[author] Του Σπύρου Αραβανή [/author]

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης σε πρόσφατη συνέντευξή του έθεσε, νομίζω, τις σωστές βάσεις: «Δεν είμαι πνευματικός άνθρωπος. Είμαι τραγουδοποιός». [http://www.e-tetradio.gr/]

Πόσω μάλλον αν κάποιος είναι απλώς τραγουδιστής…Τον τελευταίο καιρό πληθαίνουν τα κρούσματα των τραγουδιστών (κυρίως) που με τις δηλώσεις τους περί Ελλάδας, Χρυσής Αυγής, ακραίων κομμάτων κ.τ.λ. «εκπλήσσουν» και «ενοχλούν»…Όπως και η έλλειψη δημόσιας θέσης των «έντεχνων» τραγουδιστών απέναντι στα «καυτά» ζητήματα της επικαιρότητας.

Προς τι η έκπληξις και η ενόχλησις; Το χάρισμα της φωνής δεν σε βαπτίζει απαραιτήτως και σκεπτόμενο άνθρωπο. Ούτε το εκλεκτό ρεπερτόριο που τραγούδησες σε καθιστά εξ ορισμού και πνευματικό πυλώνα. Ειδικά όταν «έτυχε» να το τραγουδήσεις και «πέτυχε» η φωνή σου να το αναδείξει. Ασφαλώς και υπάρχουν περιπτώσεις συνειδητών επιλογών όπως και σκεπτόμενων τραγουδιστών. Αλλά δεν είναι αυτό το “παράσημό” τους. Το «εργαλείο» τους είναι η φωνή, όχι η σκέψη. Τους παραφορτώσαμε με τις ειδικές μας αναπηρίες, τους καταστήσαμε ερήμην τους ως «φωνή» μας. «Αγιασμένα» τραγούδια σίγουρα είπαν (ορισμένοι και κυριολεκτικά….) όμως πολλές φορές εν αγνοία του περιεχομένου τους και έπειτα από επιβολή της εταιρείας. Συνεπώς πυροβολούμε σε λάθος κατεύθυνση. Γι’ αυτό και οι σφαίρες εξοστρακίζονται…

Υ.Γ. Κάτι σχετικό από την Ιστορία…. (αναδημοσίευση)

«Οι επώνυμοι

Η πρώτη επέτειος του πραξικοπήματος γιορτάστηκε «δόξη και τιμή» με ειδική φιέστα στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Ήταν εκεί όλοι οι προσκυνημένοι καλλιτέχνες πρώτης, δεύτερης και τρίτης γραμμής που (όσοι θυμούνται) προκαλούσαν θλίψη στην κοινή, αντιδικτατορική, γνώμη.

Δεν βλάπτει να θυμόμαστε (αντιθέτως, βλάπτει να ξεχνάμε) και να σημειώσουμε πως τίποτα δεν τους δικαιολογεί, ούτε αν φοβήθηκαν, ούτε αν εκβιάστηκαν, ούτε φυσικά αν τους άρεσε να γλείφουν τους ισχυρούς:

Παρουσιαστής του προγράμματος ο πολύς Γιώργος Οικονομίδης.
Διευθυντές της ορχήστρας του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας οι κ.κ. Γιώργος Κατσαρός, Κώστας Κλάβας, Τάκης Αθηναίος, Τάκης Μωράκης και Ανδρέας Χατζηαποστόλου.

