[author]Του Ισαάκ Σούση [/author]

«Εξαιτίας της Ελευθεροτυπίας έχει καταστραφεί η ζωή 850 εργαζομένων, οι περισσότεροι των οποίων παραμένουν άνεργοι ή υποαπασχολούμενοι ή…ή…. Μας δουλεύετε; Λίγη τσίπα δεν υπάρχει πιά…Κάποιος φταίει για τους ανέργους, πρωτίστως οι έχοντες κεφάλαια στο σεντούκι τους τα οποία δεν θέλουν να ρίξουν για την εξυγίανση των επιχειρήσεων τους. »

Aπό επιστολή του απολυμένου από την Ελευθεροτυπία αρθρογράφου στα θέματα οικονομίας, Μωυσή Λίτση.

Με πρωτοσέλιδο στο πνεύμα των «καλών εποχών» της ψυχεδελικής συνθηματολογικής εμφάνισης του αστικού προοδευτικού τύπου εμφανίστηκε σήμερα η Ελευθεροτυπια, οι παλιότεροι θυμάστε αυτά τα ξέχειλα συναισθηματισμού πρωτοσέλιδα, εποχής Φιντανίδη κ.λ.π. Στην επανεκδοση της δεν παρέλειψε να εισάγει στήλη ειδικά για τους ανέργους που μπορούν να ξεθυμαίνουν στέλνοντας τις εμπειρίες και τα λογοτεχνήματα που τυχόν τους προσκύπτουν. Όμως κι αν δεν αλλάζει ο κόσμος, αλλάζει η αντίληψη αυτών που τον ζούνε. Ακόμα όσοι διανύουν τα πρώτα στάδια της πολιτικοποιησής τους ή όσοι μένουν πεισματικά σε αυτά θα παίρνουν ή θα διαβάζουν στο ηλεκτρονικό της site την Ελευθεροτυπία ή κάτι ανάλογο. Ακόμα οι της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και οι παραπέρα θα ρίχνουν κλεφτές ματιές ενημέρωσης για το αν υπάρχει μερίδα του αστικού τύπου που να μην τους δαιμονοποιεί και να τους αντιμετωπίζει σαν ισότιμους στην ιδεολογική σκακιέρα ή και να τους μυθοποιεί την κατάλληλη αγοραστική στιγμή , όπως με το σημερινό της πρωτοσέλιδο. Πάντα οι καλλιτέχνες του εναλλακτικού, ποιοτικού, πειραματικού, ευπρόσωπου, φιλότιμου κ.λ.π. χώρου θα διψάμε για μια δημοσιευση σε ανάλογα έντυπα που δημοσιοποιεί τη δουλειά μας σε έναν χώρο ευρυτερο από αυτόν των παρεών μας, όπως εμφανιζόμαστε εξάλλου και σε χώρους που αλυσσοδένεται ο πολιτισμός στoν Ιανό και στα Public φερ΄ειπείν και αλλαχούθε, Πάντα αριστεροί η υπερκομματικοι αναρχομεταφυσικοί γραφιάδες, σκιτσογράφοι, γραφίστες, διορθωτές θα στριμώχνονται για το μεροκάματο στις σελίδες και στις ιστοσελίδες και πάντα θα ισχύει ότι «προοδευτικές»  λέγονται οι εφημερίδες – και η επιχειρηματικότητα εν γένει- που πουλάν εκτός από τους εργαζόμενους και προοδευτιλίκι.

Αξίζει να μελετοιούνται τα βιογραφικά των επιχειρηματιών αυτών όπως οι Τεγόπουλοι, οι διασυνδέσεις, οι παροχές, οι ελιγμοί τους, η σίγουρη κατάληξη όταν “στριμώχνουν” τα πραγματα, τι περιέχουν οι αποσκευές τους όταν αδειάζονται οι εργαζόμενοι.

`

Υ.Γ. 1 «Τόσο σοφός που εγινες με τόση πείρα ήδη θα το κατάλαβες οι Ελευθεροτυπίες τι σημαίνουν…»

Υ.Γ. 2 Και θα κλάψεις και θα φοβηθείς και «μαλλί θα κλάσεις» όταν απομακρυνθείς από τον χώρο της συναυλίας και τις παρέες των δικών σου για να βρεις εκείνο το κομμάτι ψωμί που λέγαμε. Και θα γίνεις η παρωδία του επαναστάτη εαυτού σου και θα βουλιάξεις στη μοναξιά, και τα δάκρυα θα στεγνώσουν και οι φόβοι σου θα γινουν πιο επιλεκτικοί  και θα μπαφιάσεις να κρατάς όρθιο το προσωπείο σου, και θα ανοίξει η γη να σε καταπιεί και ίσως…ίσως από επιπόλαιος, φαντασιόπληκτος και κλασόμαγκας απομεινεις αγωνιστής.
Να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος.

