Η ποίηση του Νίκου Καρούζου δεν είναι απόμακρη ή μεταφυσική, όπως συχνά λέγεται· είναι βαθιά γειωμένη, χειροπιαστή, φτιαγμένη από την ίδια την ύλη της ζωής. Στους στίχους του αναπνέει η καθημερινότητα, η φύση, η μοναξιά, ο πόνος και η χαρά — όλα όσα κάνουν την ύπαρξη αληθινή. Ο Καρούζος δεν γράφει για να κρύψει ή να εξιδανικεύσει την εμπειρία· την αποκαλύπτει ολόκληρη, με όλες τις αντιφάσεις και τις εντάσεις της. Κάθε ποίημά του μοιάζει με ένα μικρό δώρο στον κόσμο, μια στιγμή που φωτίζει την πραγματικότητα γύρω μας.

«Τίποτα πιο υπερφυσικό απ’ το ίδιο το φυσικό » με αυτή τη φράση μπορούμε να συνοψίσουμε ολόκληρο το ποιητικό του σύμπαν.

Τα ποιήματα του Καρούζου δεν περιορίζονταν σε βιβλία. Τους έδινε ζωή ακόμη και σε χαρτοπετσέτες, σε πακέτα τσιγάρων, σε αποδείξεις ή σε οποιοδήποτε πρόχειρο χαρτί βρισκόταν μπροστά του. Κάποια τα έσκιζε, άλλα τα χάριζε, αφήνοντας μικρά, διακριτικά ίχνη της παρουσίας του στους ανθρώπους γύρω του. Μέσα από αυτή την καθημερινή διάσταση, η ποίησή του γίνεται μια πράξη ζωής: ζωντανή, ευάλωτη και ανοιχτή στην κοινή εμπειρία.

Με αυτή την αίσθηση, μπορούμε να ξεκινήσουμε ένα ταξίδι μέσα από τις συλλογές του: από τον Α’ τόμο, όπου η ύλη αρχίζει να παίρνει μορφή και φωνή, στον Β’ τόμο, όπου το σώμα και η απουσία γίνονται πυρήνας της ποίησης, και στον μεταγενέστερο τόμο «Οιδίπους Τυραννούμενος», όπου η εσωτερική κατάδυση φτάνει στο απόγειό της.