Τραγουδιστές και ηθοποιοί που έπαιξαν σε εθνικοχουντικά σκετς: Ρένα Βλαχοπούλου, Φώτης Δήμας, Μαρινέλλα, Γιάννης Βογιατζής, Κώστα Βουτσάς, Γιάννης Πουλόπουλος, Νινή Τζάνετ, Νίκος Σταυρίδης, Ντίνος Ηλιόπουλος, Σώτος Παναγόπουλος, Τρίο Γκρέκο, Νάντια Κωνσταντοπούλου, Ρένα Ντορ, Τζένη Βάνου, Σταμάτης Κόκοτας, Βίκυ Μοσχολιού, Τώνης Μαρούδας, Γιώργος Ζαμπέτας και ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης με το γνωστό… Βατερλό του.
Για το τελευταίο, όσοι δεν γνωρίζουν, ας πληροφορηθούν: Σε επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη προς τον Μπιθικώτση, η οποία δημοσιεύτηκε στο όργανο της χούντας «Ελεύθερος Κόσμος» του Σάββα Κωνσταντόπουλου στις 16 Νοεμβρίου 1967, ο συνθέτης γράφει:

«Γρηγόρη,

Διάβασα με κατάπληξη ότι πρόκειται να τραγουδήσεις στα “Δειλινά” τον “Υμνο της Επαναστάσεως”. Νομίζω ότι είσαι αρκετά μεγάλος για να καταλαβαίνεις τι πρόκειται να κάνεις. Πόσες ευθύνες επωμίζεσαι και σε τι σοβαρούς κινδύνους μπαίνεις. Κάθισε σπίτι σου με αξιοπρέπεια. Μην γκρεμίζεις με μια κλωτσιά αυτό που χτίσαμε μαζί τόσα χρόνια. Μην ακούς τους κερδοσκόπους και τους προσκυνημένους. Μη ρίχνεις στο βούρκο το όνομά σου και το όνομα των παιδιών σου, που σε λίγο θα ντρέπονται για σένα. Κάνε τον άρρωστο. Φύγε για το εξωτερικό. Εκεί μπορείς ν’ αρχίσεις μια καινούργια καριέρα. Η Μελίνα σε περιμένει. Γιατί αν εσύ ο Μπιθικώτσης, το πρωτοπαλίκαρο του Θεοδωράκη, γίνεις επίσημος τραγουδιστής της Δικτατορίας τραγουδώντας αυτό το άθλιο κατασκεύασμα θα πρέπει να ξέρεις ότι θα γίνεις ο πιο αχάριστος και τιποτένιος προδότης που γέννησε ο Λαός μας. Στο όνομα της φιλίας μας και για χάρη της γυναίκας σου, των παιδιών σου και όλων των αμέτρητων φίλων μας, σε ικετεύω να μ’ ακούσεις για τελευταία φορά. Μετά την Πέμπτη θα είναι αργά. Πάρα πολύ αργά.
(Υπογραφή: Μίκης Θεοδωράκης)

Αθήναι, Ιούλιος 1967»

Περισσότερα: http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Splatt_Forums&file=viewtopic&topic=23165#ixzz2UU5bPclp

[author]Του Κώστα Ρεούση [/author]

