[author] Του Βασίλη Λαλιώτη [/author]
Το κεφάλαιο στη στιγμιαία μεταφορά του, αυτό είναι η παγκοσμιοποίηση, αστραπιαία κίνηση κεφαλαίων, όλα τα άλλα έπονται, βάζει σε κίνηση τον καπιταλισμό άγρια. Γίνεται κατ’ ουσίαν μια γενικευμένη “ρευστοποίηση” όλων των άλλων στοιχείων της παραγωγής.
Αυτό σημαίνει ότι ρευστοποιείται και η “φωλιά” του ανθρώπου, δεν λέω ερημώνονται οι πόλεις μόνο, ρευστοποιείται ο τόπος όχι μόνο εξωτερικά αλλά και σαν συνολική πρόσληψη.. Ο άνθρωπος γίνεται ένας νομάς που δεν τρέχει πια πίσω από τις φλέβες χρυσού, αλλά πίσω από τις συγκυρίες του κεφαλαίου, αλλά με μια ταχύτητα πρωτόγνωρη. Το τι ανθρωπολογικό μοντέλο θα εργασίας θα δημιουργήσει αυτή η κινητικότητα που κάνει τη ζωή ρουλέτα μένει να τη δούμε. Εκείνο που αφορά την Ελλάδα είναι ότι από εγκληματική αμέλεια βρέθηκε απροετοίμαστη και στο κέντρο αυτής της ρουλέτας. Αν δεν σταματήσουμε το πένθος για το χαμένο και τη διατήρηση του χρόνου μεταξύ 80 και 90 εις βάρος του διπλανού και δεν ανασκουμπωθούμε σε επίπεδα Ισραηλοποίησης της χώρας, σαρώνοντας, ακόμη και με τα όπλα, αν χρειαστεί, το σαθρό και ανίκανο για την ώρα πολιτικό σύστημα αγγίζουμε για πρώτη φορά την ουσιαστική μας αποχώρηση ως έθνος και γλώσσα από τον κόσμο.
Αν τα συνοπτικα αυτα που γραφετε ειναι σωστα κια καταληξουμε μετα πολλων βασανων στην λυση που προτεινετε,τοτε θα ειναι η πρωτη φορα που οι μεσηλικες και οι δυναμενοι τη ςτριτης ηλικιας, θα αναγκασθουν να επαναστατησουν για να γκρεμισουν οπως γραφετε ” το σαθρό και ανίκανο για την ώρα πολιτικό σύστημα .
Η νεολαια – εκτος εξαιρεσεων- ανιδεη απο την χειρωνακτικη εργασια (η οποια εχει βοηθηθει πολυ απο διαφορα μηχανηματα) για την οποια εχει -γενικη αλλεργια (εκτος ορισμενων νεων που ασκουνται σε γυμναστηρια, με ποδηλατο καi extreme sports) και διατηρει νεφελωδη βιβλιογραφικη γνωση , βυθισμενη στο χαος των εφαρμογων του διαδικτυου, δεν θα καταλαβει τιποτα. Ισως αναγγελθει με τιτιβισματα η οποια καταληξη του εγχειρηματος των μεσηλικων/ηλικιωμενων.
Κι’ όμως εκαντοντάδες πόλεις και χώρες εγκαταλείφθηκαν, αποτυχημένες. Κι’ αυτές που επιζούν δεν έχουν πραγματικά επιζήσει. Καινούργιες είναι χτισμένες στα ερείπια των παλιών, συνήθως από νέους που πάντοτε ήταν μαλθακότεροι των γονέων τους.
@ Παύλος
Μαλλον θα ομιλειτε για αλλες χωρες. Απο το 1990 η σχεση των ελληνων (οχι μονον των νεων αλλα ακομη και των μεσηλικων) με την χειρωνακτικη εργασια ειναι απο προβληματικη εως ανυπαρκτη και εχει αφεθει στου οικονομικους μεταναστες.
Το ίδιο και στην Αθήνα του Περικλή.
