Ο ΚΟΚΚΙΝΟΛΑΙΜΗΣ

Μια ή ίσως δυο

απογοητεύσεις

ακόμη

ο κοκκινολαίμης ξέχασε

τον τελευταίο

χειμώνα

Τα στεφάνια

στην πλατεία

πεθαμένα

το άγαλμα δίπλα

το τυφλό

γεννάει

φαντάσματα

κʼ ελπίδες

τα παιδιά

δε στήνουν

παγίδες πουλιών

πια

τα παιδιά

μεγάλωσαν

δεν υπάρχουν

παιδιά

Μια ή ίσως δυο

απογοητεύσεις

ακόμη

λέω

κʼ ίσως μάθω

τον έρωτα

το σφαγμένο

Πουλί

να ξαναγυρίσει

ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΞΕΓΝΟΙΑΣΤΗ ΖΩΗ 2

Κοιμήσου λίγο,
φάε λίγο,
πιες λίγο,
γάμα λίγο,
γαμήσου λίγου,
άσʼ τους να σε γαμήσουν και λίγο,
ερωτεύσου λίγο,
αγάπα λίγο.

Παν μέτρον άριστον,
παν μέτρον άρρωστον,
ζωή με μέτρο δεν είναι ζωή.

Σε τι την μετράμε δάσκαλε την ζωή;
σε τι μετράμε μαμά την αγάπη;
σε τι να μετρήσω μωρό μου την καύλα;

Μου μετράνε το ύψος,
μου μετράνε το βάρος,
μου μετράνε την περιφέρεια,
μου πήρανε μάλλον ήδη τα μέτρα και δεν κατάλαβα ακόμα.

Από Ταξίδι σε Ταξίδι

Σήμερα θα διανυκτερεύσουμε εδώ.
Χρόνος για παύση.
Τα ταξίδια αποσπούν,
ορίζουν τεταγμένες.
Η γερμανίδα ιδιοκτήτρια ανοίγει τα παράθυρα
με θέα στη χαλικόστρωτη αυλή.
Ένας τουρίστας διαβάζει κάτω από το πεύκο.
Απέναντι το Μοντεπουλτσιάνο.
Μεσαιωνικά κτίρια,
μυστικισμός για ταξιδιώτες,
το κόστος διανυκτέρευσης,
συν η υπόσχεση ότι όλα είναι καθαρά.
Πόσο αδιάφορα περνάει το πρωινό φως στο σούρουπο,
μόλις που εξασκείται το μάτι σε περιγράμματα,
με γρίφους από σφυρίγματα πουλιών
την έννοια για το πόσο θα μείνεις στην περιοχή,
επειδή η ζωή που ʼχεις μέσα σου
δεν μπορεί να δει ακόμα.
Επιμένεις να βλέπεις εσύ.
Ο δρόμος ξεκινάει
από τα κυπαρίσσια.
Φτάνει ως εκεί.

Βραδιάζει

Βραδιάζει κι
είναι η ώρα που
σε ονομάζω άστρο,
που μετράω όλα τʼ άλλα
και σταματάω μονάχα
στο δικό σου,
να μην πέσεις φοβάμαι
και μείνω με
εκπληρωμένη ευχή
χωρίς εσένα…

Βλέμμα Ανεμίζον

Διαπράττων αμαρτίες που κόσμησαν
γέφυρες στολισμένες
με κλειδαριές,
υπόσχονταν υποτακτικές
ανταλλαγές αδυναμίας,
σε κόσμο που σε θέλει πάντοτε
δυνατό.
Κι έτσι σταμάτησε ο παθών να είναι
αθώος, την πρώτη μέρα
της παρθένας ακατανίκητης αγάπης.
Διʼ ευχών των θεών της ελπίδας,
γιατί σʼ έχασα απʼ της προσευχής μου
την κατακλείδα και
σε πραγματώνω πλέον με
τη σάρκα.
Οίνος ευφραίνει θλίψιν,
κι ως μια θεόρατη κατάνυξη,
σου υποκλίνομαι.
Και μένω εκεί.
Σκυφτή αγάπη που δεν άργησε
μια μέρα.
Ήρθε, μα εσύ αγάπη μου,
ως είθισται,
κοίταζες μόνο ψηλά…

`

Επινίκιο

Δεν ήταν συναίσθημα αυτό.
Ήταν η θητεία μου στα πάθη.
Παραμέρισα τους στηθόδεσμους
Και χίμηξα στους δεινούς λιμούς
Κατάματη
Κι ακάληπτη
Να έχω κάπου να φωλεύσω
Την εκτεθειμένη μου νιότη.

Τότε ήταν που είπες:
«Ή θα θρηνείς την υπεραξία μου
ή θα την ξεκοιλιάσεις.»

Δεν ήταν δίλλημα αυτό.
Ήταν συμπιεσμένο αίμα
που με ξεγελούσε καμιά φορά.
Το πίστευα για θάνατο
μα ήταν η υπεροχή μου

`