Ένα σαθρό οικοδόμημα αλυσιδωτά καταρρέει. Όταν η όποια ηθική αποκτά την έννοια του εγκλήματος και ο πλέον άσπιλος άνθρωπος κατηφορίζει το βούρκο. Φαίνεται πως είναι ο καιρός των υπονόμων. Αν διακυβεύεται κάτι στο νησί τούτο συνοψίζεται στο «πορνοσταριλίκι» που μας χαρακτηρίζει. Αποκομμένοι σταδιακά από ό,τι το πελασγικό ή ελληνικό, περιφέρουμε συνεύθυνα τις φιλανθρωποφαγικές αγαθοεργίες του κάθε Οργανισμού Ηνωμένων Ενοχών. Η Ευρώπη του εφιάλτη των κλιματιστικών, των χωρίς αντίκρισμα και νόημα συνεδρίων και συνευρέσεων, του πολιτικού ή πολιτειακού τουρισμού, των μαγγανοπήγαδων του catering και των αποφάσεων της πανάκριβης μοκέτας εισπράττει τον ιδρώτα του σερβιτόρου, την αγανάκτηση του χαμάλη και τη στιβαρότητα της καθαρίστριας. Βάρβαροι προσωπιδοφόροι δεξιώνονται έγγραφα, συζητήσεις, ψηφοφορίες, αποφάσεις, δανειοδοτήσεις, χρηματοδοτήσεις κι επιχορηγήσεις εκπορνεύοντας την εκτυφλωτικότατη διαφάνεια της θάλασσας και το ανέσπερο σκοτάδι του ήλιου. Ιθαγενή ανθρωπάρια υπεκφεύγουν της υπερπραγματικής ελεύθερης κι αιώνιας αποδεσμευμένης αλήθειας, κωφεύοντας ή κάνοντας γαργάρα τη λαμπρή συμμετοχή τους στην εκ νέου ανοικοδόμηση της πουτανιάς. Καμιά συλλογικότητα δεν οδηγεί κάπου, όπως άλλωστε ποτέ στην ιστορία. Το καθοδηγούμενο αγελαίο ξέσπασμα της μιας στιγμής ξεθυμαίνει όπως ένα ανθρακούχο αναψυκτικό που έμεινε ανοικτό μετά το τέλος του εισπρακτικού εορτασμού ή πένθους των κακόγουστων κοινωνικών προσποιητών εκδηλώσεων. Άραγε το παζάρι περιμένει τον έμπορο μεταπράτη που θα μας πουλάει εκ νέου αλυσοδεμένους σκλάβους ή το δήμιο δικαστή που θα μας κόβει το κλεμμένο χέρι; Ίσως να ʼναι αναγκαίο. Οι ταγοί, τα παραφερνάλια, οι σφουγγοκωλάριοι, οι ρουφιάνοι, οι πράκτορες, οι πάντα πρόθυμοι καλοθελητές της εσχάτης διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδιακής προδοσίας και οι διαβρωμένοι χρυσωμένοι αφελείς «πνευματικοί άνθρωποι» (λογοτέχνες, καλλιτέχνες εν γένει, άγιοι και μακαριότατοι δεσποτάδες) κυκλοφορούν στις φλέβες μας προκαλώντας μία μόνιμη, καλπάζουσα και μεταστατική σηψαιμία. Εκεί που το νεύρο θα ʼπρεπε να εκπαιδεύεται σιωπηλά μαινόμενο -σκοπεύοντας τη λυτρωτική υπερπραγματική απαγκίστρωση των έμβιων όντων απʼ τη χαμερπή παρασιτική δήθεν εκλέπτυνση των πολιτικώς ορθών συμπεριφοριστικών πρακτικών- εμείς παραμένουμε ωφελιμιστικά εγκλωβισμένοι στην επικερδή και λανθάνουσα λειτουργία ενός ξιπασμένου, εδώδιμα αποικιακού και τουρκεμένου τόπου.

Απόσπασμα από το σε εξέλιξη δοκίμιο του Κώστα Ρεούση «Ο ποιητής ως πράκτορας της εποχής και του βίου του».

[author] Του Δημητρίου Μουζάκη [/author]

Παίζει το Shine On You Crazy Diamond των Pink Floyd

Υπάρχουν κάτι τύποι, σίγουρα τους έχετε ακούσει, σίγουρα τους έχετε συναναστραφεί, σίγουρα έχετε ζητήσει το σχόλιό τους, που αναλύουν τα δεδομένα τους χωρίς πρόσημο. Μαθαίνεις, για παράδειγμα, ότι η γυναίκα σου τα έφτιαξε με τον καλύτερό σου φίλο στο περιθώριο του χρόνου της, όταν δεν κάνει σεξ με όλους όσοι της έχουν μιλήσει σε κάποιο μέσο κοινωνικής δικτύωσης, και εκείνοι σου λένε «η γυναίκα σου είναι μπερδεμένη, προσευχήσου στο Θεό να βρει τον εαυτό της, να βρει την ευτυχία, να λουστεί με φως απολαμβάνοντας το σεξ με τον καλύτερό σου φίλο και όλους όσοι την έχουν σκουντήξει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης». Οι τύποι αυτοί καμιά φορά διαβάζουν και βιβλία. Όταν πηγαίνουν στο βιβλιοπωλείο διαλέγουν την τελευταία μεγάλη επιτυχία του Paulo Coelho ή του Robin Sharma και θεώνονται με αφηγήσεις, αφορισμούς, παραβολές και διδακτισμούς του τύπου «εντυπωσιάστηκα με το παιδί μου όταν εκείνο αφαίρεσε την κόρα για να φάει την ψίχα˙ έτσι και ο άνθρωπος πρέπει να αφαιρεί το περιττό για να φθάσει στην ουσία» ή «η φορά της ροής του ποταμού δεν αλλάζει».