Εσείς ασκείτε χειρωνακτική εργασία; Την απολαμβάνετε;
Έχει δίκιο ο Β.Λ.Το θέμα δεν είναι αν κάνεις η όχι χειρωνακτική εργασία, αλλά αν είσαι αυτάρκης έστω και στη διασφάλιση της τροφής σου, και να μην περιμένεις να σου τη φέρουν άλλοι, όπως π.χ. σε πολλές περιοχές της επαρχίας που περιμένουν όλοι να έρθει κάποιο μεταφορικό μέσον και να τους φέρει το ψωμί, διαφορετικά θα πεινάσουν.Αυτό είναι το πρόβλημα.Όλοι περιμένουμε από κάπου αλλού!
Σοβαρότατη η προσέγγιση του κ. Β.Λ. Αλλά αφήνει ίσως περιθώρια παρερμηνειών, σαν αυτές που ο Αφωτίων …φωτίζει. Διακρίνω ανάγκη να επανέλθει αναλυτικότερα ο Β.Λ., ιδίως σε σχέση με τη διαπίστωση την τραγική “πρώτη ουσιαστική μας αποχώρηση ως έθνος και γλώσσα από τον κόσμο”!
υ.γ. Ο Λειβαδίτης ο Τάσος κάτι θέλει να μάς πει:
Αθάνατες κοινοτυπίες
Οι ονειροπόλοι γυρίζουν κουρασμένοι (από πού;)-
μέσα στα μάτια τους έχουν πνιγεί τα προάστια,
στο άσυλο μετράνε με τις ψείρες τους την υπομονή,
με τα δάκρυά τους το μέγεθος της μέρας,
άξαφνα ο φύλακας μʼ αρπάζει απ΄ το λαιμό, εγώ σαστίζω και τότε ακούγεται η ωραιότερη μουσι-
κη-
σαν μια σανίδα από θλιβερό ναυάγιο ταξιδεύει η
γηραιά μας ήπειρος.
Άποψη στην καρδιά της ουσίας. Όμως πουθενά δεν υπάρχει η λέξη ΗΘΟΣ. Το οποίο ήθος λείπει από την άκρη της ουράς ως την κορυφή της κεφαλής του τόπου.
Για τον κίνδυνο όμως, όπως τον ορίζετε, δεν έχω να προσθέσω τίποτα…
@ ΣΤΑΜΠΟΓΛΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ
Εχει ηδη επισημανθει στο σχολιο μου υπ. αριθμ. 4
http://www.poiein.gr/archives/23357
Πέμπτη, 20 Ιουνίου 2013
Ενρίκο Μπερλινγκουέρ (1922 – 11 Ιουνίου 1984): Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής
Η καπηλεία του κράτους από τα κόμματα
«…Τα σημερινά κόμματα είναι πάνω απʼ όλα μηχανές εξουσίας και πελατειακών σχέσεων: Τα χαρακτηρίζει ελλιπής και αλλοιωμένη γνώση της ζωής και των προβλημάτων της κοινωνίας και του κόσμου, διαθέτουν λιγοστές ιδέες, λειψά ή ασαφή ιδανικά και προγράμματα και στερούνται παντελώς αισθημάτων και κοινωνικο-πολιτικού πάθους. Διαχειρίζονται συμφέροντα, ποικίλα, αντιφατικά, αμφίβολα κάποτε, πάντως χωρίς την παραμικρή σχέση με τις απαιτήσεις και τις αναδυόμενες ανάγκες των ανθρώπων, ή, πάλι, τις διαστρεβλώνουν χωρίς να επιδιώκεται το κοινό καλό. Η ίδια η οργανωτική δομή τους προσαρμόστηκε σʼ αυτό το μοντέλο, και δεν είναι πια οργανωτές του λαού, σχηματισμοί που προωθούν την πολιτικο-κοινωνική ωριμότητα και πρωτοβουλία: είναι μάλλον ομοσπονδίες ρευμάτων, που αποπνέουν καμαρίλα, καθένα με αρχηγό, υπαρχηγό κ.λπ…”