[author] του Αντώνη Αντωνάκου [/author]

Έχω την εντύπωση πως ο φασισμός δεν πολεμιέται με επιστολές, δελτάρια, υ-πομνήματα, προσθήκες, αρθράκια, υπο-γραφές. Ο φασισμός έχει τρυπώσει στα τσιτάτα, στη δουλειά, στα έγγραφα. Εί-ναι η παραμορφωμένη εικόνα του κόσμου που δεν αντιστέκεται. Βρίσκεται στο κύτταρο του μικροαστού που δε θέλει μπελάδες. Τον ακούς και τον βλέπεις δίπλα σου στο δρόμο, στο λεωφορείο, στα μαγαζιά. Είναι ο σιτιστής όλων των ανταγωνισμών που καλλιεργεί η εκκλησία, το σχολείο και το κράτος. Βρίσκεται στα γραμματόσημα, στα παιδικά δωμάτια, στα χαρτονομίσματα.
Ο φασισμός είναι αλληλέγγυος με κάθε εξουσία. Με κάθε παλιμπαιδισμό του εγώ που θέλει κέρδος, δόξα και υστεροφημία. Είναι η διαστροφή των ενστίκτων και η παρακμή της νόησης. Είναι η παράδοξη συνθήκη, που κάνει τους ανθρώπους να λαμβάνουν υπόψη, το πιο στενόκαρδο ι-διωτικό τους συμφέρον, την ίδια στιγμή που η στάση τους καθορίζεται περισσό-τερο παρά ποτέ από τα μαζικά ένστιχτα. Ένστιχτα διαταραγμένα και αλλοτριωμένα απʼ τις ανάγκες που επιβάλει στις μάζες ο Κυρίαρχος. Καταστάσεις που σημαίνουν σταθεροποιημένη αθλιότητα. Κοινωνίες βασανιστικά αγχωμένες και καταθλιπτικές, έτοιμες να αναγνωρίσουν πάλι την αστική τάξη ως σωτήρα στα όποια δεινά, που η ίδια ιεροκρυφίως προκάλεσε.
Ο φασισμός πριν φτάσει στα άρβυλα και στα πιστόλια έχει φτάσει στα μυαλά και στις καρδιές. Δεν περιορίζεται με νό-μους γιατί γίνεται ο ίδιος νόμος. Είναι η φύση της καταστολής κάθε αιτήματος ελευθερίας απʼ τα δεσμά του άγριου καπιταλισμού που δεν υπολογίζει την ηθική αξία της ανθρώπινης ύπαρξης αλλά την επιβίωσή του. Ο φασισμός είναι η επιστράτευση των εργαζομένων με πρό-σχημα το δημόσιο συμφέρον. Είναι οι αρλούμπες περί ανάπτυξης και ο ανορθο-λογισμός. Είναι το άνευ όρων ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου. Είναι οι κορώνες του δοσίλογου Φανούρη που ξεσκατώνει κάθε τόσο την πιο ακραία Θατσερική έκ-φραση της δεξιάς. Είναι οι φτωχοί και οι πεινασμένοι, τους οποίους μπουκώνει ο χοντρόκωλος κλήρος με συσσίτια. Είναι τα λουκέτα στα μαγαζιά και στα σπίτια. Οι ανασφάλιστοι χωρίς γιατρό και φάρμακο. Τα χαράτσια, οι φόροι, οι απειλές και οι εκβιασμοί. Τα λεηλατη-μένα ασφαλιστικά ταμεία, η ανασφάλιστη εργασία, η ανεργία που σπάει κόκαλα. Οι αυτοκτονίες, τα σπίτια δίχως ρεύμα και τα υποσιτισμένα παιδιά. Οι ληστείες, οι βιασμοί, η ασφάλεια, ο φόβος, ο ρατσισμός. Τα χέρσα χωράφια, οι ποσο-στώσεις στην παραγωγή, τα μεταλλαγμένα. Τα ΜΑΤ, τα δακρυγόνα, οι πλαστικές σφαίρες, τα ρόπαλα, το ξύλο, η τρομο-κρατία. Φασισμός είναι η συμμετοχή σε πολέμους, σε νατοϊκές αποστολές, σε πολεμικές βάσεις ολέθρου και γενοκτο-νιών.
