Είδα τις λέξεις μου ανάποδα στον βυθό της θάλασσας, έμοιαζε η αγωνία σαν λουλούδι κομμένο στα μέτρα ενός άσπλαχνου καρτερικού Θεού, είδα να σπαρταράει η νύχτα στα χέρια μου,
Είδα τις υπερβολές έτοιμες να νικήσουν, τις σελίδες να μας καλούν σε έναν μάταιο αγώνα, την αλήθεια να φέγγει σαν λυχνάρι καιρό τώρα έτοιμο να σβήσει,
Είδα τις επιθυμίες τα ταξίδια και τα όνειρα να γίνονται ότι ήταν πραγματικά: μια ατέλειωτη άμμος που δεν χωρούσε τίποτε,
Είδα το ποτό να γίνεται σπασμός νερού κύμα που τα έσβηνε όλα ότι υπήρξε και ότι έμελλε να έρθει,
Είδα τους αιώνες αδύναμους και τα έργα των ανθρώπων πυγολαμπίδες που χάνονταν στο άπειρο,
Είδα την μουσική να μην ακούγεται ναυάγιο οι νότες στα χέρια σειρήνων που γυμνόστηθες προσπαθούσαν να πνίξουν τον Οδυσσέα και αυτή την φορά το κατάφεραν
Είδα τον θάνατο να μην υπάρχει και τότε ξύπνησα.
Άνοιξα τα μάτια και είδα ότι βρισκόμουν κάπου που δεν είχα ξαναπάει, αχνές φωνές που όταν τις άκουγες χανόντουσαν με κάποια βιασύνη. Συνέχιζα να περπατάω και βρέθηκα σε ένα πίνακα όπου με μια κιμωλία είχε γραφτεί: «Αυτή είναι η κατάρρευση σου» και σιωπηλός αντιμετώπισα αυτή την πρόταση με μια ανεξήγητη χαρά και μια αναπάντεχη ανακούφιση. Ποτέ δεν νόμιζα ότι θα έρθει μια στιγμή που θα εμπεριέχει όλες τις άλλες, και τι άλλο είναι μια επερχόμενη κατάρρευση παρά μια στιγμή που σε συνοψίζει κατά κάποιο τρόπο και έτσι συνέχιζα να ζω με την ψευδαίσθηση πως δεν είχε συμβεί και τίποτε διαφορετικό από ένα κακό όνειρο όχι όμως χωρίς φόβο. Αλλά τι πειράζει λίγο περισσότερη αγωνία ή λίγο περισσότερος φόβος όταν ο κόσμος σου είναι πλήρης από αυτά; Ένας από τους βασικούς κανόνες μου είναι η υπομονή και συνέχιζα να προσπερνάω διάφορα παράξενα σημάδια, όπως η κούραση που αυξανόταν, η σιωπή των άλλων που μεγάλωνε όταν τους ανέλυα διάφορα θέματα που στην πραγματικότητα δεν με ενδιέφεραν, αλλά τα χρησιμοποιούσα για να κρύβομαι από τους ακροατές μου.
Είδα μαύρα και άσπρα άλογα να με κυκλώνουν έμοιαζαν αφηνιασμένα και τρομαγμένα
Είδα την άβυσσο να με προτρέπει να πέσω μέσα της
Είδα τον χορό των παιδιών που έκλαιγαν ουρλιάζοντας σχεδόν
Είδα τον ουρανό μαύρο και τον ήλιο πεθαμένο
Είδα τις πομπές και τις τελετές φρικτών μαυροντυμένων σκιών που γελώντας επέμειναν ότι πίστευαν κάπου
Είδα πιάνα χωρίς πλήκτρα για πάντα άψυχα
Είδα βιβλία χωρίς λέξεις
Είδα εσένα να μην υπάρχεις, μόνο τότε φοβήθηκα γιατί σκέφτηκα ότι μπορεί μόνο να σε ονειρεύτηκα και συνειδητοποίησα ότι έτσι ήταν, δεν υπήρχες, εγώ σε συντηρούσα με προσπάθεια και επιμονή μια ολόκληρη ζωή γεμάτη ψέματα και ελπίδα σε ένα άδειο δωμάτιο με κόσμους από αόρατα βιβλία μουσικές και τέλειες φράσεις. Και όμως έμπαινα με μια τρελή χαρά τις νύχτες στο δωμάτιο μας, όπου κάποτε μου είπες ένα «αγαπώ», διαφορετικά από τα άλλα.
