Η τέχνη που δήθεν υπηρετούμε έχει από καιρό πάψει να αφορά στους ανθρώπους. Τη βρίσκουμε με γκράφιτι σε ταλαιπωρημένους τοίχους, σε κάποιον στίχο που παρεισφρύει στον κινηματογράφο (όσο υπάρχουν ακόμη σεναριογράφοι που τη γνωρίζουν) ή μέσα σε βιβλία που αυτοχρηματοδοτήθηκαν για να μη διαβαστούν ποτέ.

Μεγάλη κατάντια αυτό για κάθε απόσταγμα. Τα αποστάγματα, άπαντα ψυχοτρόπα, θα περίμενε κανείς να μεθούν τα σπλάχνα των ανθρώπων με φωτογραφίες, με συμπεράσματα, με βλέμματα, με δάκρυα. Φαίνεται, όμως, πως κανείς πια δε διψά για λάμψεις, δέρματα, αρώματα, και πώς να διψά, όταν όλη η ζωή, στο περιθώριο του χρόνου της, γυρεύει την αποκτηνωμένη διασκέδαση που καταλήγει στην απόλυτη αναισθησία.

Η ποίηση, όμως, βρίσκεται στον αντίποδα της αναισθησίας. Τα πάντα γύρω της και μέσα της είναι αλλεργιογόνα και κάνουν το κορμί να τρέμει μέχρι θανάτου από υπερευαισθησία. Ο πταρμός της στις λευκές σελίδες είναι οι λέξεις των ρομαντικών που προσπαθούν να πουν μια αλήθεια. Κατά την παράδοση του χώρου που μας δόθηκε, ακολούθως συζητούμε ορισμένους από όσους αποπειράθηκαν να μιλήσουν μια αλήθεια μες στο δύον έτος.