Αγνή

Και να γιατρεύεις, ήθελες, την κάθε έλλειψη
με θλίψη μεταξένια
Ο σκύλος του Ωρίωνα δυσοίωνο σημάδι
στα όνειρα των ναυτικών γεννά νεκρό τον νόστο
όπως τα πλοία τα Φαιακικά σιγόπλεαν χωρίς οιακοστρόφο
(στην σκέψη και στην πρόθεση υπόλογα και μόνο)
κι εσύ Αγνή ταξίδεψες δίχως να ξεκινήσεις.
Μόλις εχθές πριν κοιμηθώ ένα φριχτό γαλάζιο μάτι
άστραψε και είπα όλοι φύγαν.
Τι βάσανο κι αυτό!
Εσύ μία φορά πέθανες και δυο εγώ εξανθρωπίζω
την ομορφιά του σώματος όταν πανηγυρίζει
είτε τον θρήνο συναντά σε αυτοσχέδιο ξόδι.
Δεν είν’ η μνήμη μου που σε κρατά
τ’ αποδημητικά πουλιά μοιάζουνε πάντα ίδια
σε κάθε πτήση και σεργιάνισμα ο ίδιος επιβάτης
η ίδια βρώμικη χαρά η ίδια περιπέτεια
όπως αρρώστεια παιδική σε σήκωσε κι εσένα
ένα κουφό παράπονο
θεατρικό και πήγες.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ

Μόνος γυρίζει στʼ αλογάκια
μόνος κρύβει τα ζαχαρωτά

με όλα τα μολών λαβέ ξεκουρδισμένα
να τον κεράσει
ποιος τολμά;

ΝΙΚΗΣΕΣ

Εσύ το ξέρεις αεράκι
φύλαγε μόνο εκείνους που αγαπώ
άλλους
δεν έχω.

ΕΦΥΜΝΙΟ

Η λύπη σου είναι ένα ποίημα του δρόμου
σε ράφι αστού λακαριστό
άκοπο ελεγείο
ένα αστείο παρακμής
σε κάποιο μπαρ ώρα αιχμής
με ξώπλατα και τατουάζ ηθοποιός-γκαρσόνα
είναι σκυλί που αλυχτά μες σε στρατώνα

η λύπη σου είναι ένα ποίημα του δρόμου
σταυρόλεξο σε κατάστρωμα, βιοσοφία τσέπης
σʼ ένα υγρό λιθόστρωτο αρχοντικός επαίτης
νυχτερινή περπατησιά, σύνορο της ματιάς σου
μια μαγιάτικη πηγή να ξεδιψά η χαρά σου.

Απόσυρε απ’ το κορμί την κάθε λέξη
στη θάλασσά Σου πόντισε τη μουσική
γίνου ο βαθύς λειμώνας δέξου το όρος
και δώσε στη φωτιά να κοιμηθεί

σβήσε απ’ το αίμα στο αίμα μου τη μνήμη
τίποτε να μην είναι να ειπωθεί
και οδήγησε και φτάσε με στο Ωμέγα
και ανάλυσε το πρόσωπό μου στη ζωή

• Police Academy 5: Assignment: Miami Beach movies

ώσπου μορφή μορφή να μην υπάρχει

και τέλειωσε και απόλυσε τον χρόνο

τα χείλη λάβε πάρε μου μ΄ένα φιλί
στον Πόλεμό Σου δος μου την Ειρήνη
στον Λόγο τον δικό Σου τη Σιωπή.

Στον πατέρα μου, Γιώργο (1941- 8 Δεκέμβρη 1980) για ότι δεν άκουσα από αυτό που φημολογείται ως πατέρας. Τον ίδιο δεν τον θυμάμαι. Του αφιερώνω (αν μπορώ;, για κάποιον που δεν ξέρω, πολύ δυστυχώς…) το κάτοθεν της γριάς σε μουσική του Μπακάλη.

ΣΥΜΑΤΟΠΛΕΓΜΑΤΑ ΒΑΡΙΑ

Συματοπλέγματα βαριά
Ζώνουν την δόλια μου καρδιά.
Κουράγιο, δόλια μου καρδιά,
Τα σύρματα να σπάσεις
Και αν η ζωή σε χτύπησε,
Το θάρρος μου μη χάνεις.

Όλα τα βάρη σου, ζωή
Τα φόρτωσες, σε ένα κορμί
Τόσο φαρμάκι ρε ζωή.
Που θέλεις να το βάλω;
Ξεχειλισαν τα σπλάχνα μου
Και δεν χωράει άλλο

Αυτή τη μαύρη τη ζωή
Κανένας Δε θα τη χαρεί.
Παλεύω σαν ναυάγιο
Στην μαύρη καταιγίδα.
Το Χάρο με τα μάτια μου
Πολλές φορές τον είδα.

1.

Την Ηλιόπετρα πρωτοξεκίνησα να τη μεταφράζω το καλοκαίρι του 1994 στη Μάλαγα. Έκανα τότε εξάσκηση στη γλώσσα, σε μια απ’ αυτές τις Escuelas για αλλοδαπούς, που τραβούν τους θερινούς μήνες φοιτητές απ’ όλη την Ευρώπη. Άκουγε στ’ όνομα “Pablo Picasso”. To σπίτι που γεννήθηκε ο ζωγράφος ήταν στη γωνία, Plaza de la Merced, πενήντα μέτρα παρακάτω. Τώρα είναι μουσείο.

2.

Στη σχολή οι περισσότεροι ήταν Βορειοευρωπαίοι. Μιλούσαμε αναμεταξύ μας μια φαιδρή εσπεράντο: τουριστικά αγγλικά, ετοιμόρροπα γερμανικά, αρχάρια καστιλλιάνικα. Με τη Σιμόνε, τη Μέρσι, τον Χανς-Πέτερ εξερευνούσαμε τα Σαββατοκύριακα την ανδαλουσιανή ενδοχώρα, ακολουθώντας νοερά τα βήματα του Φεδερίκο. Σεβίλλη (“una torre llena de arqueros finos”), Κόρδοβα (“lejana y sola”), Γρανάδα (“que suspira por el mar”), Φουέντε Βακέρος, Ρόνδα. Στη Μάλαγα είχα πιάσει δωμάτιο στην πάνω πόλη, σ’ ένα διαμέρισμα μαζί με άλλους σπουδαστές, μια Φινλανδή, μια Γερμανίδα, έναν Εγγλέζο. Έχω ξεχάσει τ’ όνομά τους.