Εγώ, βέβαια, δεν είμαι ποδοσφαιρόφιλος ούτε ελληναράς. Η κόρνα στο αυτοκίνητό μου παραμένει άβατη. Θυμηδία με κυριεύει όταν οι θερμόαιμοι ουρλιάζουν συνθήματα, μας καλούν να ξυπνήσουμε, να αφήσουμε τους καναπέδες, να γίνουμε ακτιβιστές της ζωής και χούλιγκανς του κάθε τυχάρπαστου και ασήμαντου γεγονότος. Το αίμα μου δεν είναι Μεσογειακό. Μάλλον είμαι βορειοκαταθλιπτικός, όταν βλέπω αρνιά να σουβλίζονται με πιστολιές παραδίδομαι σε συνειρμούς τύπου Shaka Zulu και βάλε, με πιάνει αγοραφοβία, αποσύρομαι στη σοφίτα. Είμαι ξενέρωτος, μονόχνωτος και μονίμως βυθισμένος σε περισυλλογή. Στη στάση του λεωφορείου κρατώ τουλάχιστον τρία μέτρα απόσταση από τον κοντινότερο αίλουρο.

Αυτούς του Βραχμαπούτρες, όμως, αδερφέ μου, τους Βραχμαπούτρες του «βρες τον εαυτό σου», «λούσου με φως», «κανείς δεν είναι κακός» και του «είναι μπερδεμένη» δεν τους παλεύω. Δεν ξέρω αν είναι μόδα ή αν μαζεύτηκαν πολλοί γύρω μου, αλλά δεν τους παλεύω. Δεν ξέρω τι να τους κάνω. Να τους βρίσω δε θέλω. Να τους πω τίποτα δεν έχω. Να τους εξηγήσω το όνειρο αδυνατώ.

Θα χτίσω, λοιπόν, το μοναστήρι του Βραχμαπούτρα. Θα είναι πάλλευκο, σαν εξ εκρήξεως σε γαλακτοκομείο. Για μουσική θα έχει ήχους κυμάτων, τραγούδια πτηνών του δάσους και συγχορδίες ερπυσμών εξωτικών φιδιών. Στις ολονυχτίες θα διαβάζονται ευαγγέλια καθημερινής κοσμογονίας, υψηλοτάτης, φυσικά, συμβολικής αξίας, όπως η διάθλαση του ηλιακού φωτός στη θάλασσα, το κλάμα του νεογνού μετά τη βραδυνή κένωση, ο αερισμός της αράχνης μετά τη χώνεψη του γρύλλου και η υποχώρηση του νερού κατά το θαύμα της άμπωτης. Κανείς δε θα φταίει για τίποτα, όλοι θα είναι μπερδεμένοι˙ και το βασικότερο, όλοι θα ψάχνουν τον εαυτό τους και το φως.

Μέσα από την καρδιά μου θα πραγματοποιήσω τη δωρεά. Ας μου κρατά όμως κάποιος το στόμα μην τυχόν και κακαρίσω- και εγώ, παιδιά, μπερδεμένος είμαι, και καμιά φορά κυνηγάω τις κότες και δείχνω την ουρά μου στους περαστικούς και λέω τις πουτάνες, πουτάνες, τα καθίκια, καθίκια, τους ναζιστές, ναζιστές και τους βραχμαπούτρες, βραχμαπούτρες. Και ξεμπερδεύω.

