Νεότης

Νεότης, τα βήματά σου απαλά. Φεύγεις
κι οι μυρουδιές που άγγιξες παγώνουν σε μαργαριτάρια
τα ίχνη σου, μέσʼ απ΄τις μέντες και τα βότσαλα,
παλμούς ανασαίνουν ονείρων και λάμπουν
στις καμάρες των ποδιών σου σπίθες άμμου ασημένιες
οι σημασίες πάνω σου νεροσταγόνες που κυλούν
στους αστραγάλους σου και νοσταλγούν
τα βήματά σου απαλά Νεότης
πάντοτε είσαι φεύγοντας, όντας
σώμα του μέλλοντος εν είδη παρελθόντος
φέγγεις ανύποπτη φωτοβολείς κομμάτια γέλιου
το άνθος που σε σπάραξε κάποτε αφουγκράζεσαι
Είμαι ήδη και είμαι εδώ
με το σημάδι του Αδη λίγο πάνω απʼ τον αστράγαλο
σου γνέφω και συ απορείς, κοιτάς
τα μυστικά του Χρόνου τα γραμμένα στην παλάμη σου
τις διπλές έλικες, τα πέταλα τα μώβ, τα δαχτυλίδια,
παίζοντας την πύλη ψαύεις
Μιά σταγόνα θάλασσα, τρείς αιώνες πλήξη
Βαθιά στων εννοιών το δάσος,
ένας αίλουρος σκύβοντας μυρίζει ένα λουλούδι
και τʼ αστέρια στρέφουν.
Αχ, παίζοντας την πύλη ψαύεις,
γέρνουν τα βλέφαρα, δές, πίκρες κι άσπρα ρήματα
μπερδεύτηκαν ξανά μες στα μαλλιά σου.
Ονειρα είναι μόνο, μην τρομάζεις, κοιμήσου.
Είμαι ήδη, κι είμαι Εδώ.

“Γκυ, ένα λεπτό και θαʼ ναι αύριο”
Guy Debord

9 Λίμνες, 4 Παραληρήματα, και 1 Σπαραγμός
Στους Beat και στην Internationale Situationniste

«…Σε λίγα δευτερόλεπτα ή σε μερικά εκατομμύρια χρόνια,
τίποτα, ακόμη και το ίδιο το τίποτα ως σκοτεινός καθρέφτης του όντος,
δεν πρόκειται να μείνει όπως ήταν…»
Ηλίας Μαρκολέφας

Πρελούντιο:
Το όνειρο ή Η Δημιουργία

Σένα κομμάτι αστρικής ύλης, μακριά, θα χτίσω το παράδεισο μου. Και θαʼ χει εννέα λίμνες, η πρώτη λίμνη, θαʼ ναι η μαύρη μορφή του κακού με πέλματα αγκαθερά και θα θέτει το ζήτημα αν πρέπει να πεθάνεις θαʼ χει παράπονο λιωμένης εστίας μεσʼ τον κόρφο της και στα μαλλιά της η λίμνη ετούτη θαʼ χει δέσει την εύνοια και την ευδαιμονία των φίλων της Αγάπης μας. Δε θέλω να τυλίγομαι σε κουβάρια, δε θέλω να ζω σαν εσένα, δε θέλω να ζω. Δε μουγκρίζω πια, δεν υπάρχω σε καμιά έρημη χώρα, τούτη η λίμνη μʼ αραδιάζει με τρόφιμα κονσερβοποιημένα, μʼ ένα χρόνο που έχει παρέλθει. Με εξαπτέρυγα φτιαγμένα από σημαίες. Θα την αφήσω τούτη τη λίμνη, μα θαʼ χω ένα σφίξιμο στο στήθος μου.

Θα θυμηθώ τι είναι η γιορτή στη δεύτερη λίμνη, κι η καρδιά μου θα το λέει ακόμη, θα προχωρώ από καιρό σε καιρό και δε θαʼ μαι πια σιωπηλός, θα τραγουδώ στο πέλαγος, με ένα εύρος κυανό, και θαʼ χω ιστιοφόρα στα κατάρτια μου. Θα σπέρνω την ελευθερία, κιʼ ας εινʼ το νερό αλμυρό ʼκει που θα ταξιδεύω. Οι ναύτες μου θαʼ χουν κορμιά γυμνά και γλώσσες από θάλασσα, κι ο ήλιος θα ʼναι ξανθός επάνω απʼ τα μαλλιά μας. θα γράψω ένα γράμμα στην Αμερική, τη χώρα με τα ψηλά πεύκα και τα γινωμένα μήλα, μια ατελείωτη σειρά αιώνων θα με κάνει να θυμηθώ πως είμαι απʼ την Ευρώπη. Θέλω απλά να κοιμηθώ. Ναʼ μαι πιο δυνατός όταν ξυπνήσω, τούτη η λίμνη όμως με γεμίζει με το σκοτάδι της μοναξιάς, κιʼ ας μου έδωσε στην αρχή ένα χνούδι απʼ τη χαρά ενός μωρού παιδιού.

