Haymorosenlacosta

Εκεί που άλλοτε ο μαυριτανός βοσκός με τα
χέρια του
ένωνε το κενό και το νότιο ημισφαίριο του
σύμπαντος
Τώρα φίδια δραπετεύουν στη σκοτεινή ύλη
και σφίγγουν – δίχως πείνα – τον ουράνιο θόλο
Τη σκόνη τη μαρμάρινη χωνεύουν με δυσκολία
μα αντέχουν το κάρβουνο, το κονιάκ και το ξίδι
Την ημέρα του ήλιου κάποτε,
στέρεψαν τα σύνορα του κόσμου των ανθρώπων
ανάμεσα στους λευκούς βράχους του Γ ιβραλτάρ
και τον κόκκινο αφρό του Τίγρ η.
Έτσι νόμισαν τότε
και έτσι συνεχίζουν να πιστεύουν
εκείνοι που χρεώνουν στο ένστικτο τον άλυτο
δεσμό
– στο σχήμα της ανάστροφης γροθιάς,
εξ Αρχής αγνοούν
ότι οι γραμμές του φωτός
παραλλήλως ταξιδεύουν.

[Ρανιώ Σαρρή ​| Κανβάς 100 x 70]

`

ΧΕΙΡΑΨΙΕΣ

Το ένα χέρι

Μία μέρα

Θα μιλήσει στο άλλο αυστηρά και θα του πει:
«Εσύ που ήσουν όταν εγώ υπέφερα δείχνοντας»

Και το άλλο

Θα απαντήσει:

«Αφαιρέθηκα στις χειραψίες με το όνειρο»

`

****

ΤΟΥ ΚΑΛΒΟΥ ΤΑ ΠΑΡΙΣΙΑ

Χαῖρε Αὐσονία, χαῖρε
καὶ σὺ Ἀλβιών, χαιρέτωσαν
τὰ ἔνδοξα Παρίσια –
ὡραία καὶ μόνη ἡ Ζάκυνθος
μὲ κυριεύει.

Ανδρέας Κάλβος «(Η λύρα», Ὠδὴ Πρώτη. Ὁ Φιλόπατρις, ιβ)

Αναρωτιέμαι τι έγιναν
Του Κάλβου τα Παρίσια.
Όλα μου πήγανε στραβά
Μα η ζωή μου ίσια.

Αναρωτιέμαι τι έγιναν
Του Κάλβου τα Παρίσια.
Δεν έφυγα καμιά φορά
Σωστά. Παλικαρίσια.

Αναρωτιέμαι τι έγιναν
Του Κάλβου τα Παρίσια
Αφού δεν λέω τα «σʼ αγαπώ»
Πως βγαίνουνε περίσσια;

Μητρός τε(4.5.14)

Το σπίτι μας κατάντησε κέντρο εξυπηρετήσεως φτωχών

Από δώ και πέρα…

πρέπει να κάνεις χόντρή μαλακία,
Για να χάσεις τον παράδεισο

Από δώ και πέρα,
Δύσκολο.

Άργησα (13-14.2.11)
Μετεγχειρητικό

Θα ʽπρεπε
φέτος, θα ʽπρεπε
να θυμηθώ τι έκανα
να θυμηθώ νʼ αλλάξω
τα παλιά
να ανοίξω
τα πανιά

Μα να
που ο χρόνος γύρισε
και εγώ νʼ αρχίσω
άργησα
και την αρχή μου
άφησα
στο τέλος του Δεκέμβρη
όπου είπα φέτος θʼ άλλαζα
φέτος
θα με προλάβαινα
να μην προλάβει
άλλος

Μα άργησα
[Αλλά άργησα]
κι άρχισα
λίγο πίσω
λίγο
αργοπορημένος

Δεν φταίω που ΄χε κίνηση …

Χαϊκού στο Κρύο

Βουνό με Χιόνι,
Ολόλευκης Σελήνης
χαίρεσαι βλέμμα.

Αφρώδες Κύμα
Γενάρη χέρια λούζεις
πρόσωπα Βρύων.

Ουρανοί Γκρίζου
και Κατάλευκων Γλάρων
Βροχή κομίζουν.

Φώτων Ημέρα
και σε Θάλασσα _ Ασήμι
Σταυρός αστράφτει.

Γαλάζιο Χιόνι
σε Ορίζοντες σαν γάλα
γυάλινη νιώθω.

Κάστανα ψάχνεις…
και μαντήλι ο Αέρας
γριά σου κλέβει.

Ψυχρής Λιακάδας
Λεμονιά, απ’ τους καρπούς σου
χιόνια τινάζεις.

Λικέρ Κουμ _ Κουάτ
μια λευκή σοκολάτα
τζάκι να καίει.

Πρωινές Ομίχλες
μπαλκόνια μας _ καντούνια
φιδοτυλίγουν.

Γλυκιάς Μανόλιας
έλαιο, σ’ εξατμιστήρα,
μέθη μου φέρνεις.
Κοιμάσαι Φύση…
κι ονειρεύεσαι _ φτιάχνεις
ζωή σου νέα.

( Γενάρης ’17 )

Νυχτερινό για δύο

Ήμουν γυμνός και μετρούσα πληγές.
Αυτές που έβλεπα
τις έκλεινα επιμελώς
με μια χαρά που εξαντλούσε μες στο όνειρο
τη μορφή μου.
Άφηναν σημάδια,
μα εμένα
η ταραχή που δεν φάνηκε στο πρόσωπό μου,
αυτή ήταν που με θύμωνε.
Ήμουν απλά παρατηρητής του σώματός μου
κι αν θες πίστεψέ το.
Δεν ξέρω αν ήταν τέχνασμα της ποίησης
ή κάποιο άλλο κόλπο ονειρικό,
μα εκείνη η αδιάφορη γαλήνη του βλέμματός μου
ένιωθα να ʼναι υπόσχεση υπερασπίσεως
στα χρόνια που θα ζούσαμε μαζί.

Όσα δεν είπαμε

Ξεπλένω το φλιτζανάκι του καφέ
και καθαρίζω επίμονα
το κόκκινο κραγιόν, καθώς την θυμάμαι.
Αλήθεια, δεν της είπα ποτέ πως είναι όμορφη.
Στη μνήμη χαραγμένη
προστάτιδα ανυπεράσπιστων χρόνων.
Μια μυρωδιά από τσιγάρο
με πρωινό μακιγιάζ.
Έντονο μοβ στο σπίτι και στα πράγματα
και το πάτωμα πάντα να γυαλίζει,
να αντανακλά τα χρόνια της
που περνούσαν ερήμην της
προσδοκώντας.
Μια αφέλεια αναγκαία επιβίωσης
να μην την απελπίζει
που πλήγωνε τον χρόνο,
άφηνε βέβαια εκ των υστέρων τα σημάδια της.
Μια γεύση από φιλί λίγο πριν τον ύπνο
να ησυχάζει τους εφιάλτες της μέρας
και άρωμα μέντας τα κρύα βράδια του χειμώνα.
Γέλιο μέχρι δακρύων
και δάκρυα σκορπισμένα σε ψεύτικα χαμόγελα,
σαν τις σκέψεις μου
σκόρπιες κι αυτές.
Άλλωστε παιδί της είμαι,
η μάνα μου είναι.