Στην πινακοθήκη

1.

Κάποιο δαιμόνιο στην καρδιά μου ζει,
και σ’ ώρες ζοφερές με καταβάλλει –
είτε στη μέση της ζωής που θάλλει,
είτε στου ξύπνιου ονείρου τη σιγή.

Κι ό,τι μου ψιθυρίζει μες στο αυτί,
σαν νεκρική καμπάνα μου ηχάει:
κρύο, νεκρό, λες, στόμα με φιλάει –
των ξωτικών η φάρα είναι φριχτή!

Ύπουλα λόγια λέει: «Αφού το ξέρεις:
ανούσιες οι προσπάθειές σου πλέρια.
Θεό και δημιουργία πια δεν πιστεύεις·

ένα κενό μονάχα μες στο στήθος φέρεις·
τα ιδανικά, ψηλά που σημαδεύεις,
αντί για αστέρια, πλάνα πεφταστέρια!»