`

ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ‘ΜΕΝΑ

Είμαι κρεμασμένος απ’ τον μεγάλο πολυέλεο του σαλονιού
κάποιος ακούει το Ρέκβιεμ του Μότσαρτ
η μουσική περνάει από μέσα μου
λιώνει τρυφερά τα κύτταρα κι ύστερα γκρεμίζεται απ’ το φωταγωγό.

Μια καλησπέρα ακούγεται από ένα στόμα αδιάφορο
τα μάτια μου μισάνοιχτα καταπίνουν το ημίφως
χαμογελάνε λίγο
έπειτα παίρνουν την ανέκφραστη μορφή του τέλους.

Είμαι κρεμασμένος απ’ τον μεγάλο πολυέλεο του σαλονιού
και η αγάπη είναι ένα αστέρι που πέφτει
σε μια αλησμόνητη πατρίδα και την καίει.

`

*

ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΠΟΥ ΑΓΚΑΛΙΑΣΑΜΕ ΜΑΣ ΓΕΜΙΣΑΝ ΛΑΒΩΜΑΤΙΕΣ

Πλάι στη θάλασσα στεκόμαστε σκυφτοί
σʼ ένα λιμάνι κουρασμένο
τα χέρια που αγκαλιάσαμε μας γέμισαν λαβωματιές
και ψάχνουμε την έμπνευση σε είδωλα τσαλακωμένα.

Μέσα από σκοτεινά παράθυρα
διαβάζουμε της πίκρας τα σινιάλα
τα πιο γλυκά μας δάκρυα
χαθήκαν σʼ έναν αχαρτογράφητο υπόνομο

ό,τι έμεινε κοντά μας αρρώστησε βαριά
και μας εκλιπαρεί να το ξεχάσουμε
ήρθε η ώρα που το αίμα πλημμυρίζει μʼ εφιάλτες
πώς να τα βάλει ο χείμαρρος με τον ωκεανό;

`

Πατρογωνία

Γεννήθηκα ανάμεσα
σε μια σχισμή σκοταδιού.
Είμαι άχρονη.
Φορώ μονάχα δέρμα.
Ανήκω στο κοπάδι των αδάμαστων οστών.

Πατέρα, πώς μʼ αγαπάς τόσο;
Εσύ
που τόσα ξέρεις από αγωνία
πες μου
πώς γίνεται να με γεννάς κάθε στιγμή
κι αφού δε με έντυσες ποτέ με μαρτύρια
πες μου
γιατί πίσω απʼ το στήθος μου
ζωντανεύω μόνη μου γκρεμούς;

Κι ας ξέρω
όσες φορές και να πέσω
θα είσαι η σχισμή του σκοταδιού
στο τέλος του γκρεμού
να με δαμάσει απʼ την αρχή.
Για να παραμείνω αδάμαστη.

Να παραμείνω άχρονη.

ΜΕΤΡΟ ΙΑΜΒΙΚΟ ΜΟΝΟΤΟΝΟ

Σταυρωμένα τα πόδια στο πάτωμα γιατί
χοροπηδούσαν στα πτώματά τους.
Πολλή φασαρία,
χαμηλώστε την ένταση!

Κομμένες οι γωνίες γιατί
ήταν αιχμηρές και γδέρναν τα καλούπια τους.
Προσεκτικά, μη κάνετε ζημιές.

Στρογγυλεμένο το πέτρινο καφάσι
να κουλουριάζεται πιο βολικά η νιότη.
Πόσες κουταλιές ασβέστη στον καφέ;

Ψαλιδισμένη μισό πόντο η γλώσσα
να μη μιλά
κι είκοσι σχεδόν οργιές βουλιαγμένο το θάρρος.
Δεν είστε αρκετός. Δεν είστε μετρήσιμος.

Υψωμένη λίγο η θλίψη
και τεντωμένα σε σχοινί ατσάλινο τα ρούχα
να κρύβουν την ασχήμια.
Τα σκούρα με τα σκούρα πάντοτε.

Διπλωμένη στα δυο η ραχοκοκαλιά
για να θυμίζει στήλη άλατος
κι όχι σπονδυλική λωρίδα.
Πάνω της εκτροχιάζονται τώρα οι νύχτες.

Αλειμμένες μʼ αλατόνερο οι ανοιχτές μου φτέρνες
βούτηξα οριζόντια στους φόνους μου.
Εγώ δε σκότωσα κανέναν.

Δεν ταίριαξαν με τους πολλούς τα μέτρα μου
ούτε κι οι αποστάσεις μου ήταν μικρές απʼ τις αγάπες
ήμουν χιλιόμετρα πιο πίσω.
Δυστυχώς τερματίσατε τελευταίος.

Αυτό που έμεινα σας κάνει; Να με ρημάξω πάλι;

Διδαχές

Η απλότητα του δρόμου μού διδάσκει να περπατάω
κοιταγμένη από τις σκοτεινές βιτρίνες των εμπορευμάτων
άστεγη από καρδιά σαν χαρτονένια κοιμωμένη
με τις φλέβες μου χρώματος μπλαβί στον παγερό σας άνεμο
κοιμάμαι τα όνειρά μου και τα δικά σας
πότε αριστερά και πότε δεξιά του δρόμου
κι όλο με τις ελεγχτικές μου συμπεριφορές
ρωτώ σας
υπάρχει κοινωνία πριν από μένα;

Ξεθάβω τους παλιούς καθηγητές μας
κάνω τα οστά τους βελόνες
ράβω την κατάντια μας.

Μικρή μου

Να προσέχεις, μικρή μου
Κι είναι ο σταυρός βαρύς στις δικές σου τις πλάτες
Η εικόνα θολή στα γαλάζια σου μάτια

Να μη φοβάσαι, μικρή μου
Ποτέ δεν θα γίνεις χαρτί εικοσιτεσσάρων καρατίων
Να μη φοβάσαι
Γιατί πάντα θα είσαι το καντήλι στον παππού τον Ανδρέα
Η φωτογραφία στο πορτοφόλι
Το καινούργιο στρατόπεδο από κλαδιά και χώμα

« Ό,τι δε λύεται κόβεται»
Το κεφάλι μόνο ψηλά, όχι τα χέρια
Να τολμήσεις, μικρή μου
Γιατί δεν είσαι παρά μόνον μια σταλιά πάνω στο χάρτη
Γιατί ακούνε οι γύπες τη βαριά σου ανάσα
Κι ακούγοντας, μικρή μου, πεινούν πιο πολύ

«Μολών λαβέ»!
Έτσι θα τη βγάλεις και τούτη τη φορά
Να παλέψεις, μικρή μου
Με χέρια αδειανά μα ψυχή γεμάτη
Με παλμό που να σπάει του στήθους σου τα τείχη
Και καρδιά να ζεσταίνει της τιμής σου τη φλόγα

«Ή ταν ή επί τας»
Και να θυμάσαι, μικρή μου,
Αν λιγότερο από αυτό που σου αξίζει πάρεις,
Τότε θα ʼσαι, μικρή μου,
Ακόμα πιο μικρή.