[author] Του Λαέρτη Τανακίδη [/author]

Καθε εργαζομενος επιλεγει τη στιγμη κατα την οποια θα ασκησει το όποιο δικαιωμα του. Δεν ζηταει την εγκριση του εργοδοτη για αυτο. Υποστηριζουν μερικοι οτι οι πανελληνιες εξετασεις ειναι μια ιδιαιτερα φορτισμενη κοινωνικα περιοδος και επομενως οι εκπαιδευτικοι δεν πρεπει να κινητοποιουνται κατα τη διαρκεια τους.

Ομως συμφωνα με αυτην την προσεγγιση ουτε οι γιατροι δικαιουνται να κινητοποιουνται ποτέ, αφου η υγεια ειναι υπερτατο αγαθο, ουτε οι οδοκαθαριστες, εφοσον η δημοσια υγεια τιθεται σε κινδυνο, ουτε οι εργαζομενοι στον τουρισμο, γιατι βλαπτεται η εικονα της χωρας στο εξωτερικο, ουτε οι εργαζομενοι στα ΜΜΕ, γιατι εμποδιζουν την ενημερωση, τοσο απαραιτητη ιδιως σημερα, ουτε οι εφοριακοι, επειδη θα υπαρξει υστερηση στα κρατικα εσοδα, ουτε οι εργαζομενοι στα μεσα μεταφορας, για ευνοητους λογους, ουτε οι… ουτε οι…

Οι μονοι που εξαιρουνται απο τετοιες κοινωνικες ευαισθησιες ειναι οι ισχυροι του χρηματος, οι οποιοι μπορουν να “απεργουν” με το δικο τους τροπο, δηλαδη να στελνουν τις καταθεσεις τους σε τραπεζες του εξωτερικου, να μεταφερουν τις επιχειρησεις, ακομη κι αυτες που εστησαν με κρατικη ενισχυση, σε αλλες χωρες, να φοροαποφευγουν νομιμα και να φοροδιαφευγουν παρανομα. Εδω δεν ισχυουν αρχες, κανονες, αξιες. Οι “αγορες” ενεργουν πανω και περα απο αυτα και συνηθως δεν τους καταλογιζεται ελλειψη κοινωνικης ευαισθησιας.

Αν λοιπον καποιος δεν αναγνωριζει στους εκπαιδευτικους το δικαιωμα να απεργουν μεσα στις εξετασεις, για αυτον η συζητηση σταματαει εδω. Αν ομως αναγνωριζεται αυτο το δικαιωμα, γιατι ενοχλησε τοσο η προταση για κυλιομενη κατα περιφερεια απεργια; Τι ακριβως ενοχλησε;

Οτι ενας εκπαιδευτικος σκεφτηκε διαφορετικα η το οτι δημοσιοποιησε την προταση του ξαφνιαζοντας οσους ακολουθουν την πεπατημενη;

Οτι ενας εκπαιδευτικος σκεφτηκε “πονηρα” απεναντι σε εναν αθωο ηθικο εργοδοτη; Εναν εργοδοτη που σκαρφιζεται τα πιο απιθανα τερτιπια και καταφευγει στα πιο αναισχυντα ψευδη και στις πιο μικρες κουτοπονηριες;

Οτι ενας εκπαιδευτικος προσπαθησε με το λιγοτερο δυνατο κοστος να φερει το μεγαλυτερο δυνατο αποτελεσμα; Δηλαδη η απεργια γινεται ανηθικη απο τη στιγμη που αποφευγεται η μεγαλη οικονομικη αιμορραγια των απεργων;

Αντι να σηκωνεται αυτος ο κουρνιαχτος για τη συγκεκριμενη προταση και να τακτοποιουνται ετσι λογαριασμοι με τη συνειδηση η ελληνικη κοινωνια θα επρεπε να εξεγειρεται καθημερινα για τα χαλια της εκπαιδευσης:

Για την αθλια υλικοτεχνικη υποδομη των σχολειων. Χαρακτηριστικο παραδειγμα τα νηπιαγωγεια σε μαγαζια.

