ALL ALONG THE WATCHTOWER

Ειδα ανθρωπους στους δρομους να φτυνουν αιμα για ένα
Κομματι ψωμι.Ειδα τον εαυτο μου να περηφανευεται για
Τα καινουργια του cd.Ειδα να συλαμβανουν την αληθεια
Και να την πετανε σε ένα κελι.Ειδα την αληθεια γραμενη
Στον τοιχο, μεσα στον τοιχο που ζεις.Ειδα τρελλους να ψα-
χνουν σταυρους να σταυρωθουν και να νοικιαζουν ωκεα-
νους.Ειδα τα ματια της να κλαινε, για κατι που δεν θα γινο-
ταν ποτε, ειδα ποσο μονη της ηταν και εσβυσα το χτες.
Ειδα προφητες με σηκωμενα τα δυο μανικια, εμαθα ότι τους
Τους απειλουσαν φωνες, ειδα το βρεφος να γεννιεται και οι
Ιδιοι προφητες να το πνιγουν για να μη χασουνε δουλειες.
Ειδα πως κοιταζες τον πονο στις αξιολυπητες γιορτες, ειδα
Καθαριστριες μετα να μπαινουν σπιτι και εσυ να δινεις εντο-
λες.Ειδα ποιητες σε αδειες κερκιδες, ειδα να κοκορευονται
Πως κλαιν, ειδα την τοση μοναξια τους, να παρακαλανε για
Οικτο τις σιωπες.Ειδα αστεγους φονιαδες να πουλαν τους
Εαυτους τους στις αγορες,ειδα θρησκειες να τους αγοραζουν
Και να τους σταυρωνουνε τις Κυριακες.Ειδα Μεσσιες με
Αδεια χερια να περιπλανιουνται στις γειτονιες, ειδα ποσο πιο
Ανθρωπινο είναι το ψεμα, δεν θα με καταλαβαινα ποτε.
Ειδα νεκρους με ασημενια δοντια, ειδα μαχαιροπηρουνα
Πανω από την καρδια, ειδα να αστραφτει η οθονη και η
Τελετη να ξεκινα.Ειδα τον ανεμο να αλλαζει, εκει που
Παιζαν μπαλα τα παιδια, ειδα ένα θανατο ακομη να χρη-
ματοδοτει τα ονειρα.Ειδα ζητιανους στην αυλη μου με
Καθαρα χαμογελα, ειδα το τελος να πλησιαζει και ειπα
Παρε αυτους για χαρισμα.Ειδα γεγονοτα να συμβαινουν
Από μια πεινα μου παλια, ειδα πως η αγαπη σου κλεινει
Το στομα και σταματας να ζητας.Ειδα το ριγος του πη-
γαιου να κανει ερωτα με ένα θεο, ειδα χιλιαδες πεινασ-
μενους μα ουτε ενας δεν αρκουσε για να τυφλωθω.Και
ειδα ειδα το ποιημα αυτό.Και ειδα το ποιημα αυτό.

Μες στη ρουτίνα να λαμβάνω ποιητικές συλλογές και ποιήματα βοηθώ αδιάλειπτα στην ανακύκλωση χάρτου της γειτονιάς, εδώ στο Μετς. Τις προάλλες ο Γιάννης Ρέντζος μου έστειλε τα ανέκδοτα Όπλα στη Βιτρίνα και στάθηκα και τα κοίταξα. Και έσπασα τη βιτρίνα και τα πήρα.

ΤΑ ΟΠΛΑ ΣΤΗΝ ΒΙΤΡΙΝΑ

Ι.

Τα μάτια μου είναι μια χαλασμένη ζυγαριά

προσηλωμένη σε μια ελλιποβαρή οπτασία

όταν, τρομαγμένη εμπρός στην επικείμενη

ανθοφορία

όταν, πρώτη φορά το μαχαίρι στο κόκαλο

εκείνη τρέξει να κρυφτεί μέσα στο φως των

πιάνων

(που δηλητηρίασαν οι δειλές μας καρδιές

κραδαίνοντας τα μπαστούνια τους)

με ευειδή επέκταση

στη χάση της μαρμαρυγής

στη φέξη απ’ το τρεμούλιασμα

με ξένη ζέστα

κράτησε

τη φωνή

σ’ απόσταση.

