ΨΗΦΙΑΚΟΣ ΛΟΓΟΣ στα (δε)κατα
Στον Ψηφιακό Λόγο είναι αφιερωμένο το επόμενο
τεύχος του περιοδικού (δε)κατα με συνεργασίες
ελλήνων και ξένων συγγραφέων, δημοσιογράφων,
ιστολόγων και ερευνητών.
Το τεύχος παρουσιάζεται στον Ιανό, Σταδίου 24,
Αθήνα, την Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου, στις 6:00 μ.μ. από
την Τιτίκα Δημητρούλια και την Μπέκη Μπλουμ που
έχουν και την επιμέλεια της ύλης του.
Ε: info@dekata.gr

Ερωτηματολόγιο Τ.Δ

1. Τα ιστολόγια, ως κατεξοχήν χώροι αυτοέκφρασης και αυτοπαρουσίασης, ασχολούνται, αυτονόητα, και με τη λογοτεχνία. Για ποιους λόγους γοητευτήκατε προσωπικά από το νέο μέσο;

Γοητεύθηκα από τη διαδραστικότητα του διαδικτύου. Όντας λογοτέχνης με τυπωμένο έργο δημιούργησα την προσωπική μου ιστοσελίδα χωρίς ακριβώς να ξέρω τι με περιμένει. Στην πορεία, αντιλήφθηκα ότι πολλοί άνθρωποι και νέα παιδιά αποζητούσαν την επικοινωνία και την ανταλλαγή απόψεων πάνω σε θέματα λογοτεχνίας. Ανοίγοντας λοιπόν αυτό το κανάλι και δημοσιεύοντας κείμενα άλλων, προέκυψε αυτό που ηθελημένα και κάπως ηχηρά ονομάσαμε «επιθεώρηση ποιητικής τέχνης» με σκοπό να εκμεταλλευτούμε όλες τις δυνατότητες που μας προσφέρει το νέο μέσο. Πέρα από τα κείμενα να «ανεβάζουμε» και ήχο, αγαπημένες φωνές ποιητών και κινούμενη εικόνα (poetry clip). Θεωρητικά όμως αυτό το κενό τα έντυπα άρχισαν ήδη να το καλύπτουν προσφέροντας στους αναγνώστες τους ένθετα cd και dvd. Οπότε η διαδραστικότητα αναδεικνύεται στη μόνη ειδοποιό διαφορά ανάμεσα σε ηλεκτρονικό και έντυπο τύπο. Εκμεταλλευθήκαμε τη δυνατότητα του νέου μέσου που παρέχει την άμεση και εν θερμώ ανταλλαγή απόψεων πάνω σε ποιητικά θέματα. Μια κουβέντα που ήταν αδύνατο να γίνει σε οποιαδήποτε λογοτεχνική συντροφιά. Όπως ξέρουμε όλοι κανένας διάλογος δεν μπορεί να σταθεί δημοσιεύοντας μια επιστολή αναγνώστη έξι μήνες μετά απʼ το κυκλοφορούν τεύχος.

2. Ultraviolet Θεωρείτε ότι τα ιστολόγια έχουν περάσει σε μια διαφορετική φάση; Μια φάση ενδεχομένως ενηλικίωσης; Συμβαδίζουν οι εξελίξεις στο διεθνές πεδίο με τις αντίστοιχες στο ελληνικό; Cut Off move

Για ενηλικίωση είναι ακόμα πολύ νωρίς να μιλάμε. Σίγουρα έχουμε ξεπεράσει τη φάση του ερασιτεχνισμού αλλά ακόμη, όπως και στο διεθνές πεδίο, τα ιστολόγια δεν έχουν δείξει όλη τη δύναμή τους. Έχουν όμως σαφώς βελτιωθεί τόσο σε σχέση με το interface (τη γραφιστική τους πλευρά) αλλά και ως προς το περιεχόμενο. Όλα τα παιδιά βιάζονται και θέλουν να μεγαλώσουν γρήγορα, αλλά κανένα δεν μπορεί να παραβιάσει τα φυσιολογικά στάδια της εξέλιξής του. Έτσι και τα ιστολόγια έχουν ακόμα πολλά «αμαρτήματα» να διαπράξουν πριν ενηλικιωθούν. Μην εφησυχάζετε…..

(γκράφιτι από τοίχο στα Εξάρχεια)

«…Μια μωβ σκιά Μαΐου ξάπλωσε στον τόπο. Οσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους ενόχλησαν τους Ελληνες πολίτες και αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο. Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα-εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς. Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του σχολείου, από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου, απ’ τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό ώς τον δημόσιο υπάλληλο, από τους αξιωματικούς κι εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως ώς τον τυχαίο μοτοσικλετιστή της τροχαίας που θα του ζητήσει άδειες, ταυτότητες και πιστοποιητικά. Ως τον γιατρό του νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό, ύστερα από τη γροθιά του οργάνου της τάξεως. Και το γνωρίζουμε πολύ καλά.

