Αστική τάξη

Μέριασε, βράχε, να διαβώ! Του δούλου το ποδάρι
Θα σε πατήσει στο λαιμό… Εξύπνησα λιοντάρι!

Αριστοτέλης Βαλαωρίτης
«Ο βράχος και το κύμα»

Με θέλετε να βγάζω το σκασμό
Να σιωπώ, να σκύβω το κεφάλι
Όπως πηγαίνουν, να πηγαίνω, κι οι άλλοι
Μα εγώ σας κρύβω τον αναβρασμό

Με θέλετε να βγάζω το σκασμό
Τον πόνο μου να κρύβω, να γελάω
Να λέω ευχαριστώ που έχω να φάω
Να έχω, όταν θέλετε, οργασμό.

Με θέλετε ευγνώμονα και σκλάβο
Το κίτρινο το φως να λέω ωραίο
Να δέχομαι τη φύση, το μοιραίο
Μα μόνο τη φωτιά αγαπώ – που ανάβω.

Με θέλετε ευγνώμονα και σκλάβο
Να έχω λεφτά ίσα να σας τα δίνω
Να υψώνω στην υγειά σας όταν πίνω
Να νοιώθω πλοίο – δεμένο όμως με κάβο.

Μα τώρα ασθενούν τα μαγικά σας
Έρχεται μ’ άλματα του πόνου η αρχαία γνώση
Με πόδι λιονταριού για να σας λειώσει
Δικά μας είναι αυτά – όχι δικά σας.

Δέησις

Δέομαι περι σου, οδύνη
περι της Αγιοποίησής σου
Διακηρύσσω το δόγμα σου,
πανοικουμενικό
Αποτάσσοντας παραλ
λήλως
τις περι αιρετικότητος κατηγορίες:
ουσία και απουσία μη τεμνόμενες.
Το μαρτυρώ σε αρρένες λεόντων :
Είναι καιρός που έχω αποσχισθεί
Απ το ανώνυμο

Πουλώ στους βεβιασμένους περαστικούς
τις θαυματουργές σου εικόνες
διαφημίζοντας πως
δακρύζουν ακατάπαυστα

φορητές σε σάρκα
αφόρητες για τη σάρκα

Άλλες φορές τις ανταλλάσσω
με διαλυμένους έρωτες
εκτός θερμοκηπίουʼ είναι γεγονός πως
ευδοκιμούν όλο το χρόνο

Σουρώνω δάκρυα χωρισμού σε βλεφαρίδες
πλάθοντας με ευλαβικές γροθιές
αντίδωρο της προσφοράς σου

Δέομαι περι σου, οδύνη
Κοινωνώ τη θεία Παρουσία σου

ΘΕΡΜΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ

The Andromeda Strain dvdrip

Σταμάτησαν στην άκρη του παραλιακού δρόμου. Κατέβηκαν απο τη ράχη της θηριώδους μηχανής. Ο ήλιος έκαιγε και μεθούσε. Ο ήλιος αρκούσε. Άρχισαν να μαλώνουν. Ήταν καλοκαίρι και ένα όμορφο ζευγάρι ήταν. Γυμνασμένα σώματα αθλητικά.

Η γλώσσα του στόματος έδειχνε ένταση υφέρποντος καννιβαλισμού. Το αίμα στη σωστή θερμοκρασία. Έβραζε. Πικρά –ίσως και νόστιμα- λόγια. Άγρια βλέμματα. Ένα αρπακτικό σφιχταγκάλιασμα, βρώση και πόση φιλιών και τέλος, μια οργιαστική συνουσία. Μέχρι θανάτου. Υποθετικό τελευταίο επεισόδιο σε μια μικρή Ιστορία της Βίας.

Όμως ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους, στην άκρη ενός παραλιακού μα πολυσύχναστου δρόμου, η ιστορία δεν εδύνατο να εκτυλιχθεί τόσο φυσικά και αβίαστα… Υπάρχει και η Αιδώς βλέπετε…

Οι φωνές έμειναν χαμηλά. Έντεχνη κακία στην άκρη της πόλης. Ο χειρουργός μέσα τους, έσφαζε με το μπαμπάκι.

Κάτι τελευταίο είπε η γυναίκα και άρχισε να απομακρύνεται. Ο τελευταίος λόγος και η απομάκρυνση ανήκαν στην γυναίκα.

