[author] Του Βασίλη Λαλιώτη [/author]

Το κεφάλαιο στη στιγμιαία μεταφορά του, αυτό είναι η παγκοσμιοποίηση, αστραπιαία κίνηση κεφαλαίων, όλα τα άλλα έπονται, βάζει σε κίνηση τον καπιταλισμό άγρια. Γίνεται κατ’ ουσίαν μια γενικευμένη “ρευστοποίηση” όλων των άλλων στοιχείων της παραγωγής.
Αυτό σημαίνει ότι ρευστοποιείται και η “φωλιά” του ανθρώπου, δεν λέω ερημώνονται οι πόλεις μόνο, ρευστοποιείται ο τόπος όχι μόνο εξωτερικά αλλά και σαν συνολική πρόσληψη.. Ο άνθρωπος γίνεται ένας νομάς που δεν τρέχει πια πίσω από τις φλέβες χρυσού, αλλά πίσω από τις συγκυρίες του κεφαλαίου, αλλά με μια ταχύτητα πρωτόγνωρη. Το τι ανθρωπολογικό μοντέλο θα εργασίας θα δημιουργήσει αυτή η κινητικότητα που κάνει τη ζωή ρουλέτα μένει να τη δούμε. Εκείνο που αφορά την Ελλάδα είναι ότι από εγκληματική αμέλεια βρέθηκε απροετοίμαστη και στο κέντρο αυτής της ρουλέτας. Αν δεν σταματήσουμε το πένθος για το χαμένο και τη διατήρηση του χρόνου μεταξύ 80 και 90 εις βάρος του διπλανού και δεν ανασκουμπωθούμε σε επίπεδα Ισραηλοποίησης της χώρας, σαρώνοντας, ακόμη και με τα όπλα, αν χρειαστεί, το σαθρό και ανίκανο για την ώρα πολιτικό σύστημα αγγίζουμε για πρώτη φορά την ουσιαστική μας αποχώρηση ως έθνος και γλώσσα από τον κόσμο.

Θυμάμαι πάντα τον καθηγητή της κοινωνιολογίας, Δημήτριο Μόνο, να εξηγεί το weltanschauung. «Έστω», έλεγε, «ένας άνδρας που κυνηγά έναν άλλο άνδρα στο δρόμο, κρατώντας στα χέρια του ένα μαδέρι. Αν φέρουμε τον Marx στο παράθυρο και τον ρωτήσουμε τι βλέπει, θα μας πει ότι βλέπει έναν προλετάριο να κυνηγά ένα στυγνό καπιταλιστή. Αν φέρουμε τον Freud στο ίδιο παράθυρο, θα δει ένα γιο που κυνηγάει τον εραστή της μάνας του, είτε αυτός είναι ο πατέρας του είτε όχι». Ο καθείς, λοιπόν, βλέπει τα πράγματα υπό συγκεκρισμένο πρίσμα. Στην παρέα αυτή του παραθύρου προσέθεσα αργότερα στη ζωή μου τους εξελικτιστές, τον Dawkins, τον Wilson, τον Alcock και την παρέα τους, οι οποίοι αρέσκονται στις λεγόμενες «απώτατες» εξηγήσεις. Μέσα στο παράδειγμα του Μόνου, φερειπείν, αυτοί θα έβλεπαν την εγγενή ανθρώπινη επιθετικότητα, χωρίς να πολυνοιάζονται για τις λεπτομέρειες του κυνηγητού. Σημασία γιʼ αυτούς έχει ότι είμαστε ένα είδος πιθήκου που υπό συνθήκας μπορεί να καταστεί πολύ επιθετικό. Τώρα, αν η επιθετικότητα αυτή παρουσιάζεται προς υπεράσπιση ή προάσπιση ενός τσαμπιού μπανάνες, ενός μέσου παραγωγής ή ενός άπιστου θηλυκού, ολίγον τους ενδιαφέρει, εμπρός εις το ότι είμαστε επιθετικοί (διότι, αν το καλοσκεφτούμε, θα μπορούσαμε να μη γινόμαστε ποτέ επιθετικοί- και αυτό κάνει όλη τη διαφορά, για να θυμηθώ τον Φροστ).

