Τζίνα Μουκριώτη, Ποιήματα (παρουσίαση: Γιώργος Μίχος)

Τριήμερο Star Trek IV: The Voyage Home full

Jumper movie Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb dvdrip

Τρεις νύχτες με γυροφέρνουν τόσοι άγγελοι,
μου κεντούν ερωτήσεις αστέρια τα όνειρα
μα τη γλώσσα τους δε μιλώ, ούτε καταλαβαίνω.
Μόνο σαν ξημερώνει τεντώνω το αυτί
σ’ ενός ύπνου το βάθος που δεν έρχεται
στην ηχώ της σιωπής το «γιατί» να με φτάσει.
Γιατί η φωνή μου είναι μια πέτρα που ράγισε
σε έναν χρόνο που κανείς δε γνωρίζει

Με συντρίβουν των μανάδων τόσες κραυγές
και βυθίζομαι μακριά τους στο γαλάζιο νερό
να είναι τόσο ελαφρύ μου το σκέπασμα αυτό
άλλο πλέον σκυρόδεμα να μην έχω για φόβο.
Αχ! κύμα το κύμα να ‘ταν λέει να προφέρω,
οι καμπάνες με τραντάζουν ένα ρήγμα βαθιά
λες και το κάμβριο του μάγματος κάλεσμα
το αλάτι της θλίψης μου σε λίγο θα ανάψει

Η φωνή μου είναι μια πέτρα που ράγισε
που δεν έχει παρόν, που απέχει απ’ το μέλλον
μια αιώρηση στο πλάτος ακέραιων δακρύων.
Μα όταν μίλια υπόσχεση θα αγγίξει ουρανό
σε μια ταπεινή εξορία σαν άνθρωπος από θεό
τις γλώσσες θα διδαχθεί των αγγέλων όλων,
μοναξιά να μην νοιώθουν όταν μάταια ρωτούν
τα γαλάζια όταν βλέπουν να μετράω φτερά τους

Γυναίκες (ΙΙ): Η παράσταση

• Tapeheads full movie

Εδώ
που δεν υπάρχουν συντεταγμένες
για τα σημεία τομής των ανθρώπων
που γλιστρούν από γλώσσες σιδηράς κοπής
αφήνοντας μια δίψα μετάλλου
σε κάτι χθεσινά πρωτοσέλιδα,
για πείτε μου, εσείς γυναίκες
τη γεωμετρία πού εξαφανίσατε του λόγου

Μέρες και νύχτες γύρευα τον κύκλο
που θα με οριοθετήσει ασφάλεια
με ένα ονειρόπιοτο στο λαρύγγι μου
μα αυτός στραγγίζει σε θάνατο γυαλί.
Πώς θα μπορούσε διαφορετικά να ήταν
αφού δε μου επιτρέπετε να σας μιλήσω
με τη γλώσσα που οι προγόνοι με θήλασαν,
πώς να φωνάξω πιο απλά πως όχι
όχι, δεν είμαι, δεν είμαι λυπημένη!
Αχ, γυναίκες που το στόμα μου σφραγίζετε
με τα έγγραφα ενός πρωτοειπωμένου
μέσα από μιαν ακρόαση τόσο ύποπτη
αγνοώντας το νιοστό της λέξης χρόνο

Με γδέρνουν οι κεραυνοί σας, γυναίκες
με καθηλώνουν σε έναν κήπο
και τα καρφιά σας τηγμένα στο χώμα
φυτρώνουν τις άγνωστες προθέσεις σας
μέσα στο παρτέρι της απαγόρευσης
ακόμα και μιας καλημέρας,
βροχή με γδέρνετε, εσείς γυναίκες
μέχρι το στεγνό στενό εγώ σας

Μα ας είναι… δεν είμαι
όχι, δεν είμαι από εσάς πιο λυπημένη

Επικαιρότητα: μέχρι το Σάββατο του τριάντα ένα

Όλα συμβαίνουν κατά πως εσύ δεν τα φαντάστηκες.
Μαραίνονται τα λουλούδια στις βεράντες χωρίς αιτία,
τρέχουν στο δρόμο οι φίλοι, σκοντάφτουν, βουλιάζουν
κι ο βάλτος η σήψη. Αδειάζουν τα πάντα. Αδειάζουν.
Της απορίας άξιο εκείνο το ΑΤΜ της Πειραιώς που
απ’ την οθόνη σου ‘στειλε ευχή. Δίχως φιλί

Έι, το είδα, για λίγο τα χείλη χαράξαν. Χαμόγελο.
Πρωί… κι εκεί που θέλεις να είσαι εσύ λείπεις. Πρωί
μα η μπάνκα εσένα θυμάται. Χρεώσεις, πιστώσεις.
Άραγε, επιτόκιο ποιο; Κουδούνισμα. Ανοίγεις γραμμή.
Δε λείπεις. Απάντησες «ποιος…» Υπάλληλος απλός.
«Πείτε μου, στην Κύπρου χρωστώ;»

Χωρίς ταραχή η άλλη φωνή, δίχως και ευχή
για πρόγραμμα προνομιακό μιλά ασφάλειας θανάτου.
Συναντιούνται κάποτε όλα έτσι κι αλλιώς ταχύτατα,
συγκρούονται, καταρρέουν και «Τι δώρο! ευχαριστώ.
Ο αριθμός μου; Για ποια καταδίκη; Α, ΑΦΜ ζητάτε,
τι αφελής, θυμήθηκα, το…»