Για την ανυπαρξια σχολικων βιβλιοθηκων. Ποσο δεν κανει εντυπωση;! Σχολεια χωρις βιβλιοθηκες !

Για την ανυπαρξια ειδικων αιθουσων και εργαστηριων φυσικης, χημειας, υπολογιστων, γυμναστικης, χορου…

Για τα προγραμματα με την απεραντη φλυαρια και τις αντιφασεις,γραμμενα απο ασχετους με τη σχολικη πραξη, θεωρητικες κατασκευες για ενα σχολειο εκτος τοπου και χρονου.

Για την εκπαιδευτικη αντιληψη και πρακτικη που τεμαχιζει το ενιαιο της γνωσης.

Για τα βιβλια που στην πλειονοτητα τους βρισκονται πανω απο το αντιληπτικο πεδιο των μαθητων, που συχνα ειναι παραφορτωμενα με περιττες λεπτομερειες, που θυσιαζουν την ποιοτητα για χαρη της ποσοτητας, που διδασκουν το “θαυμα” της διαβασης της Ερυθρας Θαλασσας και αποσιωπουν συγχρονες επιστημονικες θεωριες. Για αυτα τα βιβλια που ερχονται με καθυστερηση εβδομαδων η και μηνων μετα την εναρξη του σχολικου ετους. Ακραιο παραδειγμα η ιλαροτραγωδια με τις φωτοτυπιες αντι για βιβλια πριν απο δυο χρονια.

Για την εισαγωγη μεθοδων και καινοτομιων ξεπερασμενων, αλλα και αυτων χωρις καμια, εστω στοιχειωδη, προετοιμασια του διδακτικου προσωπικου που θα τις εφαρμοσει.

Για τις ελλειψεις σε διδακτικο προσωπικο ορισμενων ειδικοτητων.

Για την ανυπαρξια ουσιαστικης επιμορφωσης.

Για τον “υπερμορφωμενο υπερφιλολογο” καθηγητη που διδασκει κοντα στα δεκα διαφορετικα μαθηματα και αναγκαστικα μενει συχνα στην επιφανεια.

Για τις αλλεπαλληλες αμελετητες “μεταρρυθμισεις” που εξυπηρετουν μονο προσωπικους εκλογικους στοχους του εκαστοτε υπουργου.

Για την απωλεια της αυτοτελειας του λυκειου και τη μετατροπη του σε φροντιστηριο.

Για τη συγκεντρωση της προσοχης στις πανελληνιες εξετασεις ως την κορυφαια εκπαιδευτικη διαδικασια. Ενδιαφερει και παρακολουθειται μονο η εξαντληση της της υλης και οχι η κατανοηση και η αφομοιωση της.

Για την οικονομικη, κοινωνικη και ηθικη καταρρακωση του εκπαιδευτικου: μισθοι πεινας,απειλη συνεχους μετακινησης, αυξηση του ωραριου οχι με κριτηρια εκπαιδευτικα αλλα απλως και χονδροειδως οικονομικα.

Δε γινεται λοιπον αναφορα στις αιτιες που εξωθουν τους καθηγητες στην απεργια. Δεν συζητουνται τα αιτηματα τους. Αποσιωπαται το γεγονος οτι το υπουργειο παιδειας επελεξε ουσιαστικα το χρονο της απεργιας. Αντι για αυτα ορισμενοι προτιμουν να κανουν ασκησεις ειρωνειας σε βαρος ενος εκπαιδευτικου που σκεφτηκε διαφορετικα. Στην καλυτερη περιπτωση προκειται για εστιαση, συνειδητη η αθελητη, στα δευτερευοντα και στη χειροτερη για επιδειξη πνευματος.

