Τρίτη 2 Δεκεμβρίου 2008, ώρα: 19.30

Βιβλιοπωλείο Μικρός Κοραής
Παπάγου 7 & Αριστοφάνους Χαλάνδρι

Προλογίζει ο ποιητής Σωτήρης Παστάκας
Απαγγέλει η ηθοποιός Νανα Κωστιδάκη
Μουσική υπόκρουση ο Γρηγόρης Σιαδήμας

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Thou Shalt Not Kill… Except film

Μου ζήτησαν οι φίλοι μου να γράψω βιογραφία:

το Μάρτη εγώ γεννήθηκα, του εβδομήντα τρία.

Κορίτσι, όπως το ‘θελε πάντα κρυφά η μαμά μου.

Στο Φάληρο στεγάσανε τα πρώτα τα όνειρά μου.

Οκτώ μηνών με φώναζαν απ’ το Πολυτεχνείο,

αλλά δεν καταλάβαινα, το νόμιζα γι’ αστείο.

Τον άλλο χρόνο πήρανε φαντάρο τον πατέρα,

μα αντί για Κύπρο πήγανε λιγάκι παραπέρα.

Διόμισυ όταν ήμουνα γεννήθηκε ο αδερφός μου

και κάποιος εμφανίστηκε ωσάν πρωθυπουργός μου.

Μεταπολίτευση, χαρά, για μια Ελλάδα νέα.

Οκτάχρονη όταν έγινα γνώρισα τον Αντρέα.

Και πέρασα μια δύσκολη, παράξενη εφηβεία,

στην αλλοπρόσαλλη ασφαλώς, του ογδόντα δεκαετία.

Αριστη ήμουν μαθήτρια, αλλά στα περιθώρια

έγραφα όλο ποιήματα και σκέψεις δίχως όρια.

Η ποίηση η κλίση μου, μα άλλους σαν κι εμένα

κι αν έψαχνα δεν έβρισκα στο δρόμο μου κανένα.

Πέρασα χρόνους δώδεκα, μες τα νοσοκομεία,

Ιατρική σπουδάζοντας και Κυτταρολογία.

Και όπως μ’ εγκατέλειπεν, αργά, η ακοή μου

έγιναν τα στιχάκια μου η μόνη μουσική μου.

Ο κόσμος όλο κι άλλαζε, διαλύονταν τα Βαλκάνια

πέφτανε Τείχη κι έμενε ο θρήνος κι η ορφάνια.

Με μοναξιάς ποιήματα τον τρόμο συγκρατούσα,

μα τη συλλογικότητα ολοένα λαχταρούσα.

Το Δίκτυο με λύτρωσε, σχεδόν στα εικοσιέξη

κι εν τέλει καλλιέργησα της Ποίησης την έξη.

Κι ήτανε τα ποιήματα, σαν κάλεσμα κρυφό μου,

που έφερε τον άντρα μου, εδώ για σύντροφό μου.

Αλλ’ έτσι ακόμη βρέθηκα μ’ άλλους συνοδοιπόρους

που στο Ποιείν μ’ αφήσανε να γράφω δίχως όρους.

Μ’ αυτά κι ετούτα φτάσαμε, οκτώ και δύο χιλιάδες

κι εμείς να επιμένουμε, τις ίδιες Συμπληγάδες

περνώντας να τσακίζουμε τα πρώτα τα φτερά μας,

που σώζει μόνο η Ποίηση, βαθιά και μυστικά μας.

από Σπύρος Αραβανής
10 Comments