Φασισμό εκπέμπουν τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις. Οι καλοταϊσμένοι δημοσιο-γράφοι. Οι ορντίναντσες του συστήματος. Οι βαθύπλουτοι επικριτές του ανέργου με τα προγούλια και τη φωνή που γουργουρίζει απʼ το λίπος και την κα-λοζωία. Οι χειραγωγοί της γνώσης, της κρίσης και της αντίστασης. Ο φασισμός είναι τρυπωμένος στα τοπικά μέσα ενη-μέρωσης που σαπουνίζουν τʼ αρχίδια του κρατικού διαχειριστή, του παράγοντα, του βουλευτή, του δημάρχου, του ψωνι-σμένου πολιτευτή. Φασισμός είναι η στρατηγική επιλογή των κομμάτων εξου-σίας να χειραγωγήσουν καταλυτικά το συνδικαλιστικό κίνημα δίνοντας κυβερ-νητικό επιστατικό ρόλο στις ηγεσίες του.
Φασισμός είναι να σε θέλουν σαν κάποιον που ενώ δεν λειτουργεί το πεπτικό του σύστημα, να ονειρεύεται το τι φαγητό θα του μαγειρέψουν. Να σου προσφέρουν σαν ελπίδα και προοπτική την ένταξή σου στην Μανωλάδα των επιμορφωτικών τους προγραμμάτων και της απασχολησιμότητας. Φασισμός είναι η καλλιέργεια στη μεγάλη μάζα των εργαζομένων της νοοτροπίας της συντεχνίας και του εμφυλίου. Έμπορος κατά δημόσιου υπαλλήλου. Φορτηγατζής κατά αγρότη. Αγρότης κατά λιμενεργάτη. Με το κάτσε φρόνιμα, βολέψου γιατί αλλιώς θα καταστραφείς και πάει λέγοντας.
Για το φασισμό όμως έχει τεράστιες ευ-θύνες κι ένα μεγάλο κομμάτι του λαού που:
• Έχοντας σαν μόνη ιδεολογία το συρταράκι του και την τσέπη του, επέλεξε την ατομική πορεία πιστεύ-οντας ο αφελής ότι θα επιζήσει όταν αντιμετωπίζει τον συνάνθρωπο ως ανταγωνιστή, αντίπαλο και εμπόδιο για τον ατομικό του πλουτισμό.
• Αδιαφορεί και χλευάζει κάθε σκέψη και πρόταση για κοινή δράση και στάση, εξαπολύοντας μύδρους κατά πάντων την ώρα που αποχαυνωμένος παρακολουθεί τηλεόραση ή χαζολογά στην καφετέρια.
• Γλύφει τρέχοντας οιονδήποτε πι-στεύει ότι μπορεί να εξασφαλίσει θεσούλα στο παιδί του, καταγγέλλο-ντας όλους όσους ζητάν πολιτικές που θα εξασφαλίσουν δουλειά σε όλα τα παιδιά.
• Χρηματίζει και λαδώνει για να πέσει στα μαλακά, χαρακτηρίζοντας μαλάκες όσους προτείνουν αγώνα, κατάληψη και απεργία για τη παιδεία, την υγεία, το φορολογικό, την αδικία, τον εκβιασμό, τα χαράτσια.
• Τα χώνει κάτω από το τραπέζι για την επιδότηση και την ένταξη στο πρόγραμμα, το μαϊμουδίστικο χαμη-λότοκο και την ίδια ώρα φτύνει ό-σους ζητάν αξιοπρεπείς μισθούς και συντάξεις για τους εργαζόμενους.
• Εύχεται καλή επιτυχία και δηλώνει στήριξη σε όποιον διεκδικεί εξου-σία.

