ALL ALONG THE WATCHTOWER

Ειδα ανθρωπους στους δρομους να φτυνουν αιμα για ένα
Κομματι ψωμι.Ειδα τον εαυτο μου να περηφανευεται για
Τα καινουργια του cd.Ειδα να συλαμβανουν την αληθεια
Και να την πετανε σε ένα κελι.Ειδα την αληθεια γραμενη
Στον τοιχο, μεσα στον τοιχο που ζεις.Ειδα τρελλους να ψα-
χνουν σταυρους να σταυρωθουν και να νοικιαζουν ωκεα-
νους.Ειδα τα ματια της να κλαινε, για κατι που δεν θα γινο-
ταν ποτε, ειδα ποσο μονη της ηταν και εσβυσα το χτες.
Ειδα προφητες με σηκωμενα τα δυο μανικια, εμαθα ότι τους
Τους απειλουσαν φωνες, ειδα το βρεφος να γεννιεται και οι
Ιδιοι προφητες να το πνιγουν για να μη χασουνε δουλειες.
Ειδα πως κοιταζες τον πονο στις αξιολυπητες γιορτες, ειδα
Καθαριστριες μετα να μπαινουν σπιτι και εσυ να δινεις εντο-
λες.Ειδα ποιητες σε αδειες κερκιδες, ειδα να κοκορευονται
Πως κλαιν, ειδα την τοση μοναξια τους, να παρακαλανε για
Οικτο τις σιωπες.Ειδα αστεγους φονιαδες να πουλαν τους
Εαυτους τους στις αγορες,ειδα θρησκειες να τους αγοραζουν
Και να τους σταυρωνουνε τις Κυριακες.Ειδα Μεσσιες με
Αδεια χερια να περιπλανιουνται στις γειτονιες, ειδα ποσο πιο
Ανθρωπινο είναι το ψεμα, δεν θα με καταλαβαινα ποτε.
Ειδα νεκρους με ασημενια δοντια, ειδα μαχαιροπηρουνα
Πανω από την καρδια, ειδα να αστραφτει η οθονη και η
Τελετη να ξεκινα.Ειδα τον ανεμο να αλλαζει, εκει που
Παιζαν μπαλα τα παιδια, ειδα ένα θανατο ακομη να χρη-
ματοδοτει τα ονειρα.Ειδα ζητιανους στην αυλη μου με
Καθαρα χαμογελα, ειδα το τελος να πλησιαζει και ειπα
Παρε αυτους για χαρισμα.Ειδα γεγονοτα να συμβαινουν
Από μια πεινα μου παλια, ειδα πως η αγαπη σου κλεινει
Το στομα και σταματας να ζητας.Ειδα το ριγος του πη-
γαιου να κανει ερωτα με ένα θεο, ειδα χιλιαδες πεινασ-
μενους μα ουτε ενας δεν αρκουσε για να τυφλωθω.Και
ειδα ειδα το ποιημα αυτό.Και ειδα το ποιημα αυτό.