***
Ο Λαέρτης Τανακίδης είναι φιλόλογος, τ. Πρόεδρος της ΟΛΜΕ

[author] Του Βασίλη Λαλιώτη [/author]

Ο καθένας μπορεί να επιλέγει ένα βάθος και μιαν αναγωγή των υστερικών εκρήξεων που προκαλούνται δι’ “ασήμαντον αφορμήν” και σε μια πραγματικότητα που έχει γίνει πολύ σύνθετη, καθώς η κοινωνία ετοιμάζεται για την τελική της έκρηξη.
Πέρα όμως από τις υστερίες, υπάρχει η πραγματικότητα που λέει, ότι είναι ο ειδικός και άτακτος τρόπος της διαχείρισης της κρίσης από την ημεδαπή εξουσία το στοιχείο που κάνει τα πράγματα εκρηκτικά. Το 20%, τόσο προσδιορίζεται περίπου που έκανε τις καλές μπάζες την περίοδο της κλεπτοκρατίας, δεν έχει συμβάλει καθόλου στην αντιμετώπιση της κρίσης.
Στο ποσοστό αυτό, αυτοί οι χυδαίοι και αγράμματοι και αστοιχείωτοι και μνησίκακοι, συμπεριλαμβάνουν και τους διανοούμενους και όλο αυτό το συρφετό, ποιητών πεζογράφων εφημεριδογράφων παραγόντων του πολιτισμού, οι οποίοι υπήρξαν τα αγαπημένα παιδιά του κλέους της κλεπτοκρατίας και τώρα τους χωρίζει άβυσσος από το κοινό τους καθώς έχουν πέσει στα μαλακά.
Η βίαιη επαναταξικοποίηση της κοινωνίας δεν αγγίζει ακόμα καλά τους διανοούμενους που για την ώρα μοιάζει να πενθούν από θέση ακόμα ευσταθή τον αόρατο πόνο των άλλων.
Το νέο κοινωνικό συμβόλαιο δεν έχει φανεί, γιατί για την ώρα κανείς δεν επιθυμεί κανένα κοινωνικό συμβόλαιο που να περνάει από την ατιμωρησία των υπευθύνων και των ανικάνων.
Οι κοκορομαχίες των καραγκιόζηδων που οι φαμίλιες στέλνουν στο κλαρί της δημοσιότητας δίνουν και παίρνουν στα όρια του ποδοσφαιρικού, κάποτε ποικίλονται με υποθέσεις Δημουλά και Εταιρίας Συγγραφέων, δίκαια ή άδικα δεν έχει σημασία.

Το ειδικό δίκαιο σε μια χώρα που βασιλεύει το γενικό άδικο είναι ένα είδος πολυτελείας, που ευτυχώς ακόμα σε κάποιους παρέχεται. Πίσω από την υπόθεση Δημουλά και ταυτοχρόνως εξελίσσεται η απόλυση της εκπαιδευτικού επειδή τόλμησε να μηδενίσει το γιο του πρωθυπουργού επειδή έκανε χρήση του πρωθυπουργικού δικαιώματος να αντιγράφει σε διαγώνισμα.
Αυτά η συλλογική μνήμη τα καταγράφει σιωπηλά ως δείκτες σήψης και παρά τις σύντονες προσπάθειες των λήντερ οπίνιον να δημιουργήσουν ενοχές για τα συμπεράσματα περί εμφυλιοπολεμικής καταστάσεως στη χώρα, φοβάμαι ότι πολύ σύντομα θα τα βρούμε μπροστά μας…
Ο τόνος που έχουν οι γραφές από τα παπαγαλάκια της εξουσίας το κάνει σχεδόν αδιάψευστο.