Αυτός δυστυχώς ο μικρός , το ψώνιο, ο υστερόβουλος, ο ραγιάς, αυτός ο Χατζιαβάτης των εξουσιών και των μη-χανισμών, αυτός ο εκλεκτός της αγο-ραίας δημοσιογραφίας, αυτός ο χειρο-κροτητής του κάθε ενός που είναι ε-πάνω, αυτός ακριβώς είναι που κι ο ίδιος σαν εκλεγμένος ή ψηφίζοντας δίνει την δυνατότητα σε άτομα σαν αυτόν, με τέτοια χαρακτηριστικά, να εκλέγονται και να διοικούν.

Αγαπητέ Νάνο Βαλαωρίτη

Το ξέρω πως το ξέρεις, πως αυτό το δι-εφθαρμένο σύστημα που τρέφεται απʼ τις σάρκες μας γεννά το φασισμό. Πως η Χρυσή Αυγή είναι η στρατιωτική έκφραση των απόψεων του Πάγκαλου, του Βενιζέ-λου, του Σαμαρά και του Στουρνάρα. Πως τώρα εσύ, εγώ, εμείς, τρώμε τα κουφέτα απʼ τον κοινοβουλευτικό γάμο της φιλε-λεύθερης κυράς που ονομάζεται υπεραξία και του υπερτροφικού μπρατσωμένου γόη που ονομάζεται φασισμός. Στο χέρι μας είναι να μην αφήσουμε το ανδρόγυνο να γεννοβολήσει άλλον ένα καταστροφικό πόλεμο, σπέρνοντας όλεθρο κι ανθρώπινα κουφάρια όπως στο παρελθόν.

Αντώνης Αντωνάκος
Ένας ιθαγενής αυτού του τόπου

[author] Του Σπύρου Αραβανή [/author]

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης σε πρόσφατη συνέντευξή του έθεσε, νομίζω, τις σωστές βάσεις: «Δεν είμαι πνευματικός άνθρωπος. Είμαι τραγουδοποιός». [http://www.e-tetradio.gr/]

Πόσω μάλλον αν κάποιος είναι απλώς τραγουδιστής…Τον τελευταίο καιρό πληθαίνουν τα κρούσματα των τραγουδιστών (κυρίως) που με τις δηλώσεις τους περί Ελλάδας, Χρυσής Αυγής, ακραίων κομμάτων κ.τ.λ. «εκπλήσσουν» και «ενοχλούν»…Όπως και η έλλειψη δημόσιας θέσης των «έντεχνων» τραγουδιστών απέναντι στα «καυτά» ζητήματα της επικαιρότητας.

Προς τι η έκπληξις και η ενόχλησις; Το χάρισμα της φωνής δεν σε βαπτίζει απαραιτήτως και σκεπτόμενο άνθρωπο. Ούτε το εκλεκτό ρεπερτόριο που τραγούδησες σε καθιστά εξ ορισμού και πνευματικό πυλώνα. Ειδικά όταν «έτυχε» να το τραγουδήσεις και «πέτυχε» η φωνή σου να το αναδείξει. Ασφαλώς και υπάρχουν περιπτώσεις συνειδητών επιλογών όπως και σκεπτόμενων τραγουδιστών. Αλλά δεν είναι αυτό το “παράσημό” τους. Το «εργαλείο» τους είναι η φωνή, όχι η σκέψη. Τους παραφορτώσαμε με τις ειδικές μας αναπηρίες, τους καταστήσαμε ερήμην τους ως «φωνή» μας. «Αγιασμένα» τραγούδια σίγουρα είπαν (ορισμένοι και κυριολεκτικά….) όμως πολλές φορές εν αγνοία του περιεχομένου τους και έπειτα από επιβολή της εταιρείας. Συνεπώς πυροβολούμε σε λάθος κατεύθυνση. Γι’ αυτό και οι σφαίρες εξοστρακίζονται…

Υ.Γ. Κάτι σχετικό από την Ιστορία…. (αναδημοσίευση)

«Οι επώνυμοι

Η πρώτη επέτειος του πραξικοπήματος γιορτάστηκε «δόξη και τιμή» με ειδική φιέστα στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Ήταν εκεί όλοι οι προσκυνημένοι καλλιτέχνες πρώτης, δεύτερης και τρίτης γραμμής που (όσοι θυμούνται) προκαλούσαν θλίψη στην κοινή, αντιδικτατορική, γνώμη.

Δεν βλάπτει να θυμόμαστε (αντιθέτως, βλάπτει να ξεχνάμε) και να σημειώσουμε πως τίποτα δεν τους δικαιολογεί, ούτε αν φοβήθηκαν, ούτε αν εκβιάστηκαν, ούτε φυσικά αν τους άρεσε να γλείφουν τους ισχυρούς:

Παρουσιαστής του προγράμματος ο πολύς Γιώργος Οικονομίδης.
Διευθυντές της ορχήστρας του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας οι κ.κ. Γιώργος Κατσαρός, Κώστας Κλάβας, Τάκης Αθηναίος, Τάκης Μωράκης και Ανδρέας Χατζηαποστόλου.