[author] Του Σπύρου Αραβανή [/author]

Διαβάζοντας αυτές τις μέρες το εξαιρετικό βιβλίο του Πολωνού συγγραφέα, Στάνισλαβ Γέρζι Λετς, «Επιλογή από τις Αχτένιστες Σκέψεις», εκδ. Στιγμή, 2004, (μετάφραση Αφροδίτης Κολλάρου) το οποίο περιλαμβάνει αφορισμούς του από το ομώνυμο βιβλίο που κυκλοφόρησε στη Βαρσοβία το 1955, διαπίστωσα για ακόμα μια φορά οτι η μόνη πρόοδος που έκανε ο άνθρωπος ήταν να μάθει να περπατά στα δύο του πόδια…Θα σταχυολογήσω ορισμένους από τους στοχασμούς του σε μια προσπάθεια σύνδεσής τους με τη σημερινή πολιτικο-κοινωνική επικαιρότητα: 

1. «Την ματιά στον κόσμο μπορεί να την εμποδίσει κανείς με μια εφημερίδα»:

Οι αμέτρητες πηγές πληροφόρησης σήμερα, όχι μόνο αποπροσανατολίζουν κατευθύνοντας, αλλά οδηγούν στην απόλυτη λήθη. Ο Γκαίτε το έθεσε πολύ σωστά: «Γνήσιος σκοταδισμός δεν είναι το να εμποδίζεις να απλωθεί το αληθινό, το ξεκάθαρο, το χρήσιμο, αλλά να θέτεις σε κυκλοφορία το κίβδηλο»… Με αυτό τον στόχο γέμισαν μέχρι πάνω τα ράφια στα περίπτερα στο όνομα της δημοκρατίας…

 
2. «Συνήθως η οπισθοφυλακή της παλαιάς εμπροσθοφυλακής είναι η εμπροσθοφυλακή της καινούριας οπισθοφυλακής»:

Η σύνθεση της νέας καλοκαιρινής κολεξιόν-κυβέρνησης αποδεικνύει του αφορισμού το αληθές… Δεν είναι μόνο το τραγελαφικό γεγονός οτι μας κυβερνάνε -ως άλλο ρωμαικό όργιο κοινώς «παρτούζα», τα δυο κόμματα που ευθύνονται αποκλειστικά για τη σημερινή κατάσταση, είναι και το οτι έχει καταστρατηγηθεί κάθε ίχνος “αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας”. «Διάφορα αξιώματα» γράφει, επίσης ο Λετς, «είναι σαν τις αρρώστιες: είτε κληρονομικά είτε μεταδοτικά»...Συνεπώς δεν γλυτώνουμε ακόμα και τώρα που έχουμε «τσακάλι» Υπουργό Υγείας…

 3. «Όλα έχουν ήδη ανακαλυφθεί, μονάχα στην περιοχή της χυδαιότητας υπάρχει ακόμα νέο έδαφος»:

Οι πολιτικοί καθημερινά μας εκπλήσσουν με την ευρηματικότητα της χυδαιολογίας τους. Ο Όσκαρ Ουάιλντ επίσης το εξέφρασε εξαιρετικά: «Τα πολιτικά κόμματα είναι οι μόνοι χώροι που μας απέμειναν, όπου οι άνθρωποι δεν συζητούν για πολιτική».. Η χυδαιότητα όμως ρέει παντού με ποικίλες μορφές. Ένα απλοικό παράδειγμα,  η σημερινή ανακοίνωση του Star Channel σχετικά με τις επικείμενες αλλαγές του: «Πάντα με γνώμονα την αντικειμενική ενημέρωση σε όλους τους τομείς ενδιαφέροντος των τηλεθεατών μας, πολιτική, οικονομία, πολιτισμός, αθλητισμός, αποφασίστηκε η αναδιοργάνωση του ειδησεογραφικού τομέα του Star». Δεν πρόκειται απλώς για θρασύτητα όταν αναφέρονται οι λέξεις: «πάντα», «γνώμονας η αντικειμενική ενημέρωση» και «πολιτισμός» αλλά για χυδαιότητα που την καταπίνουμε αμάσητη. Όπως χυδαία με την επίφαση της «νομιμότητας» είναι και η σημερινή δήλωση του θεατρανθρώπου Δημήτρη Λιγνάδη: «Ακραίο αλλά νόμιμο»,  σχετικά με την επιλογή του Σάκη Ρουβά στο ρόλο του Διονύσου-στις «Βάκχες» που θα παρουσιαστούν και στην Επίδαυρο. Και είναι χυδαία γιατί προσπαθεί να επιβάλλει και όχι να υπερασπιστεί την επιλογή του (για την οποία έχει κάθε δικαίωμα). Θα επανέλθουμε όμως σε αυτό το παράδειγμα και πιο κάτω.