**************************

Ο Βασίλης Λαλιώτης γεννήθηκε το 1959 στην Αμαλιάδα. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα και ισπανικά στη Σαλαμάνκα. Έχει συνεργαστεί με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά. Έχει πλούσιο ποιητικό και μεταφραστικό έργο. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

[author] Του Σπύρου Αραβανή [/author]

Μέσα σε λίγες ώρες η Κική Δημουλά έζησε τη δική της Μεγάλη Εβδομάδα με νωπές ακόμα τις μνήμες από την original Εβδομάδα.  Ελέω διαδικτύου η Αποκαθήλωση και η Ανάσταση είχαν ελάχιστη χρονική διαφορά -αύριο άλλωστε και αυτό το θέμα  θα έχει ξεχαστεί. Η ανθρωποφαγία της δημοσιογραφίας και των διαδικτυακών σχολιαστών, λες και δεν χόρτασε από το κρέας της Κυριακής, έσπευσε να ανοίξει τα πελώρια σαγόνια της για να κατασπαράξει το καινούριο της θύμα. Δεν έχει νόημα να διατυπωθεί ακόμα μια άποψη, αν αυτά που ειπώθηκαν εξ΄αρχής από την Κική Δημουλά ήταν προκλητικά ή η δημοσιογράφος τα μετέφερε σκοπίμως επιλεκτικά  ή αν η κατοπινή απάντηση της ποιήτριας ήταν αποστομωτική.

Αυτό που εγώ προσωπικά κρατώ ως κέρδος ήταν οτι για πρώτη φορά μέσω συνέντευξής της διάβασα έναν λόγο γήινο, κυριολεκτικό, έναν λόγο ανθρώπινο, όχι ποιητικό. Έναν λόγο εκτός γραπτών συνεντεύξεων με απεσταλμένες από πριν τις ερωτήσεις, έναν λόγο εκτός αποστειρωμένου Μεγάρου, έναν λόγο καρδιάς και όχι ποιητικής καρδιάς. Πώς διαχωρίζονται άραγε αυτά τα δύο θα αναρωτηθεί κανείς. Διαχωρίζονται. Γιατί δεν είναι όλα τροφή για τους μελετητές του έργου της Δημουλά. Γιατί ως αναγνώστης ήθελα να ακούσω και την «άλλη» Κική Δημουλά, την χωρίς ποιητικό περιτύλιγμα και “προστασία” των κολάκων δημοσιογράφων- συνεντευκτών της. Για πρώτη φορά διάβασα τα ανθρώπινα λόγια της, χωρίς καλολογικά στοιχεία και ποιητικά τεχνάσματα, τα οποία έχει καθε δικαίωμα να τα χρησιμοποιεί στα βιβλία της. Στις συνεντεύξεις της όμως, ακολουθώντας την ίδια λογική, έβγαινε ένας λόγος σοφός μεν, κρυστάλλινος όμως και διαυγής. Ακόμα και όταν έθιγε τα ίδια θέματα για τα οποία μίλησε σήμερα. Και εγώ, πάντα προσωπικά μιλώντας, ήθελα να διαβάσω τις απόψεις της καθημερινής, τσαλακωμένης Δημουλά και όχι της ακαδημαικής. Τον προσωπικό της λόγο και όχι το ποιητικό της προσωπείο. Τη ανθρώπινα θυμωμένη Δημουλά και όχι την ποιητικά οργισμένη. Απόδειξη, λοιπόν, οτι αυτά διαχωρίζονται ήταν η σημερινή της συνέντευξη στο maga.gr. Τη χάρηκα. Με κέρδισε περισσότερο. Έτσι απροστάτευτη, τρωτή, με συγκίνησε. Χωρίς ούτε ένα ποιητικό στόλισμα, έδειξε πόσο μεγάλη ποιήτρια είναι.  Ένιωσα το νεύρο που χάνοταν μέσα στο ποιητικό της κέλυφος. Τους χυμούς της αληθινής ζωής. Την αληθινή σοφία των 80 χρόνων ζωής δίχως προσωποποιήσεις αφηρημένων εννοιών. «Εκτός σχεδίου» κυριολεκτικά…

Υπό αυτές τις συνθήκες, λοιπόν, χάρηκα με το δυσάρεστο κατά τα άλλα και τραγικό σημερινό συμβάν. Κι ας δυσαρέστησε αυτό τους βιογράφους της….