Καιρός τώρα να γράψεις σονάτες

Ανθολογούνται οι: Αθανασιάδου Φανή, Γεωργίου Γιώργος, Καλογήρου Βασίλης, Καραγιάννη Κατερίνα, Κοροβέση Δώρα, Μούτσιου Ελένη, Νικολόπουλος Γιώργος, Νινιός Αποστόλης, Σεριάτος Άγγελος, Άτη Σολέρτη

Αθανασιάδου Φανή, Αλληγορία

΄΄ Δεν εξαργυρώνεται με τίποτα ʽʼ

αναφώνησε το πλήθος στην Παταγονία

οι μώλωπες εξαπλώνονται

εξ αιτίας του σκώληκα

ενός σπάνιου μικροοργανισμού

διορατικός ως ήτο ο άρχοντας,

διέταξε τη θανάτωση του

και μαζί με αυτήν

την εξαφάνιση

του επικίνδυνου είδους των αντιφρονούντων.

Γεωργίου Γιώργος

Φτιάχνοντας με τη σμίλη τον θεό του
Στης ακροθαλασσιάς τον γαλανό αγέρα
Στηρίζοντας ελπίδες όνειρα και στόχους
Στο ακούνητο δημιούργημά του
Πέρασαν έτσι χιλιετίες
Ώσπου ένας περαστικός είδε και είπε ειρωνικά
Γιατί δε δοκιμάζεις να σμιλεύσεις τη θάλασσα;

ΚΡΑΓΙΟΝ

Με κόκκινο κραγιόν αύριο.
Συνοδεύει νωθρές εικασίες.
Οι νιφάδες από δέρμα τοίχου
στα χείλη
ξεχασμένο γλυκό από γιορτή.
Αν γελάσω
θα δείξω τα ματωμένα ούλα.
Η ανησυχία των τριγύρω
θα είναι πότε θα πάψω
να πονάω.
Όχι πότε θα σκάψω το παράθυρο.

Γυναίκα, γράφουμε για σένα
(Στην Μ.)

Γυναίκα
Λησμονημένη,
Δεν υπάρχεις μέσα στους αριθμούς
Και τα στατιστικά μας,
Μα και να σε συμπεριλαμβάναμε
Δεν θα χωρούσες.

Γυναίκα
Παρατημένη
Στα λυγισμένα γόνατα ενός άκληρου τόπου,
Αυτού που με θέρμη εμείς αναλύουμε κοινωνιολογικά
Μέσα από τα κλιματιζόμενα γραφεία μας.
Αυτού που τα περισσευούμενα,
Έτσι τυχαία και δίχως λόγο κι αφορμή,
Πήρες για προίκα σου.
Για εσένα οι καιροί που σε περιστοιχίζουν
Δεν είναι φαινόμενα
Προς παρατήρηση
Και ανάλυση
Μα μαστίγια χειροπιαστά
Που αφήνουν πληγές βαθιές στο σώμα σου,
Στο σπίτι σου
Και στην ζωή σου.
Εσύ τις πιάνεις τις πληγές
Κι εμείς τις φωτογραφίζουμε.
Οι χούφτες σου γεμίζουν με αίμα
Οι δικές μας με αργύρια.
Και ο πόνος σου
Δεν είναι θέμα διατριβής
Και ψυχοκοινωνικών θεωριών
Μα πόνος
Αυτούσιος
Δίχως φτιασίδια.
Τα παυσίπονα που η σοφία μας σου προσφέρει
Αρκούν ίσα για να ξεράνουν το αίμα σου
Στα μάτια μας μέσα.
Και τα αντικαταθλιπτικά που οι αλχημιστές
Δίπλα από το άδειο ποτήρι σου άφησαν,
Σε έκαναν να ξεσπάσεις σε γέλια.
Και τα χέρια που τα μαστίγια βαστάν δεν σε εξοργίζουν,
Δεν τους αντιτίθεσαι
Ούτε και τα παλεύεις.
Δεν οργανώνεις πορείες ούτε και επαναστάσεις,
Δεν αναλύεις τα κίνητρά τους
Ούτε και τα οφέλη τους,
Όχι μόνο γιατί δεν μπορείς να διακρίνεις το πρόσωπο στο οποίο ανήκουν
(Έτσι όπως εκτείνονται τα δάχτυλα στον Ινδικό Ωκεανό
Οι καρποί στην Αραβική Θάλασσα
Οι αγκώνες στην Μεσόγειο
Τα μπράτσα στον Ατλαντικό
Και οι ώμοι στον Ειρηνικό)
Μα γιατί το ακατάπαυστο κυνήγι της επιβίωσης
Δεν σου αφήνει αποθέματα
Χρόνου
Ούτε και χώρου,
Μήτε πυγμής.