`

Ο Ισαάκ Σούσης είναι στιχουργός.

[author]Του Δημήτρη Β. Τριανταφυλλίδη [/author]

*

*

Η φετινή σχολική χρονιά ξεκινάει με εντάσεις (όπως και τόσες άλλες κατά το παρελθόν). Η συνδικαλιστική νομενκλατούρα της ΟΛΜΕ επιδιώκει πάση θυσία τη μετωπική σύγκρουση με το Υπουργείο Παιδείας προβάλλοντας αιτήματα που προσβάλλουν την ελληνική κοινωνία και τους χειμαζόμενους από την οικονομική συγκυρία πολίτες. Δέσμιοι ενός κρατικοδίαιτου και κοορπορατιστικού μοντέλου συνδικαλιστικής δράσης, αποκομμένοι από τη σχολική αίθουσα και τα πραγματικά, βαθιά και χρόνια προβλήματα της διδασκαλίας, τα μέλη της συνδικαλιστικής ηγεσίας της ΟΛΜΕ δίνουν τον έσχατο αγώνα οπισθοφυλακής, έχοντας γονείς, μαθητές και ολόκληρη την κοινωνία απέναντι τους. Γι’ αυτό και θα ηττηθούν. Η ήττα τους δεν θα είναι μια νίκη της κυβέρνησης όμως. Η κυβέρνηση έχει τις δικές της μεγάλες ευθύνες, όπως και όλες οι κυβερνήσεις που προηγήθηκαν. Μεταξύ της σφύρας της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας και του κυβερνητικού άκμονος βρίσκεται ο Έλληνας ανώνυμος εκπαιδευτικός. Ο άνθρωπος στον οποίο ο κάθε πολίτης εμπιστεύεται το παιδί του για να του μάθει γράμματα και να τον κάνει χρήσιμο στην κοινωνία. Ο απλός, ανώνυμος εκπαιδευτικός που με την αγάπη και το μεράκι του, κάτω από αντίξοες συνθήκες μοχθεί καθημερινά μέσα στην τάξη για εκείνο το «μάθε παιδί μου γράμματα». Αυτόν τον ανώνυμο Έλληνα εκπαιδευτικό τον έχουν λησμονήσει όλοι τούτες τις μέρες. Τον έχει λησμονήσει η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, που δε θέλει να κάνει το παραμικρό που θα ελαφρύνει τη θέση του, παρέχοντας υποδομές και θεσμούς, οι οποίοι θα τον βοηθήσουν να κάνει καλύτερα τη δουλειά, δεν του παρέχει καν τα απλά, χαρτί για το φωτοτυπικό μηχάνημα του κακοσυντηρημένου λόγω ελλείψεως κονδυλίων σχολείου του. Τον έχουν λησμονήσει οι συνδικαλιστικοί του ταγοί, οι οποίοι αν και βλέπουν πως η συντριπτική πλειοψηφία του κλάδου δεν υιοθετεί και δεν ακολουθεί τις άφρονες επιλογές της, επιμένει να μιλάει εξ ονόματος τους και να προκαλεί την κοινωνία με τις εξαλλοσύνες και τις παράλογες, και ως εκ τούτου καταδικασμένες σε παταγώδη αποτυχία, «κινητοποιήσεις» της. Τον έχουν λησμονήσει οι γονείς, θεωρώντας πως ο ρόλος τους εξαντλείται στην εξώπορτα του σχολείου και πως δεν οφείλουν κανένα σεβασμό στον άνθρωπο που αναλαμβάνει να μεγαλώσει τα παιδιά τους μέσα στον κόσμο των γραμμάτων, να τα βοηθήσει να κοινωνικοποιηθούν και να ενταχθούν ομαλά στην κοινωνία. Αυτόν τον ανώνυμο Έλληνα εκπαιδευτικό, σήμερα, περισσότερο από οποτεδήποτε άλλοτε, η κοινωνία θα πρέπει να τον προστατεύσει. Και θα το κάνει αναγνωρίζοντας το μεγάλο ρόλο που διαδραματίζει στη διαδικασία εναλλαγής των γενεών στην ιστορία. Αυτόν τον ανώνυμο Έλληνα εκπαιδευτικό, που τις μέρες τούτες, – κακώς, κάκιστα, – θα συκοφαντηθεί από την ισοπέδωση των ΜΜΕ (ταυτίζοντας τον με τη νομενκλατούρα της ΟΛΜΕ), θα πρέπει να τον προστατεύσουμε, εκτιμώντας τις προσπάθειες και τον κάματο που καταβάλει καθημερινά στις σχολικές αίθουσες (από τις οποίες έχουν πάρει διαζύγιο εδώ και χρόνια οι συνδικαλιστικοί του ταγοί). Αυτόν τον ανώνυμο Έλληνα εκπαιδευτικό θα πρέπει να τιμήσουμε, προσφέροντας του την υποστήριξη μας. Η ηθική αποκατάσταση του απλού, ανώνυμου εκπαιδευτικού, αυτού του ήρωα της εποχής μας, είναι αναγκαία και απαραίτητη συνθήκη για το μέλλον αυτού του τόπου. Αυτός ο απλός, ανώνυμος Έλληνας εκπαιδευτικός, ο άνθρωπος που αγαπάει τη δουλειά του και την κάνει με το καλλίτερο δυνατό τρόπο, ακόμη και κάτω από τις πλέον ακατάλληλες συνθήκες, είναι ο σπορέας της αυριανής ημέρας.