 4. «Όλοι θέλουν το καλό μας. Μην τους αφήσετε να το πάρουν»:

 Οι εθνοσωτήρες έχουν πλέον επαγγελματική ταυτότητα. Διεξάγουν μάλιστα και Συνέδρια Φιλανθρωπίας. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα, το 2ο Ετήσιο Διεθνές Συνέδριο για την Κοινωφελή Δράση από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, που διεξήχθη χθες και σήμερα. Από εκεί και η σημερινή χυδαιότητα, που λέγαμε και πριν, του Τζορτζ Σόρος: «Είμαι πολιτικός φιλάνθρωπος».  Όπως και ολόκληρος ο αποψινός ενθοσωτήριος λόγος που εκφώνησε ο Αντώνης Σαμαράς στο συνέδριο της ΝΔ με αποκορύφωμα τη φράση: «Με το ΠΑΣΟΚ θα εξαντλήσουμε την τετραετία για το καλό της πατρίδας». Με το ίδιο ΠΑΣΟΚ το οποίο το κατακεραύνωνε πριν λίγους μήνες…

 
5. «Η κουλτούρα σήμερα έχει πάει στον λαό. Πότε θα επιστρέψει;»:

Δεν είναι ελιτίστικη άποψη, ούτε αντισοσιαλιστική. Είναι μια καθημερινή διαπίστωση από μια απλή διαδικτυακή και όχι μόνο πλοήγηση. Τα «likeς» και τα «shares», όπως και η gay κοινότητα (η αναφορά εδώ ως γεγονός οχι ως ομοφοβικό ή ρατσιστικό σχόλιο) ανεβοκατεβάζουν «πολιτισμικές κυβερνήσεις». Όλοι γράφουμε για να «αρέσουμε» στον κόσμο. Και όλος ο λαός «γράφει» για να αρέσει μόνο στον εαυτό του… Και αναδεικνύει τους ήρωές του…Επανερχόμαστε στον Λιγνάδη. Τόνισε, σήμερα, στη συνέντευξη Τύπου: «Το πρόσωπο που θα υποδυθεί το Διόνυσο πρέπει να εκπροσωπεί το νέο, το τολμηρό, το ωραίο, αυτό που για τους σημερινούς θεατές μπορεί να γοητεύσει και να οδηγήσει στην κυριαρχία της μουσικής επί του λόγου και της μέθης επί της λογικής»

Το κοινό, λοιπόν, σε ρόλο πρωταγωνιστικό ρόλο. Είτε ως δημιουργός είτε ως κριτήριο ενός έργου…

 
6. «Ορισμένοι συγγραφείς δίνουν την εντύπωση πως ξεκίνησαν να γράφουν μόνο και μόνο επειδή δεν είχαν τίποτα να πουν»:

Τα μπετοειδή βιβλία των εκδόσεων Ψυχογιός και τα αναρίθμητα ποιητικά ορνιθοσκαλίσματα μάς βομβαρδίζουν ανηλεώς ως ευπώλητα και κοσμοαγάπητα (ο «λαός» που λέγαμε και ανωτέρω…). Δεν είναι όμως τίποτα άλλο από ευκοίλια…Ο Λετς κάπου αλλού το εκφράζει έξοχα: «Στους ανθρώπους αρέσουν, διαπίστωσα, σκέψεις που δεν τους αναγκάζουν να σκέφτονται»… Όσο πιο κοινοτοπη μια δημιουργία, όσο πιο κοντά σε αυτό που και εμείς θα μπορέσαμε να κάνουμε, τόσο πιο μεγάλη επιτυχία έχει. Η τέχνη σήμερα δεν ξεβολεύει. Εκπροσωπεί.

