Σε περίπτωση κινδύνου

Σε αναγνώρισα.
Ήσουνα χθες
στην ανάποδη
βάρκα των χειλιών μου.
Κουπιά δεν κράταγες.
Φιλούσες όμως το κατάστρωμα
με ύφος μελαγχολικό
και με την απουσία σου
να σαλπάρει
στα εκατέρωθεν

Δεν το κατάλαβα
όμως γιατί δε μπήκες;
Ή δεν ήταν ανοιχτά
ή που δεν προσπάθησες.
Γι’ αυτό αφήνω πάντα
λίγο κόκκινο στο κάτω χείλος
έτσι για να ξέρεις από
πού να φύγεις
σε περίπτωση κινδύνου.

Αναζήτηση

Η πόλη βυθίζεται απ’ το δικό της βάρος
(κάποιοι το λένε δύναμη)
και τα μοναχικά σκυλιά
-εκείνα που ποτέ δεν λύσσαξαν-
γυρίζουν πίσω στα βουνά.
Οι πλατείες θαμμένες στην άμμο
-την κατακίτρινη και χημική άμμο-
ξεχωρίζουν από μια σάπια προτομή
και τυχαίοι μεθυσμένοι
σκάβουν εδώ και χρόνια.
Τα βιβλία ορμητικά κατρακυλάνε
(το ένα πάνω στο άλλο)
έτοιμα πια να μας πλακώσουν
και τα λεωφορεία
(αυτά τα λεωφορεία που υπνωτίζουν)
βρωμάνε νευρικότητα
-τη δική μου υπόκωφη νευρικότητα-.
Οι κοπέλες στέκονται γυάλινες
με χάρτινα και απελπισμένα ματιά
ενώ εκείνη
με το βλέμμα του ονείρου
-του νεκρού και θαμπού ονείρου-
φεύγει πάλι αμέσως.
Οι ποιητές γυρεύουν τ’ αδέρφια τους
-τα ξεχασμένα αδέρφια τους-
και ‘γω
εδώ και καιρό
δεν αναζητώ τίποτα
εκτός από κάποιο χάδι στη σύγχυση μου

Αερόστατο

Έχω ένα αερόστατο

μέσα μου κρυμμένο

Ίσως κάποιες φορές

το αέριο του είναι ελλιπές

ή ο αέρας μέσα μου βαρύς

και δεν πετά

– ζαρώνει στάσιμο στα χαμηλά.

Βαρίδι γίνεται στα πόδια

και το σέρνω.

Είναι όμως εν δυνάμει πτητικό

Αυτό το αιθεροβάμων υλικό

που κρύβω μέσα μου

με στυλώνει και με κρατά ορθό

όταν απογειώνεται.

Γι’ αυτές τις πτήσεις του

και μόνο

αξίζει το κουβάλημα.

`

Το κουνέλι

Ήταν μεγάλη απόφαση να ψάξω το καπέλο του ταχυδακτυλουργού.
Δε βρήκα κανένα κουνέλι.
Ούτε ορθάνοικτα μάτια να περικυκλώνουν
αμήχανα τις Μοίρες
μπροστά στο κοινό που θα διασκέδαζε με τον τρόμο τους,
ούτε μια εκτεθειμένη ουρά
να χρειάζεται σκέλια να κρυφτεί και να μηνέχει.

Μόνο πολλές μέρες βρήκα
έτοιμες να σκορπιστούν.
Είχαν από καιρό στριμωχτεί,
ανακατεύονταν,
πλέκονταν μεταξύ τους
σε κουβάρια από φύκια
σε βυθούς ατελείωτων χρόνων.

Δεν ήμουν έτοιμη να αγκαλιάσω ώρες που θα γέμιζαν ασφυκτικά την αίθουσα.
Δεν ήθελα να υιοθετήσω κανένα λεπτό.
Ούτε πρώτο, ούτε δεύτερο.

Για την παράσταση ήρθα!
Όπως όλοι οι άλλοι, κι εγώ,
χαιρέκακο κτήνος,
περίμεναμε αδημονία την τρεμάμενη μουσούδα
μήπως και ξεχάσω το δικό μου τρέμουλο.

Στο μεταίχμιο της ιστορίας

Δεν ξέρω πως ζει κανείς στο μεταίχμιο της ιστορίας.
Έζησε μακριά από κάθε τι αυθεντικό.
Όλα τα διαμάντια αναζητούν κι αυτά μια θλιμμένη αγκαλιά όταν νυχτώνει.
Τίποτα δε μένει ακέραιο.
Πάμε να γκρεμιστούμε. Τουλάχιστον τότε ο εφιάλτης θα ΄χει τελειώσει στη βουτιά.
Δε ρώτησα ποτέ πως έφτασες εδώ.
Επώνυμα δεν είχαν σημασία.
Λέξεις δεν είχαν ευκαιρία.
Ζητάς ψυχή. Γαζώνεις ανταλλάγματα.
Πληγώνει αυτός ο κόσμος μου είπες. Χαρακώνει τα μάτια, τα χέρια, τα ρούχα.
Πληγώνει αυτός ο δρόμος. Μα τον επέλεξες εσύ.
Ξέρεις τι πούλαγες τόσο καιρό;
Τελείωσε το εμπόρευμά σου.
Τώρα πουλάς την ψυχή σου.
Κι είναι ήδη πολύ αργά.
Γιατι αυτό το τέρας κοιμόταν πάντα με τα μάτια ανοιχτά.
Ναρκωμένο ζούσε ακίνητο όλον τον εφιάλτη.
Ωσπου μια μέρα θα κουνηθεί. Θα τρίξει. Θα σπάσει.
Θα ξεχυλίσει ο κόσμος αυτός αίματα και δέρμα.
Δεν ξέρω πως έζησε κανείς τόσα χρόνια στο μεταίχμιο της ιστορίας.
Δεν ξέρω πως έζησα τόσα χρόνια στο μεταίχμιο μιας σιωπής.