[author] Του Λαέρτη Τανακίδη [/author]

Καθε εργαζομενος επιλεγει τη στιγμη κατα την οποια θα ασκησει το όποιο δικαιωμα του. Δεν ζηταει την εγκριση του εργοδοτη για αυτο. Υποστηριζουν μερικοι οτι οι πανελληνιες εξετασεις ειναι μια ιδιαιτερα φορτισμενη κοινωνικα περιοδος και επομενως οι εκπαιδευτικοι δεν πρεπει να κινητοποιουνται κατα τη διαρκεια τους.

Ομως συμφωνα με αυτην την προσεγγιση ουτε οι γιατροι δικαιουνται να κινητοποιουνται ποτέ, αφου η υγεια ειναι υπερτατο αγαθο, ουτε οι οδοκαθαριστες, εφοσον η δημοσια υγεια τιθεται σε κινδυνο, ουτε οι εργαζομενοι στον τουρισμο, γιατι βλαπτεται η εικονα της χωρας στο εξωτερικο, ουτε οι εργαζομενοι στα ΜΜΕ, γιατι εμποδιζουν την ενημερωση, τοσο απαραιτητη ιδιως σημερα, ουτε οι εφοριακοι, επειδη θα υπαρξει υστερηση στα κρατικα εσοδα, ουτε οι εργαζομενοι στα μεσα μεταφορας, για ευνοητους λογους, ουτε οι… ουτε οι…

Οι μονοι που εξαιρουνται απο τετοιες κοινωνικες ευαισθησιες ειναι οι ισχυροι του χρηματος, οι οποιοι μπορουν να “απεργουν” με το δικο τους τροπο, δηλαδη να στελνουν τις καταθεσεις τους σε τραπεζες του εξωτερικου, να μεταφερουν τις επιχειρησεις, ακομη κι αυτες που εστησαν με κρατικη ενισχυση, σε αλλες χωρες, να φοροαποφευγουν νομιμα και να φοροδιαφευγουν παρανομα. Εδω δεν ισχυουν αρχες, κανονες, αξιες. Οι “αγορες” ενεργουν πανω και περα απο αυτα και συνηθως δεν τους καταλογιζεται ελλειψη κοινωνικης ευαισθησιας.

Αν λοιπον καποιος δεν αναγνωριζει στους εκπαιδευτικους το δικαιωμα να απεργουν μεσα στις εξετασεις, για αυτον η συζητηση σταματαει εδω. Αν ομως αναγνωριζεται αυτο το δικαιωμα, γιατι ενοχλησε τοσο η προταση για κυλιομενη κατα περιφερεια απεργια; Τι ακριβως ενοχλησε;

Οτι ενας εκπαιδευτικος σκεφτηκε διαφορετικα η το οτι δημοσιοποιησε την προταση του ξαφνιαζοντας οσους ακολουθουν την πεπατημενη;

Οτι ενας εκπαιδευτικος σκεφτηκε “πονηρα” απεναντι σε εναν αθωο ηθικο εργοδοτη; Εναν εργοδοτη που σκαρφιζεται τα πιο απιθανα τερτιπια και καταφευγει στα πιο αναισχυντα ψευδη και στις πιο μικρες κουτοπονηριες;

Οτι ενας εκπαιδευτικος προσπαθησε με το λιγοτερο δυνατο κοστος να φερει το μεγαλυτερο δυνατο αποτελεσμα; Δηλαδη η απεργια γινεται ανηθικη απο τη στιγμη που αποφευγεται η μεγαλη οικονομικη αιμορραγια των απεργων;

Αντι να σηκωνεται αυτος ο κουρνιαχτος για τη συγκεκριμενη προταση και να τακτοποιουνται ετσι λογαριασμοι με τη συνειδηση η ελληνικη κοινωνια θα επρεπε να εξεγειρεται καθημερινα για τα χαλια της εκπαιδευσης:

Για την αθλια υλικοτεχνικη υποδομη των σχολειων. Χαρακτηριστικο παραδειγμα τα νηπιαγωγεια σε μαγαζια.