7. «Η αληθινή σάτιρα δεν τραυματίζει-σκοτώνει»:

Οι Λαζοπουλο-Κανάκηδες και οι λοιποί διασκεδαστές νομίζουν οτι εξοντώνουν. Απλώς τραυματίζουν. Προ πάντων την αισθητική της τέχνης που λέγεται σάτιρα. Ο γερο-Αριστοφάνης δεν είναι άλλοθι για τους χοντροειδείς υπαινιγμούς π.χ. του Σταμάτη Κραουνάκη προ τον Άδωνι Γεωργιάδη (ακόμα και αν δεν ήταν δικά του λόγια και προυπήρχαν ως θεατρικό νούμερο εδώ και καιρό) ιδίως όταν ο συνθέτης πέρασε υβριστικές και παραληρηματικές γενεές δεκατέσσερις όποιον τόλμησε να “λοιδορήσει” την Κατερίνα Στανίση και την πασχαλινή διαφήμιση του Jumbo. Ο Γκαίτε, πάλι, τονίζει σοφά: «Πες μου για ποιο πράγμα γελάει ένας λαός, και θα σου πω για ποιο πράγμα είναι έτοιμος να χύσει το αίμα του..»

 
8. «Προφητεύω το τέλος του καννιβαλισμού. Ο άνθρωπος αισθάνεται αηδία για τον άνθρωπο». 

Ή  όπως το έλεγε ο Wolf Biermann: «Όχι απλώς τους έχω βαρεθεί. Τους έχω σιχαθεί». Νομίζω πως είμαστε πολύ κοντά…Ίσως η λύσις του κωμικού δράματος.

Για το τέλος ένα χρηστικό ερώτημα-αφορισμός του Λετς που σώζει ζωές αν απαντηθεί με σωστό τρόπο: «Πώς εξασκεί κανείς τη μνήμη για να μάθει να ξεχνάει;»

[author] Του Σωτήρη Παστάκα [/author]

Στα μέσα της δεκαετίας του ʼ70, με την έντονη πολιτικοποίηση, στην Ιταλία είχε κυκλοφορήσει ανάμεσά μας ένας οδηγός για να ξεχωρίζουμε τους δεξιούς από τους αριστερούς, από τη γενική τους συμπεριφορά κι όχι από τα δόγματα και τα πιστεύω που διακήρυσσε δημόσια ο καθένας τους. Από αυτόν τον «τυφλοσούρτη», λοιπόν, μάθαμε π.χ. πως:
Οι δεξιοί έχουν σκύλους, οι αριστεροί γάτες.
Οι δεξιοί πίνουν καφέ, οι αριστεροί τσάι.
Οι δεξιοί βλέπουν τηλεόραση, οι αριστεροί κινηματογράφο.
Οι δεξιοί αγαπούν το κυνήγι, οι αριστεροί το ψάρεμα.
Οι δεξιοί επιδίδονται στο πισωκολλητό, οι αριστεροί στο εξήντα εννέα.
Οι δεξιοί ήταν για τη διατήρηση του κράτους, οι αριστεροί για την κατάργησή του.

Στις αμέσως επόμενες δεκαετίες τα χαρτιά της τράπουλας ανακατώθηκαν πολλές φορές με αποτέλεσμα, ένεκα των ραγδαίων οικονομικοπολιτικών αλλαγών και της πλήρους αφασίας στην οποία είχαν περιπέσει τα «καλύτερα μυαλά της γενιάς μας», να μας δοθεί η ευκαιρία να δούμε:
Αριστερούς να βγάζουν βόλτα τα σκυλιά τους, δεξιούς να αγοράζουν στα σούπερ μάρκετ άμμο υγιεινής για γάτες. Αριστερούς να πίνουν καφέ φρεντοτσίνο και δεξιούς να πίνουν ice tea. Αριστερούς να παρακολουθούν Σουλεϊμάν και δεξιούς να κάνουν ουρές στους κινηματογράφους. Αριστερούς να πάνε για αγριογούρουνα στον Έβρο και δεξιούς να ψαρεύουν στα Μεσάγγαλα. Είδαμε αριστερούς να σοδομίζουν συντρόφισσες και δεξιούς να απολαμβάνουν μακρόσυρτα πέτινγκ.