[author] Του Παναγιώτη Νικολαϊδη  [/author]

Θάνατος του Βελή-Γκέκα
[…]
Στην στράτα που επήγαινε, στην στράτα που πηγαίνει
οι κλέφτες τον καρτέρεψαν και τον γλυκορωτούσαν.
«Πού πας, Βελή μπολούκμπαση, ριτζάλι του βεζίρη;»
«Σ’ εσέν’, Αντώνη κερατά, σ’ εσένα Κιτσαντώνη».
Τρία ντουφέκια τόδωσαν, τα τρί’ αράδ’ αράδα∙
το ’να τον πήρε ξώδερμα, και τ’ άλλο στο κεφάλι,
το τρίτο το φαρμακερό, τον πήρε στην καρδιά του.
Το στόμα αίμα γέμωσε, τ’ αχείλι του φαρμάκι.  (1)

«Πάνω από τέσσερις αιώνες τώρα, οι λόγιοι της Ευρώπης δεν μιλούν για την Ελλάδα παρά για να θρηνήσουν τον χαμό του αρχαίου της πολιτισμού, περιοδεύουν εκεί μόνο για να γυρέψουν τα χαλάσματα, παρ’ ολίγο νά ’λεγα τη σκόνη των πόλεων και των ναών της, αποφασισμένοι από πριν να εκστασιαστούν μπροστά στα πιο αμφίβολα απομεινάρια εκείνου που ήταν η Ελλάδα εδώ και δύο ή τρεις χιλιάδες χρόνια. Όσο για τα επτά ή οκτώ εκατομμύρια ανθρώπους, κατάλοιπα σίγουρα, κατάλοιπα ζωντανά του αρχαίου λαού της πολυαγαπημένης αυτής γης – αλλάζουν τα πράγματα. Οι λόγιοι δεν τους λογάριασαν καθόλου, ή αν μίλησαν γι’ αυτούς, το έκαμαν στα πεταχτά μονάχα, και για να τους χαρακτηρίσουν φυλή τιποτένια, ξεπεσμένη σε σημείο που να αξίζει μόνο την περιφρόνηση, ή τη λύπηση των καλλιεργημένων ανθρώπων. Παίρνοντας στα σοβαρά τα επιχειρήματα των περισσότερων λογίων, κοντεύει κανείς να θεωρήσει τους σημερινούς Έλληνες σαν κάτι παράταιρο και ανίερο, ριγμένο άκαιρα ανάμεσα στα ιερά ερείπια της παλιάς Ελλάδας, για να χαλάσει το θέαμα και την εντύπωση στους ελλόγιμους θαυμαστές που τα επισκέπτονται πότε-πότε». (2)

Στις μέρες μας
(υπονοεί ο Anonymous)
το ποίημα δεν είναι φωτεινό σπαθί
Jet I
Είναι ντουφέκι μαύρο και βαρύ
που ρίχνει τρεις πικρές γραφές
να σε βαρέσει μία
στο κεφάλι

*************************

πΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

1. Claude Fauriel, Ελληνικά Δημοτικά Τραγούδια Α΄, έκδοση του 1824-1825, επιμέλεια Αλέξης Πολίτης, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2η έκδοση, Ηράκλειο 2000, σ. 149.

2. Claude Fauriel, Ελληνικά Δημοτικά Τραγούδια Α΄, ό.π., σ. 17.

***************

Ο Παναγιώτης Νικολαϊδης γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1974. Σπούδασε φιλολογία και εργάζεται στη Μέση Εκπαίδευση. Ποιήματα, μελέτες και βιβλιοκρισίες του δημοσιεύτηκαν σε λογοτεχνικά περιοδικά στην Κύπρο και την Ελλάδα.

