/άνοιξη/

λευκή γραμμή σε μωβ πίνακα

ψυχή! λευκή σαν
Κυριακή
φαντάσου,
το μικρό σύννεφο
φέρνει το τραγούδι
των αγγέλων
εκεί σε είδα
σα βροχή
σε κάποιο παραμύθι
με μωβ κήπους
να περιμένεις την
άνοιξη

*

άνοιξη ξανά
γέμισε η πόλη μου
άνθη νεραντζιάς

το χελιδόνι
μέσα από τη φωλιά
του, τιτιβίζει

Ι

δώσε μου λίγο νερό με τα ακροδάχτυλα
ο μονόδρομος του ποτηριού
μου φέρνει απελπισία

ΙΙ

είναι φεγγάρι ή
ένας ήλιος που
λιποθύμησε;
στην άκρη της απάντησης
βρήκε αποκούμπι το
κύμα
κι εγώ βρίσκομαι
στην ερημιά της επόμενης
ερώτησης

Δραπέτης

Φιλιά, σίδερα με θόλωσαν
έχασα τη φωνή μου
Μια στάση είναι ως στην πληγή
οι δρόμοι σε οδηγάνε από μνήμης
Ψάχνω τροφή
στη λάσπη τους
Φυγές μου δίνουν το νερό
φαί τα παλιό κύματα .
Ο νους κρατάει την ανάσα του
για να χορταίνω, να αναπαύομαι
στην άμμο που ζούνε
οι αγαπημένοι.
Μια θυμάμαι, μια ξεχνώ
η σκόνη θεριεύει ως τα μάτια μου
κάγκελα κι ορμήνιες
Εν ζωή το παιδικό πουκάμισο
λεκιασμένο από χώμα
με επισκέπτεται
Σκιάζομαι την ερημιά του
σκάβω λαγούμι
κάθε βράδυ να το κρύψω.
Ούτε εκείνη την ανάσα να κρατήσω
πια δεν θέλω
χορταίνω κι ανδρειώνω
μέσα μου
την πίστη μόνο του δραπέτη.

Μια μέρα, θα πετάξω το λάπτοπ απʼ το παράθυρο
(μαζί με το κινητό)
θα πάρω τον σάκο μου,
δυο αλλαξιές θα ρίξω μέσα και μια πετσέτα•
τα χρήματα που μαζεύω.
Θα κόψω τα μαλλιά μου!
Θα μπλέξω!

Τα κανόνισα μʼ έναν τρελό, τον Τζέρι.
(πέθανε από καρδιά
– περπατούσε χιλιόμετρα)
Χρειάζομαι τα πόδια μου γιατί
το εισιτήριο στο στόμα
είναι απλώς ένα χαρτί με τʼ όνομα δυο πόλεων.

Αδερφέ μου, δε θέλω να μαντρωθώ.
Μόνο
να πίνω τσιγάρα και τεκίλα• να μιλώ για τον Καβάφη
να εκβιάζω τις συνθήκες να στραβώσουν.

Μα είναι ανάγκη, με νιώθεις•
αν μπορείς, πόνταρε στην τύχη μου.
Κάπως – έστω κι ενοχικός –
θα δικαιωθείς.

`

Death Dance.

Εκπαιδεύοντας τον θάνατο
να χορεύει στη λίμνη της ψυχής μου
σα μια όμορφη ελπίδα,

ανακαλύπτω πως εντός των
βαθέων υδάτων
υπάρχει πολλή ζωή.

Έτσι τον διατάσσω να υποκύψει
και για τελευταία του φόρα να χαθεί
μέσα σε αβαθεί νερά.

Αυτός εν τέλει πεθαίνει μέσα στη
ζωή.

εκ τους σώματος σου η γνώση
εκ της ομιλίας σου η επίρρωση
εκ της αγάπης σου η δύναμη

`

*
Διακυμάνσεις.

0.
Επί τάπητος του θανάτου μου
εξαπολύω την εγκυμονούσα θάλασσα
ότι καταδείξει το σαγηνευτικό της πνεύμα.
1.
Τα ρόδα βούρκωσαν το ρομαντισμό
η τέχνη μου βαδίζει ξυπόλητη
τσακίζοντας τα όνειρα στην προκυμαία.