Εξύβριση αρχής – έτσι ονομάζεται η απαίτηση εξηγήσεων. Χειροδικία κατά της αρχής – έτσι είθισται να αποκαλείται η ενστικτώδης κίνηση του αμυνόμενου νέου. Και η ιστορία δεν έχει τέλος. Η ανωνυμία και η εισαγγελική αρχή θα του προσφέρει ή μια τραυματική αγανάκτηση ισόβια ή τον επιζητούμενο από την πολιτεία ευνουχισμό του. Αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα και, δυστυχώς, γνησίως ελληνική τα πρόσφατα και τελευταία σαράντα χρόνια – όσα είχα δηλαδή την ευτυχία να ζήσω σαν επώνυμος πολίτης εις τούτον τον ένδοξον κατά τα άλλα τόπον μας.

Appel à la mobilisation suite à la mort dʼun jeune de 15 ans en Grèce

I Am a Fugitive from a Chain Gang psp

Le samedi 06/12 vers 21 :00 au centre dʼAthènes un policier tire trois fois et tue un élève de 15 ans. Malgré les allégations initiales du policier la vérité est maintenant claire. Tout commence par une querelle entre un groupe dʼélèves et deux policiers, qui se trouvent dans une voiture de patrouille. Les policiers partent puis reviennent à pied et provoquent les jeunes avec des gestes et des insultes. Alors que trois des jeunes sʼapprochent, un des policiers sort son arme et tire trois fois. Le jeune élève est mortellement blessé. Les personnes présentes sur les lieux crient à lʼaide tandis que les policiers indifférents, partent.
Dans les média français et internationaux plusieurs versions des faits ont été présentées. Cependant, deux jours après les faits, les médias continuent à présenter la version initiale de la police. Rien ne concourt à cette version : la voiture de patrouille a été retrouvée intacte ce qui contredit lʼallégation des policiers dʼavoir été attaqués par un groupe, alors quʼils se trouvaient dans leur voiture. De plus, dans lʼattente de lʼexamen médico-légal, le policier a avoué avoir tiré sur le jeune garçon. Enfin, les témoignages ainsi que des vidéos tirés au moment des faits prouvent bien quʼil a tiré de sang froid.

Alexandros Andreas Grigoropoulos était sorti ce samedi soir pour sʼamuser avec des amis dans le quartier dʼExarcheia, situé au centre dʼAthènes. Il sʼagit dʼun quartier qui historiquement a exprimé la résistance de la jeunesse et des mouvements sociaux. Mais cʼest aussi dans ce quartier que se condense de la meilleure manière la violence de la police et de lʼÉtat, évidente non seulement dans les mouvements qui ont éclaté ces dernières années mais aussi dans la vie quotidienne.
Nous ne considérons pas que lʼassassinat dʼAlexandros constitue un incident isolé de violence et de démonstration de pouvoir de la police mais vient montrer clairement la réaction face à nʼimporte quelle forme de résistance. En effet, cette période est en Grèce une période dʼexacerbation des mouvements sociaux. Les travailleurs luttent depuis plus dʼun an, contre les réformes de la sécurité sociale et contre une série dʼattaques à leurs droits et leurs salaires. Les étudiants et les élèves occupent leurs facultés et leurs écoles depuis trois ans et luttent contre la réforme du système éducatif et du processus de Bologne, contre le dédain de leurs diplômes et défendent leur droit au travail. Les immigrés malgré les humiliations et les violences subies au quotidien luttent pour le droit de vivre dans la dignité. Les prisonniers se trouvent quant à eux au deuxième mois de grève de la faim, revendiquant des conditions dʼincarcération humaines. Parallèlement à lʼessor des mouvements sociaux le gouvernement est fragilisé par des scandales successifs. Dans ce cadre là, lʼassassinat dʼAlexandros découle des choix politiques du gouvernement et dʼun climat à lʼencontre de celles et ceux qui résistent.
Cet acte nʼest pas lʼacte isolé dʼun policier psychopathe mais fait partie dʼune politique de répression exercée par la police dans le but dʼencadrer les politiques de lʼÉtat qui sont contestés par une grande partie de la société. Malgré les efforts du gouvernement pour apaiser les esprits, plus de 10.000 personnes se trouvent dans la rue actuellement. Le sentiment dʼinjustice et dʼindignation ressenti par lʼassassinat dʼun jeune garçon a été la goutte dʼeau qui a fait déborder le vase face aux abus des forces de lʼordre agissant de manière répressive et très souvent dans lʼimpunité. Mais ce mouvement nʼest pas une simple réaction isolée de jeunes mais au contraire, une réaction ferme dʼune grande partie de la population qui va se poursuivre par une grève générale et des manifestations étudiantes le mercredi 10/12 dans toute la Grèce.

Lʼassassinat du jeune Alexandros et la violence policière et étatique ne concerne pas uniquement les Grecs. Cet assassinat aurait pu avoir lieu dans nʼimporte quel pays de lʼEurope. Des cas de violences policières ont déjà eu lieu dans dʼautres pays européens. Parallèlement les mouvements des travailleurs et de la jeunesse se fortifient en Grèce et dans tous les pays européens. Pour honorer la mémoire du jeune Alexandros nous devons continuer de lutter.