Με την όξυνση του ανταγωνισμού του κεφαλαίου και την παγκοσμιοποίηση, εμείς οι γεροντότεροι είχαμε την ευκαιρία να δούμε τους δεξιούς να προτείνουν ριζοσπαστικές αλλαγές στη δομή του κράτους και τους αριστερούς να κλαψομ*υνιάζουν για τα κεκτημένα.
Είδαμε τους δεξιούς να προοδεύουν με σειρά επώδυνων μέτρων και τους αριστερούς να μάχονται για να συντηρήσουν ένα κράτος που έχει αποτύχει παταγωδώς. Είδαμε την πρωτοπορία να γίνεται δεξιά και την αριστερά να υπεραμύνεται της συντήρησης και της αργομισθίας. Είδαμε ένα μοντέλο ανάπτυξης και κράτους να καταρρέει και μια αριστερά να χάνει κάθε μέρα πόντους στην αγορά λόγου και να γίνεται η ουρά του αλόγου στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη.
Και καταλάβαμε πως δεν μας χρειάζεται πλέον κανένας τυφλοσούρτης.

* Ο Σωτήρης Παστάκας (eltopogr@gmail.com) είναι ποιητής

Πρώτη δημοσίευση “Το Ποντίκι”, επωνύμως

[author] των Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές [/author]

