
Η σκέξαψη του στιγμιότυπου έχει μια γοητεία. Η σημερινή εκκινά από το φιλμ «Good Will Hunting», το οποίο προβλήθηκε στην Ελλάδα υπό το μεταφρασμένο τίτλο «Ο ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ», δεδομένου ότι Γουίλ Χάντινγκ ήταν το όνομα του ήρωος της ταινίας. Ο μεταφραστής του τίτλου αυτού, έχοντας δει, προφανώς, την ταινία, θεώρησε σωστό να αποφύγει μια κυριολεκτικότερη μετάφραση-«Καλό κυνήγι πεπρωμένου»-διατί κατάλαβε ότι στον τίτλο περιέχεται το όνομα του ήρωος. Σωστός. Ο αβάπτιστος γνώσης τίτλος δεν αφορά σε κανέναν όταν δεν περιέχει όνομα.
Φθάνω αισίως στο στιγμιότυπο. Ο ήρωας του φιλμ καταφέρνει σε κάποιο πλάνο και εντυπωσιάζει καλλίγραμμη χαμογελούσα νεαρά, η οποία και προτείνει την εκ του σύνεγγυς συνάντηση προς καφεποσία. «Ναι», της απαντά ο ήρως, «να βρεθούμε καμιά μέρα να φάμε ένα μάτσο καραμέλες». «Τι εννοείς;», ρωτά έκπληκτη η νεαρά. «Αν το καλοσκεφτείς», αποκρίνεται ο ήρως, «είναι εξίσου αυθαίρετο με το να πιούμε καφέ».
Από το διαστημόπλοιό μου-το οποίο, δυστυχώς, δεν έχει κουνουπιέρα-διϋπνίζομαι συχνάκις σε σχολικές αίθουσες. Την τελευταία φορά που με ήλξε η πρασινάδα του θρανίου, ξάπλωσα σε κάτι κόλλες εξεταστικής περιόδου και, μάλιστα, στο μάθημα της λογοτεχνίας. Το θέμα, ομολογώ, ήταν κάπως περίεργο, αν και, κρατώντας αποκλειστικώς την ουσία του, ίσως καταλήξουμε στο ότι, πάντοτε, είναι υποκριτικά ίδιο. Το παραθέτω:
ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ (50 Μ.Χ.)
Ζωγράφος και ποιητής, δρομεύς και δισκοβόλος
σαν Ενδυμίων έμορφος, ο Ιάνθης Αντωνίου.
Από οικογένειαν φίλην της Συναγωγής.
«Η τιμιότερες μου μέρες είνʼ εκείνες
που την αισθητικήν αναζήτησιν αφίνω,
που εγκαταλείπω τον ωραίο και σκληρόν ελληνισμό,
με την κυρίαρχη προσήλωσι
σε τέλεια καμωμένα και φθαρτά άσπρα μέλη.
Και γένομαι αυτός που θα ήθελα
πάντα να μένω˙ των Εβραίων, των ιερών Εβραίων, ο υιός.»
Ένθερμη λίαν η δήλωσίς του. «Πάντα
να μένω των Εβραίων, των ιερών Εβραίων-»
Όμως δεν έμενε τοιούτος διόλου.
Ο Ηδονισμός κʼ η Τέχνη της Αλεξανδρείας
αφοσιωμένο τους παιδί τον είχαν.
Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ
Διαβάστε περισσότερα