Όταν δεν υπάρχει κάτι γίνεται πιο επίμονη η ανάγκη να το συναντήσεις, έτσι φαίνεται φυσική η ανάγκη για όνειρα, ενώ στην πραγματικότητα είναι παράλογη.
2 /6 /08
..κι όλα αυτά τα είδατε εν μία νυκτί;
Έχω μείνει ενεός.
Είναι να συγκλονίζεται κανείς..
Ας τα πάρω με σειρά.
Εξαπαρχής, βρίσκω ασύνδετη τη φωτογραφία -αν και επίκαιρη ένεκα καλοκαιριού- που απεικονίζει υποβρύχιο “ψαροντουφεκίζειν” με το ποίημα μόνο επειδή περιέχει την φράση “Είδα τις λέξεις μου ανάποδα στον βυθό της θάλασσας”…
Εκτός κι αν θεωρούμε τις λέξεις κουτσομουρίτσες ή πολύτιμα μαργαριτάρια. 8)
– Πώς σπαρταράει η νύχτα στα χέρια; Σοβαρώς ερωτώ…
Ξέρω πώς χορεύει το φεγγάρι τσιφτετέλι. (άν πετάξω ένα πετραδάκι στη προβολή του φεγγαριού στη θάλασσα!)
– Αν οι επιθυμίες, τα ταξίδια, τα όνειρα μας είναι (ή γίνονται λίγο πριν το τέλος) άμμος τότε πιθανόν οι γάτες να μας θεωρούν κατοικίδια τους..
– Τίποτα δε χάνεται στο άπειρο. Υπάρχει μετασχηματισμός.Και μη ξεχνάμε την ανάμνηση την άϋλη. Τώρα, βέβαια αν συγκρίνουμε το 4 με το 4 εις την πεντηκοστή εβδόμη είναι σχεδόν εξαφάνιση. Το αρχείο του απείρου όμως παραμένει ανοιχτό. Δεν μοιάζει σε τίποτα με τα εγκληματολογικά της ΕΛ.ΑΣ. (δυστυχώς)
Η λέξη “σχεδόν” είναι καταραμένη.
– Λέτε πως είδατε την μουσική να μην ακούγεται, ναυάγιο οι νότες στα χέρια σειρήνων..
Μήπως να τσιμπούσατε λιγάκι το ποτενσιόμετρο; Μήπως οι Σειρήνες βρήκαν ενδιαφέρον στα αμπάρια της τριήρους (ως άλλες γυναίκες που τις νοιάζει μόνο το πορτοφόλι και …το καλό ψάρι;)
Ναυάγιο οι νότες στα ώτα μας απο χείλη Σειρήνων θα εννοείτε μάλλον, εκτός και οι νότες ήταν γραμμένες σε παρτιτούρες.
Δεν επινοήθηκαν ακόμα τα ημιτόνια και οι οκτάβες και οι Chords που να υπόκεινται σε ψηλάφηση.
Και νομίζω ότι δεν είχε ανακαλυφθεί το συνθεσάϊζερ, την Ομηρική εποχή. 8)
– Είδατε γραμμένη τη φράση «Αυτή είναι η κατάρρευση σου»…μου θυμίζει μια άλλη φράση ανώνυμου ποιητή:
“Τα συντρίμια δεν είναι εκείνα. Εσύ είσαι το ρημάδι..”
..και δεν ένιωσα αναπάντεχη χαρά, ούτε οργασμική έξαψη. Ένιωσα – επιτρέψτε μου- ηλίθιος.
Όταν ψάχνεις για τα κομμάτια σου, αυτό προϋποθέτει μια επίγνωση απελπισίας. Αλλά ψάχνεις με αξιοπρέπεια. Δε τα κάνεις ρημαδιό. Ρημάδι εις το τετράγωνο δεν μοιάζει και πολύ πιθανό να καταστείς !
Μη πάμε στην απέναντι όχθη όμως.