ΚΟΣΜΗΜΑ

Θα φυγουμε ποτε από εδώ μες την αλμυρα των ονειρων μας
Σε ένα ερημικο νεφελωμα θα βρουμε την προγονικη σταχτη;
Αποτιστα συμβολαια υπαρξιακα,αχρηστα πραγματα,επενδυ-
Σα μια ζωη σε δυο τρεις ερωτησεις.Εγινε.Αμφιβαλλω για την
Απουσια των αποντων κάθε μερα επαληθευω αιτηματα τους.
Δεν απεχω πολλυ από την κτηνωδια.Ειμαι υσηχος.Φροντιζω
Την νυχτα και η νυχτα με φροντιζει.Τωρα θα κανω ερωτα
Με ένα ψεμμα,τερατωδες.Ειναι η προστυχη αθανασια μου,
Αυτά τα σκελια τι μου επιφυλλασουν;Περασα απεναντι
Σαν να μην συμβαινει τιποτα και ειχα πια βγει στο εγκλημα.
Θα σου αλλαζα τα φωτα,επαιξα σαν παιδι με τους θανατους
Προσαρμοστηκα στην ενναλαγη των ρολων,αφου δεν ηξερα
Πια πληγη μου ηταν για την περιπτωση σου.Δακρυσα μαζι σου.
Τις Κυριακες ανοιγαμε τους εαυτους μας ο ενας στον αλλον
Και τα εντοσθια μας βρωμοκοπαγαν σιωπες.Καποιοι φταιγανε.
Καποιοι φταινε.Ας υποδυθουμε τους ληστες.Ας κλεψουμε αυτές
Τις μασκες.Μαρμαρωμενες προσωπικοτηκες,ατεγκτα χαραματα
Τους αμολανε στην πολη ξανα.Ας κλεψουμε αυτά τα χαραματα.
Ας γινουνε δικα μας.Πισω στην μητρικη λασπη.Φοραμε τα αινι-
γματα μας και κυκλοφορουμε.Καποιοι φταιξανε.Λες να τα κα-
νουμε ολα αυτά για μια απλη συγνωμη;Παρε τις αποπειρες και
Βαλε τες στον κωλο σου.Εδω κατι άλλο θα γινει.Μωρο μου
Εισαι σπιτι;Νοιωθω τι θελει το μωρο μου από μιλια μακρια.
Εξουσια πανω στον πονο.Αυτο θελει.Κανω ότι μπορω αγαπη
Μου κανω ότι μπορω.Μπορω να σου αρνηθω εγω θανατο;
Ειναι δειλοι.Μωρο μου είναι δειλοι.Εχουμε καποιον εδω
Κοντα σε περιπτωση που χρειαστει;Τι να χρειαστει;.ΣΣΣ…….

ΦΥΣΙΚΑ

Καποια χιλιομετρα κατω από τον Ρεμπω.Μπορουμε να βρουμε
Μια μεση λυση;Να μην υποφερουμε από τον ηλιο μας εννοω.
Εχω ένα ενταλμα συλληψης στην τσεπη,είναι για τον εαυτο
Μου.Το τυπωσα εγω.Ειναι το ποιημα αυτό.Αγαπησα αδικαι-
ολογητα κάθε ταυτιση,χορεψα με την φθορα,εκστασιαστηκα
Από την αδικια.Ομορφε φιλε ξεκουρασου.Τα οπλα κροταλιζουν
Παλι,οι στρατωνες γεματοι αγαλματα,ακουω να ραγιζει η φω-
νη του αφεντικου.Θελει ένα ποιο ανετο θανατο λεει.Χτιζει.Ο
Προφητης σαπιζει στον κηπο,τα παιδια μεγαλωνουν,ξαφνικα
Γινεται υποχρεωση η αγαπη,και ξεσκαβει για να ανοιξει τον
Ταφο του ετσι απλα.Ηγουμαι στο παρελθον.Χρειαστηκαν α-
πειρα ψεμματα για να συντελεστει αυτό.Οποιος παει να με
Πειραξει θα τα βρει εμπρος.Αλλιως θα ηγηθει το παρελθον.
Και η αληθεια θα λαμψει σαν θανατος.Η αληθεια είναι μια
Γεφυρα αναμεσα σε δυο ψεμματα.Ποτε δεν θα βρουμε την
Ακρη.Ποτε δεν θα βρουμε τον εαυτο μας.Και η ειρωνεια
Είναι ότι παντα θα χρειαζομαστε τον αλλον.Για να γκεμι-
ζομαστε από ψηλα στην μαυρη θαλλασα του ρεαλισμου.
Ο ρεαλισμος είναι ενας γερος με προβλημα ορασης,περηφα-
να αυτια,ρυτιδιασμενο προσωπο,αχνη φωνη και ψυχη πικρα-
μενη από τα παλια.Τι μας κραταει κοντα του;Τι μας κραταει
Γιατι δεν μπορουμε να γλυτωσουμε από τα κυματα αυτά;
Απλα ενδομυχα ολοι ξερουμε ότι μια μερα θα γινουμε σαν
Τον γερο αυτό.Και ολοι λεμε να τον χεσω τετοιο ρεαλισμο.
Και το κανουμε.Και κολυμπαμε μεσα στα σκατα.

ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ ΑΠΟ ΟΛΑ

Συναθροιστηκαν.Οι αναστημενοι οι θαμενοι και οι προφητες.
Ολοι μαζι.Ανοιξαν την σαμπανια του φοβου και ηπιαν στην
Υγεια του.Καποιοι το πηγαιναν για να μεθυσουν αποψε.
Εφταιγε η πανσεληνος του χρονου.Κατι αδιακοπο καποια
Μελαγχολικη υστερια.Τα στολισμενα δακρυα λαμπανε μεσα
Στην κομψοτητα τους.Τι ανθρωποι!Τι απομειναρια τι γοη-
τευτικη απροσεξια,τι θανατοι…Ο πρωτος πυροβολησε για
Πλακα και οι υπολοιποι ακολουθησαν.Καποιοι δεχτηκαν
Κιολας να υποδυθουν τους νεκρους.Οι υπολοιποι αρχισαν
Να τους γαργαλανε στα χαμηλα,στην ηθικη.Βαλανε τα γελια.
Το παιχνιδι οσο πηγαινε γινοταν και πιο ενδιαφερον.Ο κα-
λιτεχνης της παρεας ανοιξε τα χερια και ζητησε ευθυς να
Σταυρωθει.Μια γυναικα με ένα μωρο επνιξε την μιλια της
Για παντα.Ο εμπνευστης της βραδιας απαιτησε αιφνης να
Ανακυρηχτει σε θεο.Οι υπολοιποι συνεδριασαν για ωρα
Και στο τελος υπογραψαν την ομολογια του.Μετα αυτό-
πυροβολησαν τον σακατη.Και η νυχτα προχωρουσε.Με-
σα στα λιγοτερα αιματα από ποτε κατι γεννιοταν κατι σαν
Πιστη.Εως που ηρθε η ωρα που ολοι επρεπε να βαλουν
Κατι για τα εξοδα της βραδιας.Και τοτε ηρθε η κολαση.
Και η ωρα του μεγαλου εμπορα.Δεν πιστευανε στα ιδια
Τους τα αυτια.Αυτοι τα κανανε όλα αυτά;Και τοτε σκα-
σανε τα πρωτα χαμογελα της ερημιας.Και μετα τα γελια.
Και μετα κανεις δεν καταλαβαινε τι του συνεβαινε πια.
Ηλικιακα συνδρομα ταυτοτητας.Οταν δεν εχεις μαθει
Ακομα να ανασαινεις.Συναθροιστηκαν.Δεν θυμαμαι πια.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Στελιος Ροιδης γεννηθηκε στον Πειραια το 1972.
Σπουδασε θεατρο στον Πειραικο συνδεσμο και στη
Σχολη Φωτιαδη..Ασχολειται με το θεατρο σε ερευνητικο
Επιπεδο και με την μουσικη.Εχει εκδοσει εξι ποιητικες
συλλογες.ΜΟΔΑ(Οδος Πανος 2002)Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ
ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ(Εψιλον 2003)ΠΑΛΙΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ
(Εψιλον 2004)ΟΙΚΟΔΟΜΗ(Εψιλον 2005)ΑΝΟΙΧΤΟΙ
ΧΩΡΟΙ(Εψιλον 2006)Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ
(ΕΨΙΛΟΝ 2007).Τα παρακατω ποιηματα είναι από την
Ακυκλοφορητη συλλογη του «ΝΤΟΥΕΝΤΕ».

από Σωτήρης Παστάκας
73 Comments