Εξέδωσε τις ποιητικές συλλογές Σαν ίαμβος καθρέφτης (Πλανόδιον 2009, τιμήθηκε με το κυπριακό κρατικό βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου λογοτέχνη) και Ξενιτεύομαι μ’ ένα φωνήεν (Πλανόδιον, 2012).

[author] Του Κώστα Λυμπουρή [/author]

Αθήνα, Οκτώβρης του ’74. Στο λεωφορείο, μια ομάδα φοιτητών, πηγαίναμε για τον Ιππόδρομο (δεν ήμασταν ασφαλώς τζογαδόροι, απλώς κάναμε όποια δουλειά βρίσκαμε αμέσως μετά την Εισβολή). Ακούγοντάς μας να μιλάμε κυπριακά, κάποιος άρπαξε την ευκαιρία να μας κάνει παρατηρήσεις. Μας φώναζε πως έπρεπε να ήμασταν στην Κύπρο που μας χρειαζόταν κι όχι να «διασκεδάζουμε» στην Αθήνα. Κάποιοι άλλοι επιβάτες έσπευσαν να συμφωνήσουν μαζί του. Ένιωσα άβολα. Κυρίως, γιατί υπήρχε τη συγκεκριμένη εκείνη στιγμή ένα κλίμα εναντίον μας, που δεν επέτρεπε τον νηφάλιο διάλογο. Αισθάνθηκα, πως ήταν μάταιο να τους πούμε ότι δεν διασκεδάζαμε, πως δουλεύαμε για να τελειώσουμε τις σπουδές μας. Πολύ περισσότερο, πως μερικοί από μας πολέμησαν στην Κύπρο και πως χάσαμε τα πάντα. Προτίμησα να σιωπήσω. Δεν έκανε το ίδιο, όμως, ένας της παρέας, που άρχισε να διαμαρτύρεται μεγαλόφωνα και σε βαριά κυπριακά. Ανάμεσα σε άλλα  -δεν ξέρω αν το κατάλαβαν κιόλας έτσι όπως μιλούσε- τους φώναζε πως οι Κύπριοι πολέμησαν σ’ όλους τους εθνικούς αγώνες και πως αυτοί δεν είχαν το δικαίωμα να μας συμπεριφέρονται έτσι. Τότε, επενέβη άλλος ένας ελλαδίτης, που μας έβαλε πιο βαθιά το μαχαίρι:
-Πώς μιλάτε έτσι, ρε τουρκόσποροι!
Πληγώθηκα αφάνταστα. Τόσο, που ένιωσα τα τραύματα από την Εισβολή να γίνονται βαθύτερα. Όμως κάτω ακόμα και από αυτές τις συνθήκες δεν συμφωνούσα με τις γενικεύσεις των φίλων μου για τους «καλαμαράδες»: Δεν δεχόμουν ότι όλοι  -συλλήβδην- «μας πούλησαν», ότι είναι σκάρτοι και μεις καλύτεροι. Άλλωστε, ποτέ δεν δεχόμουν το «εμείς κι εκείνοι». Επιχειρηματολόγησα μάλιστα, λέγοντας πως κάποτε κάποιοι ελλαδίτες -και όχι όλοι !!!- αποκαλούσαν με τον ίδιο βαρύ χαρακτηρισμό, -«τουρκόσπορους»-, τους μικρασιάτες πρόσφυγες, ενώ άλλοι έβριζαν τους Θεσσαλονικείς στα γήπεδα, αποκαλώντας τους «βουλγάρους».
Ομολογώ, βέβαια, πως τη στάση μου είχε επηρεάσει και η συγκινητική πληροφορία που είχα από επίσης κύπριο συμφοιτητή μου: κρυφά, ένοικοι της πολυκατοικίας, στο υπόγειο της οποίας διέμενε, του έβαζαν μετά την Εισβολή φαγητό και λεφτά ακόμα έξω από την πόρτα του. Κρυφά, να μη φανούν καθόλου.