Χαρά και ανακούφιση; Πάω πάσσο αν είναι να’ χω έναν εφεδρικό εαυτό να εισπράξω τα ασφάλιστρα της αποζημιώσεως της κατάρρευσης του πρώτου. 8)~
– Είδατε μαύρα και άσπρα άλογα αφηνιασμένα. Παίξτε σουήπστεηκ. Ποτέ δε ξέρετε. Σοβαρά τί αντίκρυσμα έχει η ποίηση του ονειροκρίτη;
– Είδατε την άβυσσο να σας προτρέπει να πέσετε μέσα της. Είχε μακρυά μαλλιά με ανταύγειες στο χρώμα του μελιού, μήπως; Γυναίκα ασυζητητί! Στοιχηματίζω το νοίκι του Αυγούστου! Pas mal..
– Είδατε τον χορό των παιδιών που έκλαιγαν ουρλιάζοντας σχεδόν; Μα, υπάρχουν παιδιά που χορεύουν κλαίγοντας με πνιγηρά ουρλιαχτά; Πολύ σουρεαλιστικό εκτός κι αν πρόκειται για ομαδική αυτοκτονία ή διονυσιακή τελετουργία με προσμίξεις νεοσατανισμού. Ο Κατσούλας ζεί. Αυτός μας οδηγεί;;;;
Εγώ πάλι είδα ένα ζευγάρι μεταξωτές κάλτσες να πηγαίνουν τσάρκα μόνες τους στη πλατεία Συντάγματος προκαλώντας σάλο. Μα πώς τόλμησαν κάτι τέτοιο οι ποταπές κάλτσες και αψήφισαν τα παπούτσια και βγήκαν μόνες τους; Άδεια από τα πόδια, πήραν;
– Είδατε βιβλία χωρίς λέξεις. Χειρότερο είναι βιβλία με λέξεις που δε λένε τίποτα. Εκεί να δείτε κύριε Ψούχλε. Σωστός οδυρμός. Κλαυσίγελος επί το ακριβέστερον.
Λέτε: “αν δεν υπάρχει κάτι γίνεται πιο επίμονη η ανάγκη να το συναντήσεις”
Λέω με τη Καζαντζάκια φωνή:
Ό,τι δεν συνέβη ποτέ είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά.
– ένα διαφορετικό α.”αγαπώ” από τα άλλα ή β. “σε αγαπώ” ΄;;;;
Για την “β” περίπτωση σας αφήνω, δίχως μεταμέλεια για τα κάπως εναλλακτικά μου σχόλια με μια φράση από ένα μυαλό που αγαπώ τη κεντρομόλο δύναμη του:
” Ποτέ δεν αγαπάμε κάποιον. Αγαπάμε απλώς την ιδέα που σχηματίζουμε για κάποιον. Τελικά αυτό που αγαπάμε είναι μια δική μας έννοια και ο εαυτός μας”..
Τάδε έφη -όχι Ζαρατούστρας- Φερνάντο Πεσσόα διά του ετερώνυμου του μίστερ Μπερνάντο Σοάρες.
Για την περίπτωση “α” καίγομαι να μου πείτε ΄τι ακριβώς αγαπά; Ένα δροσερό νεκταρίνι στη μέση του θέρους, μια κούπα παγωμένη σοκολάτα, ένα παγωμένο τσάϊ ή καυτά φιλιά σε δροσερά χείλη (σιγά μη δε το’κανα τσόντα !!)
Καλή η προσπάθεια σας. Μπορείτε καλύτερα. Ρωτήστε και τις πυγολαμπίδες. Θα συμφωνήσουν…. 8)
Υ.Γ. Ελπίζω να μην κούρασα με το σεντόνι μου.
Κύριε ερωτιδεα θα ήθελα αλήθεια να ακούσω (να δω γραμμένη-για να μην με παρεξηγήσετε) τη γνώμη σας για το εμπειρίκειον η ποίησις είναι ανάπτυξις στίλβοντος ποδηλάτου.
Η ποίησις είναι ανάπτυξη στίλβοντος ποδηλάτου. Μέσα της όλοι μεγαλώνουμε. Οι δρόμοι είναι λευκοί. Τ΄άνθη μιλούν. Από τα πέταλά τους αναδύονται συχνά μικρούτσικες παιδίσκες. Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος.