Για την ανυπαρξια σχολικων βιβλιοθηκων. Ποσο δεν κανει εντυπωση;! Σχολεια χωρις βιβλιοθηκες !

Για την ανυπαρξια ειδικων αιθουσων και εργαστηριων φυσικης, χημειας, υπολογιστων, γυμναστικης, χορου…

Για τα προγραμματα με την απεραντη φλυαρια και τις αντιφασεις,γραμμενα απο ασχετους με τη σχολικη πραξη, θεωρητικες κατασκευες για ενα σχολειο εκτος τοπου και χρονου.

Για την εκπαιδευτικη αντιληψη και πρακτικη που τεμαχιζει το ενιαιο της γνωσης.

Για τα βιβλια που στην πλειονοτητα τους βρισκονται πανω απο το αντιληπτικο πεδιο των μαθητων, που συχνα ειναι παραφορτωμενα με περιττες λεπτομερειες, που θυσιαζουν την ποιοτητα για χαρη της ποσοτητας, που διδασκουν το “θαυμα” της διαβασης της Ερυθρας Θαλασσας και αποσιωπουν συγχρονες επιστημονικες θεωριες. Για αυτα τα βιβλια που ερχονται με καθυστερηση εβδομαδων η και μηνων μετα την εναρξη του σχολικου ετους. Ακραιο παραδειγμα η ιλαροτραγωδια με τις φωτοτυπιες αντι για βιβλια πριν απο δυο χρονια.

Για την εισαγωγη μεθοδων και καινοτομιων ξεπερασμενων, αλλα και αυτων χωρις καμια, εστω στοιχειωδη, προετοιμασια του διδακτικου προσωπικου που θα τις εφαρμοσει.

Για τις ελλειψεις σε διδακτικο προσωπικο ορισμενων ειδικοτητων.

Για την ανυπαρξια ουσιαστικης επιμορφωσης.

Για τον “υπερμορφωμενο υπερφιλολογο” καθηγητη που διδασκει κοντα στα δεκα διαφορετικα μαθηματα και αναγκαστικα μενει συχνα στην επιφανεια.

Για τις αλλεπαλληλες αμελετητες “μεταρρυθμισεις” που εξυπηρετουν μονο προσωπικους εκλογικους στοχους του εκαστοτε υπουργου.

Για την απωλεια της αυτοτελειας του λυκειου και τη μετατροπη του σε φροντιστηριο.

Για τη συγκεντρωση της προσοχης στις πανελληνιες εξετασεις ως την κορυφαια εκπαιδευτικη διαδικασια. Ενδιαφερει και παρακολουθειται μονο η εξαντληση της της υλης και οχι η κατανοηση και η αφομοιωση της.

Για την οικονομικη, κοινωνικη και ηθικη καταρρακωση του εκπαιδευτικου: μισθοι πεινας,απειλη συνεχους μετακινησης, αυξηση του ωραριου οχι με κριτηρια εκπαιδευτικα αλλα απλως και χονδροειδως οικονομικα.

Δε γινεται λοιπον αναφορα στις αιτιες που εξωθουν τους καθηγητες στην απεργια. Δεν συζητουνται τα αιτηματα τους. Αποσιωπαται το γεγονος οτι το υπουργειο παιδειας επελεξε ουσιαστικα το χρονο της απεργιας. Αντι για αυτα ορισμενοι προτιμουν να κανουν ασκησεις ειρωνειας σε βαρος ενος εκπαιδευτικου που σκεφτηκε διαφορετικα. Στην καλυτερη περιπτωση προκειται για εστιαση, συνειδητη η αθελητη, στα δευτερευοντα και στη χειροτερη για επιδειξη πνευματος.