_

* Α’ δημοσίευση: http://www.athina984.gr/node/257397

[author] Του Βασίλη Λαλιώτη [/author]

Πολύ του πήγαινε το Δημήτριος… ήταν ένα Καβαφικό παιδί φερμένο μετά από μισόν αιώνα στας Αθήνας… βιοπόριζε και ήταν δοσμένο στην τέχνη του… ένα πικρό πρόσωπο σχεδιασμένο αδρά με το πενάκι του αλλά δαφνοστεφές… Αν η ποίηση, η τέχνη μπορεί να εξευγενίζει εκείνος ήταν ζωντανή τέχνη εν παρουσία… Τόση του η ευγένεια… Σκέφτομαι την κηδεία του σαν επιστροφή στα παιδικά του χρόνια… εν μέρει χριστιανός εν μέρει ελληνίζων… ως να επιστρέφει στο άλλο του κομμάτι, το για μας αδιάφανο… ως και ο θάνατός του μια ενσάρκωσις ποιήματος… οι συγγενείς τα χριστιανικά και οι φίλοι τα ελληνίζοντα… Έτσι θα λέγαμε με το Γιώργο Χρονά στη Διδότου. Θα του θύμιζα τη γενναιοδωρία του να μου χαρίσει μια ζωγραφιά του… Το γεγονός ότι περισσότερο κι από τον Τσαρούχη μοιάζει με το Βασιλειάδη, τον εικονογράφο των ποιημάτων του Ρίτσου, και πως ακόμα έξω από τη ζωγραφική του ήταν ένα παιδί σιωπηλό και απαλό για να μην ταράξει τα πράγματα του κόσμου. Επειδή όλα είναι τόσο γρήγορα για μένα έβαλα αυτό το φαγιούμ εδώ θέλοντας πιο πολύ να πω ότι ο θάνατός του είναι μια αλλαγή στο βλέμμα του καθώς μας κοιτάζει από έναν απέραντο πια χρόνο. Την τιμιότητα της μορφής του ας την κρατήσουμε όσοι είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε ζωντανό.

Υ.Γ. Για τη Δήμητρα Χοϊδου

info: Δημήτρης Λαλέτας, Το ταξίδι: Αλεξανδρούπολη-Αθήνα-Αλεξανδρούπολη. Εκθεση ζωγραφικής. Ελληνοαμερικανική Ενωση, Μασσαλίας 22. Εγκαίνια 16 Σεπτεμβρίου. Εως 12 Οκτωβρίου.

[author] Του Σπύρου Αραβανή [/author]