Τραγουδιστές και ηθοποιοί που έπαιξαν σε εθνικοχουντικά σκετς: Ρένα Βλαχοπούλου, Φώτης Δήμας, Μαρινέλλα, Γιάννης Βογιατζής, Κώστα Βουτσάς, Γιάννης Πουλόπουλος, Νινή Τζάνετ, Νίκος Σταυρίδης, Ντίνος Ηλιόπουλος, Σώτος Παναγόπουλος, Τρίο Γκρέκο, Νάντια Κωνσταντοπούλου, Ρένα Ντορ, Τζένη Βάνου, Σταμάτης Κόκοτας, Βίκυ Μοσχολιού, Τώνης Μαρούδας, Γιώργος Ζαμπέτας και ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης με το γνωστό… Βατερλό του.
Για το τελευταίο, όσοι δεν γνωρίζουν, ας πληροφορηθούν: Σε επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη προς τον Μπιθικώτση, η οποία δημοσιεύτηκε στο όργανο της χούντας «Ελεύθερος Κόσμος» του Σάββα Κωνσταντόπουλου στις 16 Νοεμβρίου 1967, ο συνθέτης γράφει:

«Γρηγόρη,

Διάβασα με κατάπληξη ότι πρόκειται να τραγουδήσεις στα “Δειλινά” τον “Υμνο της Επαναστάσεως”. Νομίζω ότι είσαι αρκετά μεγάλος για να καταλαβαίνεις τι πρόκειται να κάνεις. Πόσες ευθύνες επωμίζεσαι και σε τι σοβαρούς κινδύνους μπαίνεις. Κάθισε σπίτι σου με αξιοπρέπεια. Μην γκρεμίζεις με μια κλωτσιά αυτό που χτίσαμε μαζί τόσα χρόνια. Μην ακούς τους κερδοσκόπους και τους προσκυνημένους. Μη ρίχνεις στο βούρκο το όνομά σου και το όνομα των παιδιών σου, που σε λίγο θα ντρέπονται για σένα. Κάνε τον άρρωστο. Φύγε για το εξωτερικό. Εκεί μπορείς ν’ αρχίσεις μια καινούργια καριέρα. Η Μελίνα σε περιμένει. Γιατί αν εσύ ο Μπιθικώτσης, το πρωτοπαλίκαρο του Θεοδωράκη, γίνεις επίσημος τραγουδιστής της Δικτατορίας τραγουδώντας αυτό το άθλιο κατασκεύασμα θα πρέπει να ξέρεις ότι θα γίνεις ο πιο αχάριστος και τιποτένιος προδότης που γέννησε ο Λαός μας. Στο όνομα της φιλίας μας και για χάρη της γυναίκας σου, των παιδιών σου και όλων των αμέτρητων φίλων μας, σε ικετεύω να μ’ ακούσεις για τελευταία φορά. Μετά την Πέμπτη θα είναι αργά. Πάρα πολύ αργά.
(Υπογραφή: Μίκης Θεοδωράκης)

Αθήναι, Ιούλιος 1967»

Περισσότερα: http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Splatt_Forums&file=viewtopic&topic=23165#ixzz2UU5bPclp

[author]Του Κώστα Ρεούση [/author]