Είδα τις λέξεις μου ανάποδα στον βυθό της θάλασσας, έμοιαζε η αγωνία σαν λουλούδι κομμένο στα μέτρα ενός άσπλαχνου καρτερικού Θεού, είδα να σπαρταράει η νύχτα στα χέρια μου,
Είδα τις υπερβολές έτοιμες να νικήσουν, τις σελίδες να μας καλούν σε έναν μάταιο αγώνα, την αλήθεια να φέγγει σαν λυχνάρι καιρό τώρα έτοιμο να σβήσει,
Είδα τις επιθυμίες τα ταξίδια και τα όνειρα να γίνονται ότι ήταν πραγματικά: μια ατέλειωτη άμμος που δεν χωρούσε τίποτε,
Είδα το ποτό να γίνεται σπασμός νερού κύμα που τα έσβηνε όλα ότι υπήρξε και ότι έμελλε να έρθει,
Είδα τους αιώνες αδύναμους και τα έργα των ανθρώπων πυγολαμπίδες που χάνονταν στο άπειρο,
Είδα την μουσική να μην ακούγεται ναυάγιο οι νότες στα χέρια σειρήνων που γυμνόστηθες προσπαθούσαν να πνίξουν τον Οδυσσέα και αυτή την φορά το κατάφεραν
Είδα τον θάνατο να μην υπάρχει και τότε ξύπνησα.
Άνοιξα τα μάτια και είδα ότι βρισκόμουν κάπου που δεν είχα ξαναπάει, αχνές φωνές που όταν τις άκουγες χανόντουσαν με κάποια βιασύνη. Συνέχιζα να περπατάω και βρέθηκα σε ένα πίνακα όπου με μια κιμωλία είχε γραφτεί: «Αυτή είναι η κατάρρευση σου» και σιωπηλός αντιμετώπισα αυτή την πρόταση με μια ανεξήγητη χαρά και μια αναπάντεχη ανακούφιση. Ποτέ δεν νόμιζα ότι θα έρθει μια στιγμή που θα εμπεριέχει όλες τις άλλες, και τι άλλο είναι μια επερχόμενη κατάρρευση παρά μια στιγμή που σε συνοψίζει κατά κάποιο τρόπο και έτσι συνέχιζα να ζω με την ψευδαίσθηση πως δεν είχε συμβεί και τίποτε διαφορετικό από ένα κακό όνειρο όχι όμως χωρίς φόβο. Αλλά τι πειράζει λίγο περισσότερη αγωνία ή λίγο περισσότερος φόβος όταν ο κόσμος σου είναι πλήρης από αυτά; Ένας από τους βασικούς κανόνες μου είναι η υπομονή και συνέχιζα να προσπερνάω διάφορα παράξενα σημάδια, όπως η κούραση που αυξανόταν, η σιωπή των άλλων που μεγάλωνε όταν τους ανέλυα διάφορα θέματα που στην πραγματικότητα δεν με ενδιέφεραν, αλλά τα χρησιμοποιούσα για να κρύβομαι από τους ακροατές μου.
Είδα μαύρα και άσπρα άλογα να με κυκλώνουν έμοιαζαν αφηνιασμένα και τρομαγμένα
Είδα την άβυσσο να με προτρέπει να πέσω μέσα της
Είδα τον χορό των παιδιών που έκλαιγαν ουρλιάζοντας σχεδόν
Είδα τον ουρανό μαύρο και τον ήλιο πεθαμένο
Είδα τις πομπές και τις τελετές φρικτών μαυροντυμένων σκιών που γελώντας επέμειναν ότι πίστευαν κάπου
Είδα πιάνα χωρίς πλήκτρα για πάντα άψυχα
Είδα βιβλία χωρίς λέξεις
Είδα εσένα να μην υπάρχεις, μόνο τότε φοβήθηκα γιατί σκέφτηκα ότι μπορεί μόνο να σε ονειρεύτηκα και συνειδητοποίησα ότι έτσι ήταν, δεν υπήρχες, εγώ σε συντηρούσα με προσπάθεια και επιμονή μια ολόκληρη ζωή γεμάτη ψέματα και ελπίδα σε ένα άδειο δωμάτιο με κόσμους από αόρατα βιβλία μουσικές και τέλειες φράσεις. Και όμως έμπαινα με μια τρελή χαρά τις νύχτες στο δωμάτιο μας, όπου κάποτε μου είπες ένα «αγαπώ», διαφορετικά από τα άλλα.
Όταν δεν υπάρχει κάτι γίνεται πιο επίμονη η ανάγκη να το συναντήσεις, έτσι φαίνεται φυσική η ανάγκη για όνειρα, ενώ στην πραγματικότητα είναι παράλογη.
2 /6 /08

ΜΑΡΤΥΡΑΣ

Με το ρυθμό της καρδιάς Σου

θα κοιμηθώ.

Ονειρομαστιγωμένος.

Μάρτυρας

μιας ιδανικής θυσίας.

Με το ρυθμό της τρέλας

θα ενωθώ.

Ελάχιστο βήμα.

Παραπάτημα

στο χείλος

των ματιών Σου.

Τοπίο κλειστό

Τοπίο κλειστό
Παγιδεύει το στεναγμό
Σε μονογράμματα
Φιλοτεχνούνται οι μορφές των συντρόφων
Στα γυρογιάλια μιας αναζήτησης
Που αποξεχνιέμαι
Λάθρες διαδρομές τα υπόγεια κανάλια μου διαπερνούν
Σε μυστικές συνουσίες
Γονιμοποιώντας τις ασώματες μήτρες

Μα κάθε που γεννιέται ένα παιδί
Στις μεγάλες του όχλου πλατείες ποδοπατείται
Μπουκωμένο οχλοβοή
Στη λειψυδρία το δάκρυ του πίνει
Ενώ ένα τοπίο κλειστό την προοπτική του παγιδεύει
Στα θολά νερά του Θερμαϊκού…