Στο τομέα της ενημέρωσης η ΕΡΤ υπήρξε πάντα κυβερνητική, ποτέ δημόσια

Η ξαφνική πράξη, αυταρχικής, αντιδημοκρατικής, αντικοινοβουλευτικής απόφασης της κυβέρνησης να κλείσει εν μία νυκτί –με πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου- έναν δημόσιο οργανισμό χωρίς καμία προειδοποίηση, χωρίς καμία κοινοβουλευτική ενημέρωση είναι πράξη επικίνδυνη και δείχνει καθαρά τις καταβολές, τις σταθερές της ΝΔ. Σε αυτές τις αρχές η ΝΔ αποδεικνύεται συνεπέστατη με την ιστορική δεξιά παράταξη, αντάξια της εποχής που ψήφιζαν ακόμη και δέντρα, στις αρχές της περιβόητης ΕΡΕ της δεκαετίας του ʼ60, καθόλου επομένως τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί η πρόσφατη «προσέγγιση» του Φαήλου του λοκατζή προς τη Χρυσή Αυγή. Πρόκειται για το Ένα και το Αυτό πακέτο. Η πραξικοπηματική αυτή πράξη επιβεβαιώνει ότι μόνο το περιτύλιγμα άλλαξε, το πακέτο παραμένει σταθερά το ίδιο. Ιδιαίτερα με την ηγεσία Σαμαρά, «τον αράπη σαν το λούζεις, το σαπούνι σου χαλάς». Το ξερό ανακοινωθέν μέσω του ανέκφραστου –λόγω έλλειψης αντίληψης και παιδείας- πέτρινου ψιττακού ονόματι Σίμου Κεδίκογλου έκανε μια χαρά, συνεπέστατα, τη δουλειά που του είχαν αναθέσει –κι αν αναρωτιέστε «τι κάνει αυτό το πράμα στη βουλή», ας κοιτάξουμε λιγάκι τον εαυτό μας στον καθρέπτη, ως γνήσιοι «ενεργοί πολίτες» που το ψηφίσαμε. Αυτό το πράγμα, όπως όλα τα άψυχα πράγματα, δεν φταίει.
—–Όσο για το «Και στη θέση της ΕΡΤ θα δημιουργηθεί ένας σύγχρονος, δημόσιος – αλλά όχι κρατικός, ούτε κομματικά ελεγχόμενος – Οργανισμός Ραδιοτηλεόρασης […] Κατά τα πρότυπα των πιο επιτυχημένων δημόσιων Ραδιοτηλεοπτικών οργανισμών της Ευρώπης (sic). Το σχετικό νομοσχέδιο κατατίθεται αμέσως, ώστε να λειτουργήσει το ταχύτερο ο νέος φορέας» – Η έως τώρα, πρόσφατη συμπεριφορά του κομματάρχη Σαμαρά, και πρόσφατα «οι… αξιοκρατικά διορισμένοι Μεσσήνιοι στο μουσείο Ακρόπολης» και η «Καθηγήτρια που απολύθηκε επειδή έπιασε το γιο του Σαμαρά να αντιγράφει», δεν μας επιτρέπουν να αισιοδοξούμε. Μακάρι, αλλά φαντάζει φαιδρό να καταπολεμά το κομματικό κράτος ένα από τα δύο κόμματα που το δημιούργησαν και το οποίο, σήμερα που γράφονται αυτές οι γραμμές, σε συνεργασία με ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, συνεχίζει να διορίζει!
—–Το πραξικόπημα-ΕΡΤ αποκάλυψε πολλά. Το θεωρώ πολύ χρήσιμο. Αποκάλυψε την απέραντη ασημαντότητα δύο νανο-πολιτικών: Τους κ.κ. Βενιζέλο και Κουβέλη, οι οποίοι μαθαίνοντας την ανακοίνωση, κατά σύμπτωση βρέθηκαν κι οι δυο «να βόσκουν τα πρόβατα εδώ παραπέρα» κρύβοντας την αμηχανία τους μέσω μίας ανακοίνωσης… διαφωνίας, τονίζοντας «με έμφαση» ότι σε 5-6 μήνες, όοοταν έρθει η Πράξη αυτή στη βουλή… δεν θα την επικυρώσουν! Έκαναν ότι δεν κατάλαβαν την τεράστια πολιτική σημασία, της αυταρχικής αυτής Πράξης, διότι Αυτή είναι το ζητούμενο, και όχι η… επικύρωση! Η οποία θα έρθει στη βουλή, αφού ιδρυθεί και «στελεχωθεί επαρκώς και αξιοκρατικά», και αφού μπει σε λειτουργία η νέα ΕΡΤ, κατόπιν όλων αυτών θα… έρθει το νομοσχέδιο για επικύρωση στη βουλή –ζήσε Μάη να φας τριφύλλι- Ποιον εξαπατούν; Κλασική περίπτωση νανο-πολιτικών. Η συνωμοσιολογία των καφενείων που λέει ότι ήξεραν, είχαν ενημερωθεί, για το πραξικόπημα-ΕΡΤ, μάλλον επιβεβαιώνεται. Προσωπικά μιλώ μόνο βάση δεδομένων.

—–Θα παρατηρήσατε ότι έως τώρα δεν έχω χρησιμοποιήσει τη λέξη-κλειδί «Δημόσια», για τη τηλεόραση της ΕΡΤ. Δημόσια υπήρξε μόνο σε ότι αφορά ορισμένα καλά ντοκιμαντέρ, κι ορισμένες άριστες αρχειακές ή ιστορικές εκπομπές, δεν υπήρξε η ευτέλεια της «Λάμψης», ούτε «Dancing with the Stars» στο ρεπερτόριο της ΕΡΤ. Η ραδιοφωνικός της λόγος ήταν/είναι αναγκαίος στον απόδημο ελληνισμό, αν και τώρα με το διαδίκτυο, μειώθηκε κάπως.
—–Στο τομέα της ενημέρωσης η ΕΡΤ υπήρξε πάντα κυβερνητική, ποτέ δημόσια. Στις περιγραφές, αποτιμήσεις κι εκτιμήσεις στην πολιτική επικαιρότητα, ζούσε σε ένα παράλληλο σύμπαν, το κυβερνητικό σύμπαν. Άλλο σύμπαν για την ΕΡΤ δεν υπήρξε ποτέ.

