Η νύχτα

Σκέπασέ με
Η νύχτα δεν αστειεύεται πια
Περπατά ξυπόλητη, μισόγυμνη
και διψασμένη
Ταξιδεύει σε άδεια κρεβάτια
σε βρώμικους δρόμους
και νανουρίζει κουρασμένες ψυχές
Σκέπασέ με
κάτω από τα σκεπάσματα αυτά
βλέπω όσα η νύχτα φθονεί,λησμονεί
και ονειρεύεται
Έτσι τη γνωρίζω
Την αποκαλύπτω
και δεν φοβάμαι

Δυο πέτρες

Κυλάει στον κήπο ο καιρός.
Αδιάκοπα δουλεύουν τα μυρμήγκια.
Οι γαιοσκώληκες τρυπούν τον χρόνο.
Βουβό εργοτάξιο το περιβόλι…

Όταν στο γρασίδι αγκαλιαζόμαστε,
μʼ αγγίζουν τα χέρια σου .
Εγώ χέρια δεν έχω, σε φιλώ.
Τότε – φαντάζομαι πως είμαστε δυο πέτρες-
μάρτυρες μισοκρυμμένοι στη λάσπη

Τα τζιτζίκια αφήνουν πατημασιές στις πλάτες .
Στη βροχή αργά στρογγυλεύουμε.
Πρασινίζουμε.
Μπλεκόμαστε με το πυκνό χορτάρι.

Δίπλα-δίπλα, ολοένα βυθιζόμαστε στο έδαφος.
Μικραίνουμε.
Χαιρετάμε τα σκουλήκια που μας γνέφουν.
Αύριο χώμα, εσύ κι εγώ,
αγκαλιά
για τους δροσερούς βλαστούς της χλόης.

Μια ρίζα αυγής

Σε μια στροφή
θα έχουν όλα ξεχαστεί.

Θα πέρναγε καιρός,
θα έπαιρνε ο καιρός
τα γέλια και τα δάκρυα,
τα υπάρχοντα στο χώμα,

τι κοιτάς; και τι θρηνείς;

Προχώρησε απέναντι, εμείς
αντίπαλοι να πούμε πως
ελπίσαμε στο θαύμα.

Κλείσε τʼ αυτιά,
ξερίζωσε το κλάμα,

μια ρίζα αυγής
χρειάζεται το χέρι σου
για να ευδοκιμήσει.

`

Σελήνη εν έτει 2015
Ρόδισαν τα μήλα
Του προσώπου σου, Σελήνη.

Ντράπηκες, ίσως.
Απ’το γρύλλισμα
Των παιδικών φωνών
Που σ’ανταμώνουν
Βράδυ παρά βράδυ.

Σταλάζει αίμα
Το αργυρό βλεφάρισμά σου.
Πελμάτων της σιγής.
Κανείς δεν τρέχει.
Κανείς δε μιλεί.
Κανείς δε σώζεται.

Κάποια Πόλη του Φωτός
Κλειδώνεται πνιγηρά
Στο μούχρωμά της .
Λιμνιάζει ο λάκκος της ντροπής.
Θα σπάσει ο κλοιός της ανοχής;
Ποιος έφταιξε;

Σε κάποιο Αιγαίο
Ψυχές πλημμυρίζουν με αρμύρα.
Τους μυρώνει η θάλασσα .
Τους σαβανώνει ο ουρανός.
Η στεριά τούς αλάργευσε. .
Καμιά στεριά δεν τους θέλει.

Τι το ‘θελες τόσο φως
Μες τη νύχτα, Σελήνη ;
Αφού αλαφιάζουν οι ψυχές
Να βλέπουν τις σκιές τους
Να λιποψυχούν.

[…]Ένας αιφνίδιος πόλεμος ματιών,
Χωρίς διέξοδο
Και παράπλευρες απώλειες.
Στοχευμένος.
Σαν σκηνοθετημένη συμφωνία.
Συνθήκη δέσμευσης,
Που ορίστηκε με αμοιβαία υποταγή
Απέναντι στο αδιόρατο σπρώξιμο της στιγμής.
Την αβίαστη ώθηση
Για μια ένωση,
Σχεδόν αναγκαία.[…]

[…]Μια προσευχή κύλησε στο αίμα.
Ένας ύμνος αθώας διαστροφής,
Που ρίζωνε αργά
Στα αχνοφώτιστα δωμάτια του έσω κόσμου.
Αναπνέοντας νωχελικά.
Προσμένοντας τη νυχιά της στιγμής,
Να σαλπίσει τη συνουσία
Από τις εγκοπές της σάρκας.[…]