*
Οι αποστάσεις οι ανθρώπινες δεν ορίζονται από βήματα ή το μήκος ενός νήματος
παρά φτιαγμένες με υλικό μνήμης, προσμένουν την ανάσα της μοναξιάς
για να γίνουν ανύπαρκτες

*
θέλω πάντα να αποδιώχνω την στιγμή
όταν εναποθέτεις το τελευταίο σου βήμα στο σκαλί
λίγο πριν τα δάχτυλα σου ανταμώσουν την κρύα επιφάνεια
να παγώσω το σημείο του χρόνου εκεί, σταλαγμίτης που σταλάζει στο κελί της απομόνωσης
που με περιβάλλει, παρατείνοντας την επίπονη προσμονή του ήχου…

Η μπαλάντα του δημιουργού

Κρυψίγαμος με τη χαρά του
Για χρόνια μίλαγε με ξόρκια
Να σώσει κάτι απʼ τη σοδειά του
Πριν να την πάρουνε τα χρόνια

Δεν ζει κανείς όμως με σκόνη
Από τετράδια κλεισμένα
Το σώμα του πρέπει να μπαίνει
Στα ρούχα του τα απλωμένα

Φοβόταν να χαμογελάσει
Μη χάσει θέση στην οδύνη
Η ομορφιά να μη ξεσπάσει
Τι κι αν γεννά, ο πόνος τίκτει

Δεν βγαίνει μια ζωή όμως με χιόνι
Παγώνει κάποτε η γραφίδα
Το όνειρο πρέπει να λιώνει
Στην κάθε του ήλιου αχτίδα

Το χνώτο του ανέμου

Τον άνεμο τον στρίμωξαν
Σε δυο φτερά από καημό και προσμονή.
Καρφωμένα τα νιώθεις στους ώμους
Καιρό τώρα.

Στιγμές
Βαρίδια σε κρατούν στο χώμα
Τόσο σφιχτά
Που με μεγάλη βία κατορθώνεις
Την όψη σου να δείξεις
Όταν πρέπει

Στιγμές
Φλόγες σου γλείφουνε το νου
Αρπάζουν τα φτερά
Και τα χτυπούν με βία
Και κρύβεις τα μάτια σου κατάχαμα
Να μην ακούσεις.

Δεν είσαι συ για πέταγμα
Τέτοια τερτίπια σʼ έχουν μάθει νʼ αποστρέφεσαι.

Και σέρνεσαι ολοένα μες στους άλλους
Κι αποζητάς το συρφετό τους
και το χνώτο τους
μήπως κρυφτείς απʼ την κραυγή
που σε τυλίγει.

Είναι βαρύ πολύ το χνώτο του ανέμου
Κι οι πλάτες ισχαιμικές
Και το μυαλό μπαϊλντισμένο
Απʼ τα πολλά
Κι εσύ μονάχα ένας σβόλος από χώμα
Καρφωμένος ενοχλητικά
Στην αέναη του χρόνου τσουγκράνα.

Μια ανάσα που χαραμίζεται σε εξωτερική ανάμνηση.

Στέκομαι κάτω από ένα δέντρο
οι καρποί του γινωμένοι
ο κορμός του εύθραυστος
δεν έχει ωριμάσει τόσο ώστε να μπορώ να τον αγγίξω.
Ένα τσιγάρο
ένα θρόισμα των φύλλων
μου χαϊδεύει το χέρι με πρόθεση να χάσει.
Σα να μου λέει:
«Είναι η μορφή που σε παραπέμπει στη λογική
μετά απ’αυτή ο κόσμος είναι ένα μαύρο-μπλε παραμύθι
με πέπλο την ομίχλη
της οποίας το πρόσωπο δεν έχει οδηγίες».
Η μορφή
βαθιά ριζωμένη
αγωνίζεται να παραμείνει εκεί που είναι.
Όταν οι ώρες περνούν
τα δευτερόλεπτα χάνονται
και το καταλαβαίνεις μονάχα τη στιγμή που το σκέφτηκες
αυτό που θέλεις
δεν έχει σχέση με πολύπλοκες νύχτες
που φυσάει δυνατός άνεμος και είσαι ντυμένος με κουκούλα.

«ΑΤΛΑΝΤΙΚΟΣ»

Ψάχνω τον δρόμο, τον δικό μου δρόμο,
ανάμεσα σε χίλια δυο αδιέξοδα,
σε πόρτες που πάντα μένουν κλειδωμένες,
σε πάρκα που τα παγκάκια τους είναι βρεγμένα και η μπογιά τους ξεφλουδισμένη.
Σε τηλεφωνήματα που ο συνομιλητής είναι αδιάφορος,
σε τηλεοπτικά δελτία, σʼ εκπομπές.
Ψάχνω τον δρόμο μου στα σπίτια, εκεί που οι γυναίκες είναι πάντοτε βαμμένες
και φορούν γυαλιστερά κόκκινα τακούνια.
Σε πολυκαταστήματα, σε σχολικές εκδρομές μαζί με ερεθισμένες μαθήτριες
κάτω από πολικές θερμοκρασίες.
Στα μπαρ μαζί μʼ αλκοολικούς θαμώνες, παρέα με τους ποιητές της νύχτας
και τα μισοσβησμένα τους τσιγάρα.
Στον ιππόδρομο, στα σφαιριστήρια,
στον καφενέ της δυστοκίας μου περιμένοντας το πρώτο φως της μέρας.