Η ανακοίνωση του ψηφίσματος των εργαζομένων στη ΕΡΤ, άθελά της το ομολογεί, από τις πρώτες κιόλας αράδες:
—–«Η ΕΡΤ πρέπει να είναι ανοιχτή: στην κοινωνία, τις αντιφάσεις της, τα προβλήματά της, τις αγωνίες, τις ιδέες και τις δράσεις.
Η ΕΡΤ πρέπει να είναι ανοιχτή: στον πολιτισμό, τον κόσμο του, τις διαφορετικές τάσεις, αναζητήσεις και δυναμικές του»…

—–Η σημείωση του «πρέπει να» είναι δική μου, το ψήφισμα εννοεί ότι στο εξής, στο μέλλον, η ΕΡΤ “θα” πρέπει να γίνει Δημόσια. Έως τώρα δεν ήταν.

—–Το επιβεβαιώνει και πάλι άθελά του, ένα ακόμα απόσπασμα του ψηφίσματος:
—–«Η ΕΡΤ πρέπει να είναι ανοιχτή, κτήμα και πραγματική ιδιοκτησία όλων των ελλήνων πολιτών».
—–Εάν ʽπρέπει ναʼ αγαπητοί εργαζόμενοι, τότε ποτέ δεν ήταν Δημόσια τηλεόραση, επομένως, δεν υπήρξε ο υ σ ι α σ τ ι κ ά ποτέ, κτήμα ανοιχτό και ιδιοκτησία όλων των ελλήνων πολιτών, αν και αυτοί, την χρηματοδοτούσαν θέλοντας-και-μη με τον όβολό τους –Το θεσσαλονικιώτικο παράρτημά της για παράδειγμα υπήρξε μόνιμο τσαρδί-ορμητήριο του Άνθιμου για να εξαπολύει τους βαλκανικούς, ομοφοβικούς και ρατσιστικούς πολέμους του –Μην τα ξεχνάμε.

—–Αγαπητοί, της «Εφημερίδας των Συντακτών», αγαπητοί της «Αυγής» και του «Ριζοσπάστη» η κυβέρνηση έπρεπε να καταδικαστεί για την πραξικοπηματική της Πράξη, και όχι επειδή «φίμωσε τη δημόσια ενημέρωση, καταφέροντας βαρύτατο πλήγμα στον κλάδο των ΜΜΕ, στη Δημοκρατία, στην ελευθερία της έκφρασης…» – Δεν φιμώνεται κάτι το οποίο είναι μονίμως φιμωμένο. Λίγο ρεαλισμό παρακαλώ -Την Αλήθεια πληηηζ!

—–Η ΕΡΤ υπήρξε μια ακόμη Ολυμπιακή Αεροπορία, χώρος περίθαλψης και θαλπωρής χιλιάδων κομματικών φίλων. Εκεί έβρισκε ένα πιάτο φαί ο κάθε κατατρεγμένος, κάθε πονεμένη ψυχή, μία άστεγη γκόμενα, κόρη, σύζυγος, τα ξαδέρφια, οι κοντοχωριανοί των βουλευτών και πολιτευτών μας. Χαρακτηριστικό: Ενώ η ανακοίνωση της ΝΔ μέσω Κεδίκογλου λέει κάποιες αλήθειες, δεν τις λέει όλες, όπως ας πούμε τους διορισμούς του Λιάτσου, της Ρέτσα και της πανώριας «μόνο ?1.000.000. μας κοστίζει η κ. Ανθή Σαλαγκούδη» -και «ο θεός ξέρει» πόσων χιλιάδων ακόμα.
—–Όσο για την φουκαριάρα την εκκλησία μας, που –προσωρινά- χάνει τη φιλόξενη στέγη της ΕΡΤ –γιατί θα επανέλθει με τον «νέο και σύγχρονο φορέα» που θα αναδυθεί από τα νερά του Αιγαίου: Όπως διαβάζω στην Καθημερινή, θα ξαναλειτουργήσει η νέα ΕΡΤ σε μερικούς μήνες και η Θεία Λειτουργία θα μεταδίδεται από το Κανάλι της Βουλής.

+ευλόγηcον+