Εμπειρίκος Ανδρέας
Αυτό είναι η ποίηση; Να προσπαθούμε να προσδώσουμε μεγαλύτερη γυαλάδα, στιλπνότητα στο bmxάκι μας;
Κι όσοι δεν έχουν ποδήλατο πρέπει να βρούν κάτι άλλο για να γυαλίσουν (επι ματαίω όμως)..
Ξέρετε, το καλό με τον υπερρεαλισμό είναι ότι δεν είναι καθόλου λίγες φορές ότι οι σχολιασμοί επι των σουρεαλιστικών απόψεων μπορεί να είναι σουρεαλιστικότεροι με έναν παράγοντα χ 100.
Επίσης το θαμπό ή αφηρημένο δεν είναι και παντοτινά εφικτό να γυαλίσει είτε πρόκειται για ποδήλατο είτε ασημένιο πορτατίφ αντίκα..
Σημασία έχει και το καθαριστικό. Άλλο το χημικό του εμπορίου κι άλλο τα χνώτα μας.
Μα κυρίως σημασία έχει η δραστική ουσία που μας καθοδηγεί στην απονενοημένη προσπάθεια μας για το γυάλισμα.
Κι αν το σκεφτώ πιο μακρυά, γυαλάδα είναι το να προσπαθείς να κρύψεις τα σημάδια του χρόνου.
Αστίλβωτα κεραμικά μας καθιστά το πέρασμα της ζώσης αξιότιμε Γιώργο, είναι μια ουτοπία οι κάθε λογής γυαλάδες, pour moi…
Προτιμώ τον Ενικό γιατί οι ψευτοευγένειες των πληθυντικών μου μοιάζουν με αστραπόβροντο και η εποχή δε προσφέρεται. Άλλωστε στον Θεό (Σας) απευθύνεστε στον ενικό.
Η ποίηση συμφωνώ ότι είναι ξεκούραση, συνάντηση, εκδρομούλα αλλά και ερημιά, διατάραξη ησυχίας και φυσικά πηγή ενός έντονου μαύρου χρώματος με ιριδισμούς από γκρί για διάλειμμα..
Λευκοντυμένα ποιήματα είναι για μένα μόνο τα παιδικά.
Ακόμα και στις ωδές για έρωτες μνημειώδεις πάντα υφέρπει κάτι απροσδιόριστα μελαγχολικό ακόμα κι αν το ποίημα έχει απώτερους σκοπούς.
Μέχρι και σε ένα ραβασάκι υπάρχει η αγωνία της απόρριψης. Η τόλμη δε φοράει άσπρα. Σκούρα ενδύματα φοράει για να καλυφθούν οι πιθανολογούμενοι λεκέδες σε περίπτωση αποτυχίας στο πειραματικό ρίσκο.
Το παρακάτω κάπως προσεγγίζει τις λέξεις (που σε απαρτία οικοδομούν ποίηση):
“I know the power of words,
I know the tocsin of words.
They are not those that make theatre boxes applaud.
Words like that makes coffins break out, make them pace with their four oak legs.
It happens they are thrown out, not printed, not published.
But the word gallops, its saddle girth tightened, it rings through the ages and trains creep nearer to lick….poetry’s toil-hardened hands
Vladimir Vladimiroviç Mayakovsky
Το ρούφηξα μονομιάς.
Επίσης αρκετά με καλύπτει ο Κύριος Νίκος Καρούζος εκ του “Υπνόσακού του” :
«Εχετε την ιδέα πως κάνετε ποίηση, όταν το αίμα σας είναι καλά σιγουρεμένο στις φλέβες;..»
Ο ποιητής έχει πάντα μες στην ψυχή του την ευλάβεια, ενώ οι ευλαβείς δεν έχουν πάντα μες στην ψυχή τους την ποίηση.”
Η ποίηση δεν είναι μια προσπάθεια ούτε να ομορφύνουμε τον κόσμο αλλά ούτε και να γλυκύνουμε την ματιά μας.