Όταν ξημέρωσε στον Παράδεισο, υπήρχε μια διάχυτη αγωνία στην ατμόσφαιρα. Εμπειρία από άλλη ζωή δεν υφίστατο, μονάχα υποσχέσεις από τον Θεό για τις μέρες που θα έρθουν στον ευλογημένο, όπως τον ονόμαζε, τόπο. Αυτές όμως δεν ήταν αρκετές να πείσουν τον Αδάμ και την Εύα για την αξία του μέρους όπου διήγαγαν το βίο τους. Η έλλειψη σύγκρισης τούς πίεζε ασφυκτικά. Συνεπώς το ερώτημα «τι είναι ευτυχία» έμενε αναπάντητο. Κάποια μέρα αποφάσισαν να ρωτήσουν ευθέως τον Θεό: «Μεγαλοδύναμε, πώς μπορούμε να κρίνουμε οτι είμαστε ευτυχισμένοι, αφού δεν γνωρίζουμε τι εστί δυστυχία ή ακόμα έστω το πώς είναι μια άλλη ευτυχία;». Και ο Θεός τούς απάντησε: ««Ἐν ἀρχῇ ἦν η Γνώση, καὶ η Γνώση ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεός ἦν η Γνώση». Και τότε εμφανίστηκε ο όφις. Με την οικεία σε όλους συνέχεια της ιστορίας. Αυτό όμως το «Θεός ἦν η Γνώση» έμεινε για τους απογόνους ως ο χρησμός Του απέναντι στη θεμελιώδη αγωνία των Πρωτόπλαστων. Κι έτσι πορευτήκαμε στα χρόνια, αναλόγως με το πού έγερνε η πλάστιγγα της σύνταξης. Κι έτσι προέκυψαν οι θρησκευτικοί φονταμενταλισμοί αλλά και οι λαμπρές εφευρέσεις. Οι εικονομαχίες αλλά και τα αριστουργήματα της τέχνης.
Ώσπου ήρθαν οι Νεοέλληνες. Και πίστεψαν περισσότερο και από τον νεαρό Αρθρούρο το «Θεός ἦν η Απόγνωση». Για αυτό και καθημερινά κάθε είδηση μάς προκαλεί «το φρικαλέο γέλιο του ηλίθιου». Και έπειτα τον ίλιγγο της πτώσης. Μοναδική μας σωτηρία εκείνο το νεαρό ζευγάρι που θα υψώσει το βλέμμα του στον ουρανό και θα αναφωνήσει: «Μεγαλοδύναμε, πώς μπορούμε να κρίνουμε οτι είμαστε δυστυχισμένοι, αφού δεν γνωρίζουμε τι εστί ευτυχία ή ακόμα έστω το πώς είναι μια άλλη δυστυχία»; (όντας οι πρώτοι χορτασμένοι, ειρηνικοί και καλωδιωμένοι Έλληνες της ελληνικής Ιστορίας). Για να τους απαντήσει τότε και πάλι ο Θεός: «Ἐν ἀρχῇ ἦν η Γνώση, καὶ η Γνώση ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεός ἦν η Γνώση»…

**

Υ.Γ. Το κείμενο αφιερώνεται σε όσους νεότερους εκφέρουν πύρινους λόγους πλάι στη θερμάστρα. Σε όσους μιλούν για την επικείμενη πείνα εν μέσω λαμπρού γεύματος. Και σε όσους προτείνουν ανερυθρίαστα τον Εμφύλιο ως λύση του δράματος.

[author] Του Σωτήρη Παστάκα [/author]

«Στην Ψωροκώσταινα», έλεγε ο πατέρας μου την δεκαετία του εξήντα, εκεί στο νεόκτιστο πατρικό μας, Τέρμα Καραγάτση «οι μισοί πουλάνε λαχεία και οι άλλοι μισοί αγοράζουν».

Δέκα χρόνια αργότερα το αγαπημένο ρητό του πατέρα μου το συνάντησα σε ένα διήγημα του Μπόρχες, «η Λοταρία της Βαβυλώνας». Στην σύντομη ιστορία του, περιγράφει μια φανταστική Βαβυλώνα, στην οποία οι άνθρωποι υπόκεινται σε μια αέναη λοταρία. Οι Βαβυλώνιοι έδωσαν τις ζωές τους στην τύχη. Και οι μόνοι πάνω από την τύχη, πανίσχυροι και μυστικοί, οι υπάλληλοι της εταιρίας που διεξήγαγε τη λοταρία. Στο τέλος του διηγήματος, ο Μπόρχες αναρωτιέται αν τελικά υπήρχε εταιρία…

Τον δικαιολογούμε, γιατί όταν έγραφε το διήγημα η δική μας Εταιρεία Συγγραφέων δεν είχε γεννηθεί ακόμα. Η Εταιρεία μας λοιπόν διεξάγει ετήσιες λοταρίες για συμμετοχή των μελών της σε διάφορα λογοτεχνικά φεστιβάλ στην Ελλάδα και το εξωτερικό, και καλά κάνει, από τη στιγμή που δεν ακολουθεί κανένα αξιολογικό κριτήριο για την εγγραφή των μελών της. Η λοταρία της Εταιρείας Συγγραφέων τα τελευταία χρόνια κληρώνει πάντα τα ίδια άτομα (αυτό, ούτε ο Χ.Λ. Μπόρχες θα μπορούσε να το φανταστεί). Οι πρόεδροι αλλάζουν, οι κληρούχοι παραμένουν οι ίδιοι όπως και τα ερωτήματα:

-Ποιος; Ο Πάτις Κονδύλης και η συμμορία του; (που θάλεγε κι ο Καραγάτσης), ας γελάσω!

(πρώτη δημοσίευση στο “ποντίκι”,(στήλη “Αγορά Λόγου”), που κυκλοφορεί σήμερα: φύλλο 1772, 8/8/2013)