Αρχίζοντας την εκπαιδευτική μου υπηρεσία, ένα χρόνο μετά, έβαλα ως στόχο, να μάθω τους μαθητές μου να σκέφτονται σωστά γύρω από τα σημαντικά αυτά ζητήματα. Πρώτα απ’ όλα να διαλέγονται και να μην είναι απόλυτοι. Προ πάντων να μη γίνονται φανατικοί. Επέμενα, πως η Ελλάδα δεν ήταν η χούντα, δεν ήταν η ελληνική σημαία στα χέρια ενός εοκαβητατζή, ούτε στα χέρια ενός οπαδού της αντίπαλης ποδοσφαιρικής ομάδας. Από την άλλη, και εξαιτίας της αντίθεσής τους προς αυτούς, δεν δικαιολογούνταν κάποιοι άλλοι να αποποιούνται την εθνική τους ταυτότητα. Προσπαθούσα, με νηφαλιότητα και με τη δύναμη της αγάπης που είχα για όλους, να τους πείσω πως έπρεπε να αισθάνονται περήφανοι γιατί είναι έλληνες κύπριοι. Ακριβώς, γιατί είναι κληρονόμοι ενός πολιτισμού προοδευτικού, που στηρίζεται σε κορυφαίες πανανθρώπινες αξίες: της δημοκρατίας, της ισότητας, της ελευθερίας, της αξιοκρατίας. Θυμούμαι τις χαρακτηριστικές αντιδράσεις πολλών στην τάξη:
-Εντάξει, κύριε, αν αυτό είναι η Ελλάδα, ποιος διαφωνεί;

Πέρασαν αρκετά χρόνια κι όταν μου δόθηκε η ευκαιρία να υπηρετήσω στην Αθήνα, μπόρεσα να γνωρίσω καλύτερα πολλούς ελλαδίτες που έχουν ακόμα μιαν ξεχωριστή αγάπη για την Κύπρο. Είναι όσοι, εβδομηντάρηδες τώρα και πάνω, είχαν δώσει τους δικούς τους αγώνες για συμπαράσταση στην αγωνιζόμενη για την ελευθερία της Κύπρο το 55-59. Είναι όσοι, εξηντάρηδες κι αυτοί πια, πολέμησαν στην Κύπρο το ’74. Είναι, ακόμη, όσοι ανώνυμοι δημοκρατικοί πολίτες στα μεταπολιτευτικά χρόνια διαδήλωναν στις πόλεις της Ελλάδας με κάθε ευκαιρία ζητώντας «Δικαιοσύνη για την Κύπρο». Είναι, τέλος, όσοι πιστεύουν ακόμα, όπως διαπίστωσε κάποτε και ο Σεφέρης, πως στην Κύπρο ζει ένας λαός, από τα καλύτερα κομμάτια του Ελληνισμού. Να ομολογήσω μάλιστα κάτι: πόσο άσχημα ένιωσα όταν έμαθα για τις συνέπειες της Εισβολής – σωματικά, ψυχολογικά και οικονομικά – σε όσους υπηρέτησαν στην Κύπρο ως φαντάροι, αλλά και στις οικογένειές τους. Ντράπηκα, μάλιστα, ακόμα πιο πολύ, όταν διαπίστωσα ότι οι άνθρωποι αυτοί ξεχάστηκαν εντελώς, τόσο από την ελλαδική όσο και από την κυπριακή ηγεσία. (Σας λέει κάτι; «νεκροί ή αγνοούμενοι» σε ακήρυχτο πόλεμο ίσον δύο φορές νεκροί!). Βλέπετε, ήμασταν όλοι, μα όλοι, χαμένοι στα πελάγη της ευδαιμονίας μας… Πού να διανοηθούμε ότι κάποιοι άλλοι υπέφεραν και υποφέρουν ακόμα, λόγω του ’74…