***
Ο Λαέρτης Τανακίδης είναι φιλόλογος, τ. Πρόεδρος της ΟΛΜΕ

[author] Του Βασίλη Λαλιώτη [/author]

Ο καθένας μπορεί να επιλέγει ένα βάθος και μιαν αναγωγή των υστερικών εκρήξεων που προκαλούνται δι’ “ασήμαντον αφορμήν” και σε μια πραγματικότητα που έχει γίνει πολύ σύνθετη, καθώς η κοινωνία ετοιμάζεται για την τελική της έκρηξη.
Πέρα όμως από τις υστερίες, υπάρχει η πραγματικότητα που λέει, ότι είναι ο ειδικός και άτακτος τρόπος της διαχείρισης της κρίσης από την ημεδαπή εξουσία το στοιχείο που κάνει τα πράγματα εκρηκτικά. Το 20%, τόσο προσδιορίζεται περίπου που έκανε τις καλές μπάζες την περίοδο της κλεπτοκρατίας, δεν έχει συμβάλει καθόλου στην αντιμετώπιση της κρίσης.
Στο ποσοστό αυτό, αυτοί οι χυδαίοι και αγράμματοι και αστοιχείωτοι και μνησίκακοι, συμπεριλαμβάνουν και τους διανοούμενους και όλο αυτό το συρφετό, ποιητών πεζογράφων εφημεριδογράφων παραγόντων του πολιτισμού, οι οποίοι υπήρξαν τα αγαπημένα παιδιά του κλέους της κλεπτοκρατίας και τώρα τους χωρίζει άβυσσος από το κοινό τους καθώς έχουν πέσει στα μαλακά.
Η βίαιη επαναταξικοποίηση της κοινωνίας δεν αγγίζει ακόμα καλά τους διανοούμενους που για την ώρα μοιάζει να πενθούν από θέση ακόμα ευσταθή τον αόρατο πόνο των άλλων.
Το νέο κοινωνικό συμβόλαιο δεν έχει φανεί, γιατί για την ώρα κανείς δεν επιθυμεί κανένα κοινωνικό συμβόλαιο που να περνάει από την ατιμωρησία των υπευθύνων και των ανικάνων.
Οι κοκορομαχίες των καραγκιόζηδων που οι φαμίλιες στέλνουν στο κλαρί της δημοσιότητας δίνουν και παίρνουν στα όρια του ποδοσφαιρικού, κάποτε ποικίλονται με υποθέσεις Δημουλά και Εταιρίας Συγγραφέων, δίκαια ή άδικα δεν έχει σημασία.

Το ειδικό δίκαιο σε μια χώρα που βασιλεύει το γενικό άδικο είναι ένα είδος πολυτελείας, που ευτυχώς ακόμα σε κάποιους παρέχεται. Πίσω από την υπόθεση Δημουλά και ταυτοχρόνως εξελίσσεται η απόλυση της εκπαιδευτικού επειδή τόλμησε να μηδενίσει το γιο του πρωθυπουργού επειδή έκανε χρήση του πρωθυπουργικού δικαιώματος να αντιγράφει σε διαγώνισμα.
Αυτά η συλλογική μνήμη τα καταγράφει σιωπηλά ως δείκτες σήψης και παρά τις σύντονες προσπάθειες των λήντερ οπίνιον να δημιουργήσουν ενοχές για τα συμπεράσματα περί εμφυλιοπολεμικής καταστάσεως στη χώρα, φοβάμαι ότι πολύ σύντομα θα τα βρούμε μπροστά μας…
Ο τόνος που έχουν οι γραφές από τα παπαγαλάκια της εξουσίας το κάνει σχεδόν αδιάψευστο.

**************************

Ο Βασίλης Λαλιώτης γεννήθηκε το 1959 στην Αμαλιάδα. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα και ισπανικά στη Σαλαμάνκα. Έχει συνεργαστεί με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά. Έχει πλούσιο ποιητικό και μεταφραστικό έργο. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.