Αλεξία Αθανασίου, Στο Μήνα γεννημένη της Σορβιάς

Χαϊκού στο Κρύο

Βουνό με Χιόνι,
Ολόλευκης Σελήνης
χαίρεσαι βλέμμα.

Αφρώδες Κύμα
Γενάρη χέρια λούζεις
πρόσωπα Βρύων.

Ουρανοί Γκρίζου
και Κατάλευκων Γλάρων
Βροχή κομίζουν.

Φώτων Ημέρα
και σε Θάλασσα _ Ασήμι
Σταυρός αστράφτει.

Γαλάζιο Χιόνι
σε Ορίζοντες σαν γάλα
γυάλινη νιώθω.

Κάστανα ψάχνεις…
και μαντήλι ο Αέρας
γριά σου κλέβει.

Ψυχρής Λιακάδας
Λεμονιά, απ’ τους καρπούς σου
χιόνια τινάζεις.

Λικέρ Κουμ _ Κουάτ
μια λευκή σοκολάτα
τζάκι να καίει.

Πρωινές Ομίχλες
μπαλκόνια μας _ καντούνια
φιδοτυλίγουν.

Γλυκιάς Μανόλιας
έλαιο, σ’ εξατμιστήρα,
μέθη μου φέρνεις.
Κοιμάσαι Φύση…
κι ονειρεύεσαι _ φτιάχνεις
ζωή σου νέα.

( Γενάρης ’17 )

Η Χιονονιφάδα
( Απ’ το γιαπωνέζικο παραμύθι )

Με γαλαζωπά μαλλιά που έσερνε στο χιόνι
πρόσωπο μυστήριο ( θάνατο να πνέει )
κοίταζε το θύμα της κάτω να παγώνει
με ματιά μαρτύριο το ύφος τρομερό.
_”Μην το πεις!” απείλησε• _ κι έφυγε μακριά του.

Μια Όμορφη σαν Κερασιά σε Απριλιού λιακάδα
γνώρισεν ο νεαρός
μήνες τρεις αργότερα κάνοντας βαρκάδα.
Ντύθηκε, λοιπόν, γαμπρός
κι έγινε η γυναίκα του φώς του και χαρά του.

Μια βραδιά δεν άντεξε: ” Πάγωνε η αφή της
κι άστραφτε σαν λέπι… ” ( μυστικό της λέει.)
_”Δόλιε… δεν με γνώρισες; ” Δείχνει του μορφή της.
_”Θάνατος σου πρέπει χιόνι παγερό! ”
Οίκτος την σταμάτησε• _ κι έφυγε μακριά του.

( Οκτώβρης ’15 )

Δίλημμα

Στο Μήνα γεννημένη της Σορβιάς,

Δώρο χαμόγελο του Χωροχρόνου
μια βρήκες Πύλη που προστάτευαν Σορβιές•
Τραγούδι τους διαυγές φλουρί κρατώντας τις Αυγές
φρουροί στεκόνταν έξω απ’ Αίθουσα του Θρόνου.

_”Σουσάμι μου… Άνοιξε!” δοκίμασες την τύχη
κι ανοίγει η Πύλη• γάλα βλέπεις Ουρανό
Περιστεριών γαλάζωμα Μονόκερων Σύμπαν αγνό
ψυχή τους έκλειναν στραφτάλισμα στο Κάστρο τους οι τοίχοι.

Και η Πύλη σου μιλά: ( φωνή λάμψης μαβιάς.)

_”Μπορείς να μπεις! Έξω, κλέφτες σαράντα
θλίψεις φθορές ( σε αδιέξοδη φτάνεις οδό )
αδιάκοπα στυγνά σε κυνηγούν• όμως εδώ
σαν άστρο γέλα σε καλοκαιριού γιρλάντα.”

_”Την άδεια πήρα! τέρμα• άλλο δεν υποφέρω.
Λυτρώθηκα.” Πήγες να μπεις… μα στάθηκες. ” Για μια στιγμή, ”
( των συμφερόντων σου χλωμιάσαν οι σφυγμοί, )
“Εγώ να μπω, ή τον Κόσμο αυτό στο Έξω να ψάξω πως να φέρω; ”

Ευχή σου Ευθύνη Μήνα να γεννιέσαι της Σορβιάς.

( Γενάρης ’15 _ )

*Η Σορβιά (που αντιστοιχεί στο χειμωνιάτικο ζώδιο του Υδροχόου ) σύμφωνα
με το Κέλτικο ωροσκόπιο προστατεύει το Αγαθό, κρατώντας σε απόσταση καθετί κακό. Αντιπροσωπεύει την πνευματικότητα, τον αλτρουισμό, την αγάπη για το συνολικό καλό.
*Ο πρώτος στίχος απ’ το ποίημα Δίλημμα δίνει τον τίτλο στην ανέκδοτη, ακόμη,
συλλογή μου ” Στο Μήνα γεννημένη της Σορβιάς. ”
*Η φωτογραφία απεικονίζει κάδρο που αγόρασα από καρότσι πλανόδιου, όταν ήμουν
παιδί. Δεν γνωρίζω τ’ όνομα του ζωγράφου.