ΚΑΘΑΡΟ ΖΥΜΑΡΙ

Είτε κοντά είτε μακριά, όλα είναι καθαρό ζυμάρι
Από χρυσάφι από ψυχή από αλεύρι κι από χιόνι
Καλό ζυμάρι των στιγμών που πλάθει το καρβέλι
Εκείνου πέρα που έφυγε κι αυτού που τώρα μένει.

Πότε γαλήνιοι σαν φως κι άλλοτε φως σαν καύτρες
Τις νύχτες το μπαλκόνι μας σκεπάζει ονείρου πάχνη
Και την αυγή σκουπίζουμε τα ίχνη από τους φόνους
Ένοχοι ν’ αρμενίσουμε, λιθόστρωτοι και ξένοι.

Έναν καινούριο ορισμό ψάχνουμε του θανάτου
Το μυστικό δεν βλέπουμε στα στάχυα που αγαπιούνται
Σε εφήμερα διαλείμματα τού τίποτα δειπνούμε
Μα απ’ τη ζωή, αν ξέρουμε, βγαίνουμε χορτασμένοι.

*«Είτε κοντά είτε μακριά, όλα είναι καθαρό ζυμάρι/ Από χρυσάφι από ψυχή από αλεύρι […] «το καλό ζυμάρι των τρυφερών στιγμών» [Carlos German Belli, «ζυμάρι», μετφρ. Ρήγας Καππάτος]

** «Θα ‘πρεπε να ΄χαμε κάμει έναν καινούριο ορισμό του θανάτου» [Roberto Juarroz, «όλα θα μπορούσε», μετφρ. Ρήγας Καππάτος]