Οι καρχαρίες πεθαίνουν από αγάπη

Ρώτησα πόσο σου μοιάζω.
Σ’ εκείνο το χρόνο με τις ανείπωτες αλήθειες και τα ανεξήτιλα φώτα ενός εγωισμού
κάποιοι παρέμειναν ατελώς τελοιοποιημένοι.
Έκλεισαν μονομιάς οι καλημέρες, οι καληνύχτες, τα σ΄ αγαπώ κι οι αλήθειες.
Ρώτησα πόσο μου μοιάζεις.
Ζούμε ακριβώς σ΄αυτόν τον κόσμο των κλειστών παραθύρων και των ανοιγμένων οχετών.
Ο ήλιος στέκεται λίγο μουντός πάνω απ΄τα κεφάλια μας σαν να κοντένει.
Και η μία ασημαντότητα αποκαθίσταται σταδιακά από κάποια άλλη.
Το φεγγάρι ξεκολλάει για λίγο τη μούρη του απ΄τη γη – μόνο για να της δείξει πως για λίγο αδιαφορεί- κι έτσι αναζοπυρώνει τον έρωτά τους.
Ρωτάς πόσο αντέχω.
Αντέχω τόσο ώστε τα κύμματα δεν αναπνέουν ελεύθερα χωρίς το άρωμα της ανάσας σου.
Κι εσύ κι εγώ που από παιδιά προσπαθούσαμε ν΄αλλάξουμε τον κόσμο.
Κοίτα.
Πόσο ίδιος παρέμενε αυτός ο κόσμος τις στιγμές που δεν βλέπαμε.
Ρωτάω πόσο αντέχουν.
Δεν αντέχουν πολύ. Εγώ κι εσύ κι όλοι οι άλλοι και στη μέση η θάλασσα.
Να μας θυμίζει πως είμαστε νησιά που ποτέ δεν κινήθηκαν
ή καρχαρίες που τραφήκαμε απο σάρκες αθώων ναυαγών.
Αν οι άνθρωποι ήταν καρχαρίες θα πέθαιναν σίγουρα από αγάπη.
Αν η αγάπη σου ήταν καρχαρίας θα πέθαινε σίγουρα απ΄την ίδια θάλασσα που τη γέννησε.
Άσε μου μια απάντηση στο κομωδίνο.
Μη ρωτάς. Δεν έχει σημασία πια.
Δε ρωτάω. Δεν έχει συγκυρία πια.
Είμαστε καρχαρίες που αγαπήθηκαν χωρίς αναπνοή πάνω σ΄αυτή τη ξιπασμένη ξηρά.
Κοίτα. Πόσο τυφλά πιστέψαμε σε μία νέα βολική παραδοχή του απαράδεκτου.

`

Σαν ομόκεντροι κύκλοι

Είδες ποτέ σου ομόκεντρους κύκλους
να περιέχουν τρυφερά ο ένας τον άλλον
γεννημένους απ’ την ίδια μήτρα
τον ομφαλό του σύμπαντός τους;
Μοιάζουν με αντίγραφα,
πιστά αντίγραφα – μα απέχουν
Όσο χρειάζεται απέχουν,
για να μπορούν να αναπνέουν
μα και να κοιταχτούν σαν το θελήσουν.
Έτσι όπως στέκουν δημιουργούν έναν πελώριο οφθαλμό
που θεϊκά παρατηρεί και τα πάντα γνωρίζει

Είδες ποτέ σου πώς σε κοίταξα
την αναπάντεχη στιγμή της πρώτης επαφής μας;
– Νοέμβρης πρέπει να ‘τανε-
Πρόσεξες άραγε τη σπίθα των δικών μου οφθαλμών
σαν συναντήθηκαν με τους ομόκεντρούς σου κύκλους
και τους χαϊδέψαν απαλά, με προσοχή
λες κι ήταν ό,τι πιο εύθραυστο είχαν δει
αχαρτογράφητοι πλανήτες σμαραγδένιοι
γεμάτοι λίμνες εξωτικές και άγνωστες ως τότε
Έπειτα γίναμε αυτό που προστάζει
η Γεωμετρία του Έρωτα
ταυτόσημοι και ισοσκελείς
σαν τα κομμάτια ενός συνόλου
περιέχοντάς με να σε συμπληρώνω
και να αναγεννιέμαι εντός σου.

ΛΥΧΝΙΕΣ

(Ι)

Αγιογραφείς κλειστοφοβίες
εξουσιάζεις ιδανικότητες, παρεμβάλλεσαι Εφέσους.
Στον καθρέφτη, στιγμή, ξεθυμαίνεσαι
τον ερωτισμό σου θηλάζεις στον υπόνομο.
Θηρῶντας Ἑλένην μυρίους ἀπώλεσας.
Πυθία της ενοχής, αλφαβητίζεις εσχατολόγια
επιτόπιες αποχαυνώνεσαι εκτρώσεις.
Κηδεμονεύεις αντισύλληψη
βαριανασαίνεις αιτιότητα
την κάμηλον απανθρακώνεσαι.
Στον δρόμο, μεταλαβαίνεις Ιωάννηδες
διαιωνίζεις απείρανθους, Αυλίδες αιματώνεις
και γιʼ αυτό εκπληρώνεσαι.

