Το πιο όμορφο αγόρι που είδε ποτέ της η Κατερίνα Γώγου ήταν ένας αντάρτης πόλης με αραιά ξανθά γένια και μακριά ξανθά μαλλιά, κουκουλωμένος στα σκουπίδια με το οπλοπολυβόλο στα χέρια, Λάμπρου Κατσώνη και Μπουκουβάλα γωνία.

Ήταν Δεκέμβριος του 1944 κι εκείνη ήταν 4 χρονών.

«Φυγε κοριτσάκι» της είπε. «Φύγε από δω! Θα με σκοτώσουν». Κι ύστερα της είπε. «Σκύψε να σε φιλήσω».

Το χρώμα των ματιών του δεν το συγκράτησε. Της φάνηκε όμως σαν τον Χριστό και τον ερωτεύτηκε. Και αργότερα σκέφτηκε ότι μπορεί και να΄ταν. Και δεν την ένοιαζε άμα δεν την πιστεύουν.

Εγώ Οδυσσέα, τον ουρανό τον είδα από την κορυφή της Γκιώνας κι απ’ τα δημόσια ουρητήρια της πλατείας Ομονοίας. Δεν έχω δεκάρα τσακιστή, ούτε σπίτι, ούτε γέρικο σκυλί να θυμάται και να με περιμένει. Με λένε Οδύσσεια.

Ξεκίνησε την καριέρα της ως παιδί θαύμα και πήρε μέρος με συμβόλαια τιμής στην «χαζοχαρούμενη  φινος – φιλμική πανδαισία», πάντοτε σε τριτο -δεύτερους ρόλους, άλλοτε ως μικρή σουρλουλού, άλλοτε ως σκανδαλιάρα μαθήτρια, κι άλλοτε ως αφελής υπηρετριούλα. Η Βουγιουκλάκη δεν την ήθελε. Ο Σακελλάριος όμως την συμπαθούσε. Γιατί ο Σακελλάριος ήταν ποιητής. Και οι ποιητές, κάτι παραπάνω ξέρουν.

Διαβάστε περισσότερα