“Δεν το ξέρω, όποιος όμως το ξέρει είναι σαν να βλέπει όλον το κόσμο εδώ: και έδειξε την παλάμη του”

Ανάλεκτα

Ι

Δεν είναι μόνο οι τύψεις που μπορούν να σου χαλάσουν τον ύπνο

είναι και κάποια άλλα πράγματα πολύ απλά

Ίσως φταίει που κοιμομασταν για χρόνια με ένα σπαθί ανάμεσα μας

αν κοιμηθήκαμε ποτέ μας

κοιτούσαμε το ταβάνι και τα μάτια μας στένεψαν

και τα μάτια μας στένεψαν

και σταλακώθηκαν σαν πατσαβούρες

Ή μπορεί να φταίνε απλώς οι αρχαίες κολόνες

οι αρχαίες κολόνες που γέμισαν γκράφιτι και ξύνονται μπροστά σου

σαν λεπροί. Κάποτε με αυτές τις κινήσεις ο θεατής καταλαβαίνω το “Ιώ” στην

αρχαία τραγωδία , χωρίς το στόμα να σαλέψει

-Ο χειμώνας έρχεται, μου είπες

και γω είδα τα παντζούρια μιας πολιτειας

να πέφτουνε σαν λαιμητομοι

Μια σκληρότητα ταυτόχρονα μια καρτερία

τα μάτια σου εκπέμπουν,

έναν ρομαντισμό που δεν είναι καθόλου σίγουρος

για τον εαυτό του, ένα μακρόπνοο τι;

Η μορφή σου προκαλεί τον ποιητή,

διά το διά λόγου σκιαγράφημά της.

Η θλίψη είναι σοβαρότης; Η σοβαρότης θλίψη;

Εκείνος που αφουγκράστηκε το θρόϊσμα

των μαλλιών σου, εκείνος μόνο μπορεί να απαντήσει.

Τα ειωθότα σε φοβούνται! Ίχνη παλίρροιας σ’ οδηγούν!

Τα ρόδα νοιώθουν άβολα στην αγκαλιά σου,

ενώ οι στιλβωμένες απ’ της ρητίνης το λάδι δάδες

οι αναμμένες, φιλοξενίας αρίστης τυγχάνουν.

Ο ΑΝΤΙΛΑΛΟΣ

Στον Παναγιώτη Σκλαβούνο.

Ποιος ειν΄τρελός από έρωτα;

Ας κάνει λάκκους την αυγή.

Ήταν ο άνθρωπος που ξεχώρισε τον Ελύτη. Ο τεμπέλης του σπιτιού. Ο φίλος μιας άλλης χαράς. Ο απερίσκεπτος νέος που ερωτεύτηκε τη Μελισσάνθη και πέθανε.

Έγραψε παράξενα ποιήματα και μικρά δοκίμια.  Έγραψε για το δάσος που έγινε μούρλια από τ΄αηδόνια. Για τα κορίτσια του χορού. Για τα δόντια των λουλουδιών.

Έβαζε τον εαυτό του δίπλα στον Σολωμό κι είχε δίκιο.

Έχω δει τον ουρανό με τα μάτια μου.

Και θυμάμαι τον ήλιο που γελούσε.

Που γελούσε και δάκρυζε θυμάμαι.

Φορούσε χοντρά γυαλιά μυωπίας.

Του τα έσπασε ένα τομάρι στα πρόσω και κάγχαζε.

Η Μελισσάνθη δεν ήταν ερωτευμένη μαζί του. Τον συμπαθούσε μόνο, τον χρησιμοποιούσε και τον εθαύμαζε. Είχε τη ζωή της. Είχε τον άντρα της. Μόλις ένιωσε πόσο την θέλει τον απομάκρυνε.

Είσαι άδικη Μελισσάνθη.

Η ποιητική του συλλογή 

«Απεραντοσύνης νεύμα», Αθήνα 2010 (αυτοέκδοση)

Η υπόσχεση μιας ελπίδας

Το πέταγμα των αρπακτικών πουλιών φανέρωσε μιαν ανέφικτη εικόνα.

Χερσότοπος.

Σκέψη παρατεταμένη.

Χειρονομία ικευτική.

Μέσα από το αρχικό νεφέλωμα φανερώθηκε το δίδυμο φεγγάρι.

Ένα απρόσμενο όραμα.

Η αγιοσύνη ασώματη απέναντι στον σπασμένο καθρέφτη.

Στις χόες του νου σπονδές μυστηρίων φανερώνουν το λίγωμα της έκστασης.

Ένα γιγαντιαίο ερωτηματικό προβάλει την αποσπερίδα μέσα στην καρδιά

της ήττας.

Βίαιη η αφύπνιση της νοσταλγίας και μέγα το πένθος της άνοιξης.

Μέσα στη διαυγή σκοτεινιά του νου ο εμμονικός συμβολισμός χαράσσει

με νύχι σπασμένο τον ιδρυτικό κανόνα της συγγένειας.

Μια αγαπητική ιδιοτροπία αποκαλύπτει το αδύνατον της επιθυμίας.

Ο χρόνος θλίβεται. Ο τόπος ανυπόστατος.

Μαγεμένοι ιριδισμοί φωτίζουν το ανύπαρκτο νοσταλγούμενο.

Μύστης και υπνοβάτης σε μακρινή αποικία δοκιμάζω την παλιά

συνταγή της αναμονής και της δικαίωσης.

Καταραμένη ευχή και ενέχυρο εξουσίας η ξαφνική τρικυμία

του βουβώνα.

Ξέρω ότι θα υπάρξεις.

26 Απριλίου 2010

Αθήνα

Μεταξουργείο