Και η γυναίκα πέρασε το δρόμο απέναντι και κατέβηκε στα αρχαία βράχια, δίπλα στο πέλαγος. Θυμωμένη, διψασμένη και ανεκπλήρωτη απο το σαστισμένο άντρα που πήρε τη μηχανή του να την παρκάρει λίγο πιο κάτω. Παρακολουθώντας διακριτικά προς τα πού κατευθύνεται το έτερον ήμισυ…

Η γυναίκα κάθισε και αγαλματώθηκε με ανοιχτά τα πόδια σε ένα ψηλό βραχάκι που έγλυφε τη θάλασσα.

Ο άντρας ήρθε μετά απο λίγο. Στάθηκε όρθιος δίπλα της με το ένα πόδι να στηρίζεται στην πλαγιά του βράχου που καθόταν η κοπέλα. Αμήχανος και σιωπηλός παραστάτης σε μια συνουσία που τον υπερέβαινε. Τα αγάλματα γίναν δύο. Η σκηνή του θεάτρου πάγωσε.

Περιμένωντας υπομονετικά το τέλος της δίψας. Ένα κορεσμό και μια νέα πορεία.

Χειροκρότημα.

Τριήμερο Star Trek IV: The Voyage Home full

Jumper movie Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb dvdrip

Τρεις νύχτες με γυροφέρνουν τόσοι άγγελοι,
μου κεντούν ερωτήσεις αστέρια τα όνειρα
μα τη γλώσσα τους δε μιλώ, ούτε καταλαβαίνω.
Μόνο σαν ξημερώνει τεντώνω το αυτί
σ’ ενός ύπνου το βάθος που δεν έρχεται
στην ηχώ της σιωπής το «γιατί» να με φτάσει.
Γιατί η φωνή μου είναι μια πέτρα που ράγισε
σε έναν χρόνο που κανείς δε γνωρίζει

Με συντρίβουν των μανάδων τόσες κραυγές
και βυθίζομαι μακριά τους στο γαλάζιο νερό
να είναι τόσο ελαφρύ μου το σκέπασμα αυτό
άλλο πλέον σκυρόδεμα να μην έχω για φόβο.
Αχ! κύμα το κύμα να ‘ταν λέει να προφέρω,
οι καμπάνες με τραντάζουν ένα ρήγμα βαθιά
λες και το κάμβριο του μάγματος κάλεσμα
το αλάτι της θλίψης μου σε λίγο θα ανάψει

Η φωνή μου είναι μια πέτρα που ράγισε
που δεν έχει παρόν, που απέχει απ’ το μέλλον
μια αιώρηση στο πλάτος ακέραιων δακρύων.
Μα όταν μίλια υπόσχεση θα αγγίξει ουρανό
σε μια ταπεινή εξορία σαν άνθρωπος από θεό
τις γλώσσες θα διδαχθεί των αγγέλων όλων,
μοναξιά να μην νοιώθουν όταν μάταια ρωτούν
τα γαλάζια όταν βλέπουν να μετράω φτερά τους

Γράφουμε ποιήματα

Γράφουμε ποιήματα
όπως άλλοι χτίζουν εικονίσματα στο δρόμο τους.
Πάνω σε επικίνδυνες στροφές.
Δίπλα σε γκρεμούς.
Όσοι γλιτώσαμε γράφουμε ποιήματα.

Εθνική επέτειος

Ως βάτεμα εκφωνήθηκε
απʼ τα μεγάφωνα χωνιά
ο άκρατος ηρωισμός της παλιγγενεσίας.
Κοντάρια φαλλικά
έσκασαν μύτη απʼ την άβυσσο των χθαμαλών αιδοίων
λίμπιντο γαλανόλευκη κυματίζοντας
απαγγελίες λεπτεπίλεπτες
υπέροχα γιορταστικά ελληνικά
από μαθήτριες
ρουφήχτρες
πασιονάριες
αριστούχες στην ονείρωξη
απʼ τα κόκκαλα βγαλμένες
που ακούς τη σάρκα τους να σκάζει από χυμούς
απʼ τα υπονοούμενα στραγάλια της μαρίδας
τα υγρά τα λογοπαίγνια ανδρών επιφανών
ίσα για να ντοπάρουνε
την προαιώνια λαχτάρα του σφαχτού
για τη σφαγή
τον πρόεδρο που τρεμοπαίζει σαν πυρσός
κάτω απʼ την τέντα
αποθανατίζοντας
τη γάργαρη υποτέλεια της λαμπερής νεότητας.