Ένα σαθρό οικοδόμημα αλυσιδωτά καταρρέει. Όταν η όποια ηθική αποκτά την έννοια του εγκλήματος και ο πλέον άσπιλος άνθρωπος κατηφορίζει το βούρκο. Φαίνεται πως είναι ο καιρός των υπονόμων. Αν διακυβεύεται κάτι στο νησί τούτο συνοψίζεται στο «πορνοσταριλίκι» που μας χαρακτηρίζει. Αποκομμένοι σταδιακά από ό,τι το πελασγικό ή ελληνικό, περιφέρουμε συνεύθυνα τις φιλανθρωποφαγικές αγαθοεργίες του κάθε Οργανισμού Ηνωμένων Ενοχών. Η Ευρώπη του εφιάλτη των κλιματιστικών, των χωρίς αντίκρισμα και νόημα συνεδρίων και συνευρέσεων, του πολιτικού ή πολιτειακού τουρισμού, των μαγγανοπήγαδων του catering και των αποφάσεων της πανάκριβης μοκέτας εισπράττει τον ιδρώτα του σερβιτόρου, την αγανάκτηση του χαμάλη και τη στιβαρότητα της καθαρίστριας. Βάρβαροι προσωπιδοφόροι δεξιώνονται έγγραφα, συζητήσεις, ψηφοφορίες, αποφάσεις, δανειοδοτήσεις, χρηματοδοτήσεις κι επιχορηγήσεις εκπορνεύοντας την εκτυφλωτικότατη διαφάνεια της θάλασσας και το ανέσπερο σκοτάδι του ήλιου. Ιθαγενή ανθρωπάρια υπεκφεύγουν της υπερπραγματικής ελεύθερης κι αιώνιας αποδεσμευμένης αλήθειας, κωφεύοντας ή κάνοντας γαργάρα τη λαμπρή συμμετοχή τους στην εκ νέου ανοικοδόμηση της πουτανιάς. Καμιά συλλογικότητα δεν οδηγεί κάπου, όπως άλλωστε ποτέ στην ιστορία. Το καθοδηγούμενο αγελαίο ξέσπασμα της μιας στιγμής ξεθυμαίνει όπως ένα ανθρακούχο αναψυκτικό που έμεινε ανοικτό μετά το τέλος του εισπρακτικού εορτασμού ή πένθους των κακόγουστων κοινωνικών προσποιητών εκδηλώσεων. Άραγε το παζάρι περιμένει τον έμπορο μεταπράτη που θα μας πουλάει εκ νέου αλυσοδεμένους σκλάβους ή το δήμιο δικαστή που θα μας κόβει το κλεμμένο χέρι; Ίσως να ʼναι αναγκαίο. Οι ταγοί, τα παραφερνάλια, οι σφουγγοκωλάριοι, οι ρουφιάνοι, οι πράκτορες, οι πάντα πρόθυμοι καλοθελητές της εσχάτης διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδιακής προδοσίας και οι διαβρωμένοι χρυσωμένοι αφελείς «πνευματικοί άνθρωποι» (λογοτέχνες, καλλιτέχνες εν γένει, άγιοι και μακαριότατοι δεσποτάδες) κυκλοφορούν στις φλέβες μας προκαλώντας μία μόνιμη, καλπάζουσα και μεταστατική σηψαιμία. Εκεί που το νεύρο θα ʼπρεπε να εκπαιδεύεται σιωπηλά μαινόμενο -σκοπεύοντας τη λυτρωτική υπερπραγματική απαγκίστρωση των έμβιων όντων απʼ τη χαμερπή παρασιτική δήθεν εκλέπτυνση των πολιτικώς ορθών συμπεριφοριστικών πρακτικών- εμείς παραμένουμε ωφελιμιστικά εγκλωβισμένοι στην επικερδή και λανθάνουσα λειτουργία ενός ξιπασμένου, εδώδιμα αποικιακού και τουρκεμένου τόπου.

Απόσπασμα από το σε εξέλιξη δοκίμιο του Κώστα Ρεούση «Ο ποιητής ως πράκτορας της εποχής και του βίου του».

[author] Του Δημητρίου Μουζάκη [/author]