(ΙΙ)

Εκτροχιάστηκες απογοήτευση
αιφνιδιάστηκες εξαφάνιση
την Σμύρνη αυτοκτόνησες
Μαγδαληνή της ερήμωσης
Βηθλεέμ της αποδημίας.
Την Δαναΐδα της απουσίας σου ισοσκέλισες
την απόγνωση αιχμαλώτισες του ακαθόριστου.
Ενηλικιώθηκες απομάκρυνση
ιδεαλίστηκες αποχωρισμούς
περισσεύθηκες Αλεξάνδρεια.
Περσεφόνη της δικής σου επιστροφής
κανιβαλίσου, μόνη, αδιέξοδα.

ΜΠΛΕ ΑΥΡΑ

Συζητώντας ξανά για την αγάπη και όλα τα συναφή
λέξεις δοκιμασμένες και απορριπτέες
και δεύτερες σκέψεις, αντιστάσεις,
άμυνες ή ουτοπίες – δεν ξέρω –
αύριο πιθανόν, στο απαράλλακτο αύριο
να αποτιμήσουμε με επιφύλαξη της φθοράς τα ψήγματα
κι ίσως τότε πούμε αντίο.

Τυχοδιώκτης – αχ, στα όνειρά μου είμαι τυχοδιώκτης
περιπλανώμενος, φορώντας ρούχα πολύχρωμα
μπορώ να ταξιδέψω μακριά σου
μπορώ να είμαι γελωτοποιός ή ιερομάρτυρας
– σου έχω αναφέρει πόσο κουρασμένη νιώθω τελευταία;

Λιώνουν τα χιόνια στα ορεινά της συνείδησης
και λιλιπούτειο το αερόπλοιο που θα με μεταφέρει ως εκεί,
έχει έναν καπετάνιο που εξαφανίζεται σιγά σιγά το πρωί
όπως και εσύ, δραπετεύοντας μηδενιστικά
από την διακυβέρνηση των ονείρων μου,
και από προσδοκίες και καταστροφές
που δεν επιτεύχθηκαν ακόμη
– όπως σε όλους τους τόπους των ονείρων.

Θα απομακρυνθώ ήσυχα από σένα
μόνη μου ξαφνικά, στον δικό μου δρόμο
δεκάδες θέλω θα χαθούν στη λησμονιά
του χρόνου απολιθώματα, κορμοί σωριασμένοι σε πλίνθους
δίχως φτιασίδια και τεχνάσματα
θα έρθουν να φωλιάσουν
χωρίς ντροπή στο σήμερα, χωρίς φόβο.

Άφταστος προορισμός θα γίνουν μνήμες του μέλλοντος
διαβαίνοντας μέσα από αλλοτινά τοπία
ξένη, στις αδιέξοδες διαδρομές των σκονισμένων οριζόντων
των ανεκπλήρωτων χρησμών και ακυρώσεων
όπου η σκιά σου εκεί σαν φάντασμα τυφλό θα ακολουθεί
αναγνωρίζοντας τη μπλε αύρα μου.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Βασιλική Δραγούνη γεννήθηκε στην Αθήνα. Έχει σπουδάσει Αγγλική Φιλολογία στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Ευρωπαϊκή Συγκριτική Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Γάνδης (Βέλγιο) και έχει μεταπτυχιακό στις Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές από το Πανεπιστήμιο Πειραιώς. Ποιήματα και διηγήματά της έχουν βραβευθεί σε Πανελλήνιους και Διεθνείς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, έχουν δημοσιευθεί στο διαδίκτυο σε λογοτεχνικές ιστοσελίδες και έχουν εκδοθεί σε συλλογικά έργα.

Μέλμοθ

Έχω έναν δαίμονα δίπλα μου
και μου λέει πράγματα φριχτά κι απόψε

αλλά δεν τολμώ να τον διώξω.
Μια φορά έκανε ότι είχε φύγει και -Χριστέ μου- η ησυχία.

Απόσταση

Την ξέθαβε κάθε βράδυ
τη ρωτούσε τι βλέπει.

Γενναιόδωρη

Scene I:
theirscene

Φιλάει την τρομερή ουλή στο σώμα του.
Ακόμα κι όταν εκείνος αρχίζει να κλαίει σιωπηλά
εκείνη συνεχίζει. Φιλάει την ουλή που εκείνος
ντρέπεται να δείξει.

Scene II:
hisscene

Όταν τα δάκρυα στεγνώσουν μαζί με τα υπόλοιπα υγρά
κοιτάζει αλλού• δεν ξέρω πού
πάντως σίγουρα όχι στα μάτια της.

Οδηγεί πίσω – η οικογένεια τον περιμένει κάθε βράδυ.
Κάθε βράδυ. Το πορτοφόλι είναι λίγο πιο ελαφρύ απόψε.