Δε φτιάχνουμε πετιμέζι. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος αν φτιάχνουμε και οτιδήποτε μη αγνοώντας τη δυναμική των νοημάτων φανερών και άδηλων…
Στα μανιφέστα του Μπρετόν, διαβάζω το εξής (διαβάστε μαζί μου):
” Ομορφιά υπάρχει μόνο στον αγώνα. Δεν υπάρχει αριστούργημα δίχως επιθετικό χαρακτήρα. Η ποίηση πρέπει να είναι μια βίαιη επίθεση κατά του ανθρώπου” (γιατι το βιολογικό του ξυπνητήρι έχει κλατάρει και πρέπει να κινητοποιηθούν εσωτερικοί- λεκτικοί- μηχανισμοί αφύπνισης του κοιμώμενου του πνεύματος, θα προσθέσω)
Η ποίηση είναι η διανθισμένη αίσθηση από τα μπουμπούκια της οποίας δε βγαίνουν μικρούτσικες παιδίσκες αλλά μια αίσθηση μέσα στην αίσθηση -μάλλον αίσθημα- για τον “ανώφελο” των πάντων.
Εκεί και κρυβεται η μεγαλοπρέπεια της. Η συνέχιση του ποιείν ακόμα και υπο το βάρος μιας γνώσης που αναστατώνει τόσο τα μέσα μας…
Προσωπικά θεωρώ τις λέξεις σαν δημιουργούς ενέργειας. Σαν αέναα κύκλοτρα που άλλοτε επιταχύνουν ως άλλοι καταλύτες τα νοήματα κι άλλοτε επιβραδύνουν σα να έχουν εξουσία επάνω μας. Λες και μας προτρέπουν να χωνέψουμε τις υπάρχουσες πριν την επόμενη κατάδυση μας σε αυτές…
Η δε ζωή τους είναι συγκεκριμένη και τους ανήκει ασχέτως αν τις μεταχειριστούμε και είναι ανεξάρτητη απο την έννοια και την ετυμολογία τους.
Συνίσταται όμως μια ώσμωση ανάμεσα σε νοήματα και λέξεις που δε πρέπει να λησμονούμε.
Οι ποιητές δε θα πρέπει να τους ενδιαφέρει καμία στιλπνότητα όπως δε θα πρέπει να ενδιαφέρει τον καμηλιέρη η απάντηση στο ερώτημα “τρέμουν οι ορίζοντες ή η όραση μου είναι ασταθής!!!!;;”
Γράφουν για πάρτη τους και ίσως και για μία υστεροφημία όψιμη…
Όταν δεν έχεις σκοπούς τελικά, πετυχαίνεις τους μεγαλύτερους! Περίεργο ε;
Και τέλος δε μεγαλώνουμε όλοι εντός του ποιητικού σώματος.
Κάποιοι έμαθαν να μη συντονίζονται ποτέ με τους βιορυθμούς και τα μήκη κύματος μιας άλλης όψης του κόσμου..
…κάτω από το πρίσμα (το καθόλου λαμπερό αλλά πάντα μοναχικό) των συνδυασμών 24 γραμμάτων..
Να με συγχωρείτε που ο σουρεαλισμός μου είναι επηρεασμένος ως επι τω πλείστω απο Γαλλοτραφείς Σουρεαλιστές δίχως αυτό να σημαίνει ότι σε ορισμένα δε μπορώ να διαφωνήσω κιόλας.
Πχ με το ρουμπίνι της Σαμπάνιας του Lautreamont. Οτιδήποτε περιεχόμενο Η2CO3 σύμφωνα με τις αρχές της Οινολογίας αλλοιώνει την μεστή φυσικότητα του ποτού. Υπ’αυτή και μόνο την έννοια στη Σαμπάνια το πολύ ανήκει ένας ημιπολύτιμος λίθος σαν λεκτική συνδυαστική υπέρβαση !!! 8)
Χαίρομαι ιδιαίτερα που ρωτήσατε για τη γνώμη μου..
Για αυτό και μόνο σας αφιερώνω ένα τραγούδι με την ευχή να επιβλέψετε τη φωτιά σας που επωάζει την προσευχή για στιλπνότητα συνειδήσεων με τίμημα κάποια εγκαύματα πολλών βαθμών…μπας και έτσι γραφτούν λιγότερο θολά ποιήματα…
Λες και τα ποιήματα γράφονται για να μας ανοίγουν τα μάτια. Μάλλον για να μας τα κλείνουν με περισσότερο γαλήνια ψυχή, προτιμώ να σκέφτομαι…
Το τραγουδάκι σας. 8)
http://www.youtube.com/watch?v=K7fPrDo3Eg0