Παίζει το Shine On You Crazy Diamond των Pink Floyd

Υπάρχουν κάτι τύποι, σίγουρα τους έχετε ακούσει, σίγουρα τους έχετε συναναστραφεί, σίγουρα έχετε ζητήσει το σχόλιό τους, που αναλύουν τα δεδομένα τους χωρίς πρόσημο. Μαθαίνεις, για παράδειγμα, ότι η γυναίκα σου τα έφτιαξε με τον καλύτερό σου φίλο στο περιθώριο του χρόνου της, όταν δεν κάνει σεξ με όλους όσοι της έχουν μιλήσει σε κάποιο μέσο κοινωνικής δικτύωσης, και εκείνοι σου λένε «η γυναίκα σου είναι μπερδεμένη, προσευχήσου στο Θεό να βρει τον εαυτό της, να βρει την ευτυχία, να λουστεί με φως απολαμβάνοντας το σεξ με τον καλύτερό σου φίλο και όλους όσοι την έχουν σκουντήξει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης». Οι τύποι αυτοί καμιά φορά διαβάζουν και βιβλία. Όταν πηγαίνουν στο βιβλιοπωλείο διαλέγουν την τελευταία μεγάλη επιτυχία του Paulo Coelho ή του Robin Sharma και θεώνονται με αφηγήσεις, αφορισμούς, παραβολές και διδακτισμούς του τύπου «εντυπωσιάστηκα με το παιδί μου όταν εκείνο αφαίρεσε την κόρα για να φάει την ψίχα˙ έτσι και ο άνθρωπος πρέπει να αφαιρεί το περιττό για να φθάσει στην ουσία» ή «η φορά της ροής του ποταμού δεν αλλάζει».

Εγώ, βέβαια, δεν είμαι ποδοσφαιρόφιλος ούτε ελληναράς. Η κόρνα στο αυτοκίνητό μου παραμένει άβατη. Θυμηδία με κυριεύει όταν οι θερμόαιμοι ουρλιάζουν συνθήματα, μας καλούν να ξυπνήσουμε, να αφήσουμε τους καναπέδες, να γίνουμε ακτιβιστές της ζωής και χούλιγκανς του κάθε τυχάρπαστου και ασήμαντου γεγονότος. Το αίμα μου δεν είναι Μεσογειακό. Μάλλον είμαι βορειοκαταθλιπτικός, όταν βλέπω αρνιά να σουβλίζονται με πιστολιές παραδίδομαι σε συνειρμούς τύπου Shaka Zulu και βάλε, με πιάνει αγοραφοβία, αποσύρομαι στη σοφίτα. Είμαι ξενέρωτος, μονόχνωτος και μονίμως βυθισμένος σε περισυλλογή. Στη στάση του λεωφορείου κρατώ τουλάχιστον τρία μέτρα απόσταση από τον κοντινότερο αίλουρο.

Αυτούς του Βραχμαπούτρες, όμως, αδερφέ μου, τους Βραχμαπούτρες του «βρες τον εαυτό σου», «λούσου με φως», «κανείς δεν είναι κακός» και του «είναι μπερδεμένη» δεν τους παλεύω. Δεν ξέρω αν είναι μόδα ή αν μαζεύτηκαν πολλοί γύρω μου, αλλά δεν τους παλεύω. Δεν ξέρω τι να τους κάνω. Να τους βρίσω δε θέλω. Να τους πω τίποτα δεν έχω. Να τους εξηγήσω το όνειρο αδυνατώ.

Θα χτίσω, λοιπόν, το μοναστήρι του Βραχμαπούτρα. Θα είναι πάλλευκο, σαν εξ εκρήξεως σε γαλακτοκομείο. Για μουσική θα έχει ήχους κυμάτων, τραγούδια πτηνών του δάσους και συγχορδίες ερπυσμών εξωτικών φιδιών. Στις ολονυχτίες θα διαβάζονται ευαγγέλια καθημερινής κοσμογονίας, υψηλοτάτης, φυσικά, συμβολικής αξίας, όπως η διάθλαση του ηλιακού φωτός στη θάλασσα, το κλάμα του νεογνού μετά τη βραδυνή κένωση, ο αερισμός της αράχνης μετά τη χώνεψη του γρύλλου και η υποχώρηση του νερού κατά το θαύμα της άμπωτης. Κανείς δε θα φταίει για τίποτα, όλοι θα είναι μπερδεμένοι˙ και το βασικότερο, όλοι θα ψάχνουν τον εαυτό τους και το φως.

Μέσα από την καρδιά μου θα πραγματοποιήσω τη δωρεά. Ας μου κρατά όμως κάποιος το στόμα μην τυχόν και κακαρίσω- και εγώ, παιδιά, μπερδεμένος είμαι, και καμιά φορά κυνηγάω τις κότες και δείχνω την ουρά μου στους περαστικούς και λέω τις πουτάνες, πουτάνες, τα καθίκια, καθίκια, τους ναζιστές, ναζιστές και τους βραχμαπούτρες, βραχμαπούτρες. Και ξεμπερδεύω.