Την Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου είχε κανονιστεί από την αυθόρμητα σχηματισθείσα Πρωτοβουλία Ελλήνων Φοιτητών και Εργαζομένων στο Παρίσι παράσταση διαμαρτυρίας στο ελληνικό προξενείο στο Παρίσι για την νέα δολοφονία, αυτή τη φορά ενός δεκαπεντάχρονου παιδιού, που ήρθε να προστεθεί στον ατέλειωτο κατάλογο των δολοφονιών ελλήνων και ξένων πολιτών από το ελληνικό κράτος.

Στον Δημήτρη Σολδάτο
για την επίδραση που μου πιστώνει

Η σκόνη που έχω σήμερα στον αυχένα είναι από τη στέκα του Καρούζου. Οι κρούσεις που έχουν πραγματοποιηθεί επί των τοιχωμάτων μιας του ρήσης –ρήση το τραπέζι του μπιλιάρδου, μπίλια, εννοείται, το κεφάλι μου- είναι περισσότερες από τις σκέψεις που μπορώ να καταγράψω. Ας διασώσω κάποιες, αφού αναφέρω τη ρήση:

Ο ποιητής έχει όλα του ποιηματογράφου. Ο ποιηματογράφος δεν έχει τίποτα του ποιητή.(1)

Σκέφτομαι έτσι, για αρχή, ότι τόσο ο ποιητής όσο και ο ποιηματογράφος συνθέτουν ποιήματα. Γνωρίζω, άραγες, κάποιον ορισμό του ποιήματος; Όχι ο αγράμματος, ο ενδεής κι απαίδευτος, ορισμό του ποιήματος δε γνωρίζω. Καθότι αυτάρεσκος, δεν παραιτούμαι: επιθυμώ να σκαρώσω έναν. Ποίημα, λοιπόν, είναι κάθε λεκτική σύνθεση που, όταν ολοκληρωθεί, ο συνθέτης της ομολογεί στον εαυτό του πως αυτό που συνέθεσε είναι ποίημα (ή, έστω, διερωτάται). Έχω την αίσθηση πως αν ο συνθέτης λέξεων διακατέχεται από μια γνήσια, ανυπόκριτη βεβαιότητα πως η σύνθεσή του δε συνιστά ποίημα, δεν πρόκειται ποτέ να τη φανερώσει στην ανθρωπότητα ως ποιητική σύνθεση. Πρόκειται, λοιπόν, για μια σύνθεση με την οποία ουδέποτε θα ασχοληθούν άνθρωποι, επομένως ουδέποτε θα σχηματιστεί άποψη για την ποιητική της αξία, πέραν αυτής του συντάκτη της και του Θεού της ποίησης.

Όρισα, λοιπόν, το ποίημα στο επίπεδο των προθέσεων του συντάκτη. Τοιουτοτρόπως συμπεριέλαβα στα άπαντα της παγκόσμιας ποίησης όλα τα ποιήματα που συνετέθησαν υπό τη σκέπη του «τώρα συνθέτω ποίημα» ή «ίσως είναι ποίημα αυτό που τώρα συνθέτω». Σύμφωνα με τη ρήση του Καρούζου, άλλα από αυτά τα ποιήματα είναι ποιήματα ποιητών και άλλα ποιήματα ποιηματογράφων. Όλα τους, δε, διαθέτουν τον ιστό που απέκτησαν κατά την αυλάκωση του ορισμού μου: τα συνέχει η (ασθενική, έστω) πεποίθηση του συνθέτη τους, η απαραίτητη για να παρουσιασθούν στην ανθρωπότητα ως ποιήματα.

Τρίτη 2 Δεκεμβρίου 2008, ώρα: 19.30

Βιβλιοπωλείο Μικρός Κοραής
Παπάγου 7 & Αριστοφάνους Χαλάνδρι

Προλογίζει ο ποιητής Σωτήρης Παστάκας
Απαγγέλει η ηθοποιός Νανα Κωστιδάκη
Μουσική υπόκρουση ο Γρηγόρης Σιαδήμας

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Thou Shalt Not Kill… Except film

Μου ζήτησαν οι φίλοι μου να γράψω βιογραφία:

το Μάρτη εγώ γεννήθηκα, του εβδομήντα τρία.

Κορίτσι, όπως το ‘θελε πάντα κρυφά η μαμά μου.

Στο Φάληρο στεγάσανε τα πρώτα τα όνειρά μου.

Οκτώ μηνών με φώναζαν απ’ το Πολυτεχνείο,

αλλά δεν καταλάβαινα, το νόμιζα γι’ αστείο.

Τον άλλο χρόνο πήρανε φαντάρο τον πατέρα,

μα αντί για Κύπρο πήγανε λιγάκι παραπέρα.

Διόμισυ όταν ήμουνα γεννήθηκε ο αδερφός μου

και κάποιος εμφανίστηκε ωσάν πρωθυπουργός μου.

Μεταπολίτευση, χαρά, για μια Ελλάδα νέα.

Οκτάχρονη όταν έγινα γνώρισα τον Αντρέα.