Μεσημέρι, ξαπλώνεις κι ο πόνος τρυπά τα μηλίγγια.
Του διαδικτύου αυτόχειρας, έγραψε στη ζούγκλα ο Μάκης.
Πραγματικότητα εικονική; Κρεμάστηκε, το διάβασες
κρεμάστηκε ονλάιν. Ακάλυπτος. Ασφάλεια καμιά.
Ω, σβήσε τα όλα, σήμερα Πέμπτη βράδυ είκοσι εννιά
το τρίτο παίζει στο κρατικό του Καρυωτάκη

Μακριά, πολύ μακριά μια αθηνά γιορτάζει, εσύ
χιλιόμετρα βρίσκεσαι βαθιά, στις ρίζες σχεδόν της Αθήνας.
Πιο νότια από το φρέαρ των Οινουσσών ονείρων σου
έχει το ρεύμα στείλει νετρίνα να κρεμάσεις στο λαιμό.
Διάφανο το σκοτάδι Κελσίου διακοσίων και βαθμών
με μήτρα μοιάζει. Όχι της γης. Ησύχασε, κοιμήσου

Μα την αλήθεια, να σε λένε είναι ωραίο γεωργία
τα μπλόκα στους δρόμους να φτύνεις, να μην επιθυμείς
γράμμα να αλλάξεις στο επίθετό σου, κατάρα να μη
λογαριάζεις ούτε μία σαν πρόωρα ως συνήθως ξυπνάς.
Σήκω. Σειρά σου μάνα. Πόνταρε στα όνειρα, θυμήσου.
Ξημερώνει (δις). Ξημερώνει. Καίγεσαι ή τριάντα ένα

Marzi

Χιονίζει απόψε στο Μarzi.
Μοιάζουν οι στιγμές χρόνοι καρφιά
που σπάζουν όνειρο κατεψυγμένο.
Δε γνωρίζω αν το χέρι μου βλέπεις
πώς τη νιφάδα συναντάει
που ακινητοποιείται στο μέτωπό μου,
ούτε αν ένοιωσες
γαλάζιος πώς λιώνει ψυχή ο πυρετός

Χαράσσει τα κύματα ο Ποσειδώνας
πάνω απʼ τη γη του Μarzi
καθώς ο Απόλλωνας επιστρέφει
με τη λύρα του στην ασπρισμένη άμμο,
τραγούδι ταμένο
και περίπατος βότσαλο χιονιάς.
Φαρδαίνει η φλεγμονή στα δάχτυλα
κι η κόλαση στενεύει αγκαλιά
με τον παράδεισο εκχύλισμα σε ορό
να βελονιάζει
την άνοιξη των αηδονιών στα πόδια τους.

Κάποτε έλεγα
μακάριοι όσοι αγαπήθηκαν
θλιμμένα της απόστασης σώματα
κι οι εγκλωβισμένοι στις νιφάδες
κι αυτοί μακάριοι.
Όμως τώρα έχω τη σιωπή μου όνειρο
πλεγμένη φωλιά στου Μarzi τα κλαδιά,
υδράργυρος και σκιά εδώ
σκιά σε υπό του μηδενός αγάπη.
Κι οι δρόμοι αδιέξοδο παγετώνα,
Κυκλάδες στα μάτια που βυθίζονται
μεταλαβαίνοντας σούρουπο λευκό

Της άλλης μάνας

Η μάνα με τα χείλη στο φεγγάρι
από το σώμα στάλα του θεού,
η μάνα που στεριώνει στο αλλού
δάση, πουλιά σαν πεφταστέρια,
δε μίλησε η μάνα, δε μου μίλησε
μόνʼ σείστηκε η γη και τα ποτάμια
σιώπησαν, οι θάλασσες στραγγίξαν.
Μου μίλησε εκείνη η άλλη

Α! το φεγγάρι της που ζήλεψε
βόλους των παιδικών των χρόνων
τι επανόρθωση στη στίξη αναπηδά
τι αναφιλητά γερμένο συλλαβίζει
κι όλα δες μοιάζουν ποιήματα
στη λήξη τους απόψε – λογαριασμοί,
συμβόλαια, υποθήκες, όλα τους λάθος
πηγούλες ιδρωμένες μιας ερήμου

Κι είναι η νύχτα βάσανο που με ζαλίζει,
φωνή αγγελικά γαλάζια κι ανυπόγραφη,
σαν τις δικές σου ζωγραφιές κορούλα,
κι όλοι μου οι χρόνοι βάσανο
στους κλώνους του μυαλού μου λες σφυρίζουν
όλο με κρίνουν, όλο με λένε μη στραφώ
υπνωτισμένη στο φεγγάρι, κι όλο με κλαίνε
όταν στιγμές της άλλης μάνας μοιάζω

Η Τζίνα Μουκριώτη εξέδωσε τη συλλογή Του Έρωτα και του Πηλού.
Ασυγχρόνιστη και με την ελάχιστη κίνηση προβολής εξακολουθεί να καλλιεργεί με επιμονή αυτοδίδακτου μια γραφή που ανταποκρίνεται περισσότερο στις εσωτερικές νεύσεις, και λιγότερο στον ορίζοντα αναμονής. Από μια συγγνωστή καλολογία που από ποίημα σε ποίημα υποχωρεί, προτείνει μια φωνή που η δύναμή της βάζει τις καλύτερες υποθήκες για το μέλλον. Έχοντας βρει τη διέξοδο της γραφής της στο διαδίκτυο, είναι μια από τις από τις πλέον ενδιαφέρουσες παρουσίες του χώρου.

Περισσότερα εδώ http://nagim.blogspot.com/ The Hammer film κι εδώ http://bluevelgi.blogspot.com/