Τα θυμήθηκα όλα αυτά, όταν άκουσα φίλους ελλαδίτες να παραπονιούνται για ρατσισμό στην Κύπρο, σε βάρος τους! Τους αντιμετωπίζουν, λένε, ως ξένους στους χώρους δουλειάς, στα λεωφορεία, στις δημόσιες υπηρεσίες και στα σχολεία ακόμα. Κάποιοι, τους λένε κατάμουτρα να φύγουν και πως τώρα πια δεν έχουμε δουλειές γι’ αυτούς. Άλλοι τους επιρρίπτουν ευθύνες για το ’74, για την τωρινή χρεωκοπία της Κύπρου και γενικά για το γεγονός ότι δεν μας βοήθησαν σε κρίσιμες στιγμές.
Θεωρώ τέτοιες αντιδράσεις άστοχες  όσο ήταν και η «επίθεση», που δεχτήκαμε ως φοιτητές στο αθηναϊκό λεωφορείο. Γιατί, ενώ υπάρχουν ευθύνες για το κατάντημά μας σε επίπεδο πολιτικών ηγεσιών, σε τραπεζίτες και σε άλλους, δεν μπορεί να γενικεύονται και να επιρρίπτονται στους ίδιους τους λαούς. Ο «καλαμαράς», που ήρθε να εργαστεί τίμια και σύμφωνα με τους νόμους ( και ΟΧΙ να «φάει το ψωμί μας»), πιθανότατα να είναι ο εγγονός κάποιου, που αγωνίστηκε για την Κύπρο την περίοδο του Αγώνα. Μπορεί να είναι το παιδί ενός σακάτη ελλαδίτη, που κανένας δεν γύρισε να τον δει μετά το ’74. Σκεφτήκαμε ποτέ πόσο πόνο κουβάλησαν αυτοί οι άνθρωποι μέσα τους για την Κύπρο; Από την άλλη, ποιον θα ωφελέσει η αντιπαράθεση ανάμεσα στους εργαζόμενους και γενικότερα τους λαούς;

Υ.Γ. Είχα τελειώσει το κείμενό μου, όταν, σαν μια τραγική συγκυρία πληροφορήθηκα τα όσα συγκινητικά εκτυλίχτηκαν, κατά την τελετή αποκάλυψης προτομής του δεκανέα Λευτέρη Άνθη, αγνοούμενου της ΕΛΔΥΚ, στην Κέρκυρα. Και οι δυο γονείς πέθαναν «παραλοϊσμένοι» από τον καημό τους πριν από λίγα χρόνια, πάντα με την αγάπη για την Κύπρο και με την πίστη ότι θα έρθει ο πρωτότοκος μια μέρα…

**********************

Ο Κώστας Λυμπουρής (γεν. 1950) κατάγεται από το Κάτω Δίκωμο, κατεχόμενο χωριό της επαρχίας Κερύνειας. Από το 1976 ως το 2008 υπηρέτησε ως φιλόλογος σε σχολεία της Μέσης Εκπαίδευσης. Είχε πλούσια δράση σε συνδικαλιστικούς και επιστημονικούς φορείς. Μετείχε στην εκδοτική ομάδα του λογοτεχνικού περιοδικού “Ύλαντρον” [Λευκωσίας]. Διηγήματά του δημοσιεύτηκαν στα λογοτεχνικά περιοδικά “Ύλαντρον” και “Πόρφυρας”. Από το τέλος του 2008 εργάστηκε ως μορφωτικός σύμβουλος στην Πρεσβεία της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Αθήνα.
Εξέδωσε τις συλλογές διηγημάτων
Προσωρινά κλειστό, Πλανόδιον (2006)
Για μια μικρή παύλα, Κέδρος (2011)

Επιμελήθηκε τον συλλογικό τόμο

Για τον Γιώργο Σεφέρη, Παρουσία/ Αίπεια[2009]