Αερόστατο
Έχω ένα αερόστατο
μέσα μου κρυμμένο
Ίσως κάποιες φορές
το αέριο του είναι ελλιπές
ή ο αέρας μέσα μου βαρύς
και δεν πετά
– ζαρώνει στάσιμο στα χαμηλά.
Βαρίδι γίνεται στα πόδια
και το σέρνω.
Είναι όμως εν δυνάμει πτητικό
Αυτό το αιθεροβάμων υλικό
που κρύβω μέσα μου
με στυλώνει και με κρατά ορθό
όταν απογειώνεται.
Γι’ αυτές τις πτήσεις του
και μόνο
αξίζει το κουβάλημα.
Στο κέντρο της πόλης
Διασχίζω την έρημό της, μονάχος
περπατώ πάνω στην καυτή άμμο
– καμιά φορά βουλιάζοντας για λίγο –
αλλά συνεχίζω την αναζήτηση μιας όασης,
πίνοντας νερό φειδωλά απ’ το παγούρι
που έχω στη ζώνη κρεμασμένο.
Ξέρω ότι προτού προλάβω
έστω να δω αυτή την όαση από μακρυά
– τα τρεχούμενα νερά της
τα ολόδροσα δέντρα της
τη γαλήνη της υγρασίας της –
το παγούρι μου
θα ‘χει αδειάσει.
Παρόλα αυτά συνεχίζω
στις υψηλές θερμοκρασίες
προσέχοντας ιδιαίτερα
να μη βουλιάξω στην άμμο
αυτής της μεταμφιεσμένης ερήμου.
Χαρτί από τσιμέντο
Κάποιες φορές
αισθάνομαι πως γράφω
σε τσιμέντο
Πιέζω το στυλό
μέχρι να σπάσει
μα τίποτα δεν έχει γραφτεί
Ούτε λέξη
ούτ’ ένας στεναγμός σ’ ένα στίχο
ένα δάκρυ σε μια φράση
ένα ψέμα σ’ ένα ημιστίχιο
μια αλήθεια σε μια παύση
Ο Αζόρ
Δεν είναι από pet-shop
(δεν είναι καν ημίαιμος)
Δεν τρώει σκυλοτροφές
ούτε κονσέρβες
Δε δέχεται λουρί στο λαιμό
κι ας λατρεύει τις βόλτες
Είναι αλλεργικός στα ψεύτικα
χάδια και στα κουνούπια
Δεν κουνάει την ουρά του
όταν χαίρεται (δεν έχει τρόπους)
Συνήθως γυρνάει με άλλους
ανυπάκουους σκύλους,
που γαβγίζουν αλλιώτικα
ή τρέχει μονάχος στους δρόμους
Πάντα μισούσε τις αγέλες
ο μπαγάσας,
όσο και το λουρί
Γι΄αυτό δεν επωλήθη
Ένα ξόρκι απνευστί
Από τη μία επιπλέω
στο επίκαιρο
κι από την άλλη
γονατίζω απνευστί
στο βυθό.
Ψηλότερα για σιγουριές
βαθύτερα για φαντασίες
Πρωινό Ξόρκι
Θα ‘ναι σκληρό
Πιο σκληρό
κι από παγωμένο μάρμαρο
Το πρωινό
έπειτα από
τη νύχτα δίχως όνειρα
Και πού στίχοι
να το προσπεράσεις
Και πού στίχοι
να το ζεστάνεις
ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΑ ΠΟΙΉΜΑΤΑ
