1.

Έχω και τί δεν έχω
Το πορτοφόλι μου είναι όσο το περίγραμμα της αυλής σου
Δε στο λέω ειρωνικά μη γελάς
Έχω δουλέψει πολύ
Είμαι μικρέμπορος τσόχας στα Βαλκάνια
Ήμουν δηλαδή
Γιατί τώρα έχω ανοίξει τρία μαγαζιά στο βορρά
Και τί μαγαζιά ένα κι ένα
Δεν είναι μεγάλη απόσταση αν σκεφτείς πως πετάς
Ούτε φορτηγά ούτε αγροτικά κοκκινισμένα πηγούνια από τα μπαχαρικά
άνθρωποι που φωνάζουν κόβοντας καρπούζι
που ζυγίζουν στη χούφτα τους το μαστό της χήνας να δουν μήπως έχει γάλα
Ένιωθα πως είμαι καουμπόης ξερή και στεγνή γη μʼ ένα λουλούδι στη μέση
Που σήκωνε πόδια και χέρια να με κοροϊδέψει σα τσαρλατάνος απʼ τη μεσόγειο
Ή ακόμη καλύτερα σαν καθυστερημένος
Δε βάζουν λόγια στις προσευχές τους
Καν δεν έχουν τρόπους κάθονται κάτω από το μοχλό της καλοκαιρίας
Και βγάζουν από μέσα τους ισχνά πουλιά
Εγώ που με βλέπεις έχω δει ό, τι κανείς δεν έχει δει
κάποιος μπορεί να σου δώσει μια εξήγηση κάποιος άλλος μια άλλη αλλά ποτέ την προηγούμενη
Εγώ έζησα σαν αργοναύτης τα ξέρω όλα για όλα
Έχω δει ωραίες κυρίες με τιράντες και ομπρέλες από σέλας
Καραφλούς άντρες που χτενίζονται στη μέση του δρόμου
Κορίτσια να κλείνουν το μάτι σε άλλα κορίτσια
Ο πιο περίεργος όμως ήταν ο Άντυ ένας υπάλληλος του δημοσίου
Μου ʽλεγε πολλά όλο κι όλο όμως θυμάμαι έναν στίχο από κείνον:

Αυτός ο κοκορεύσας
Μπροστά από την κουρτίνα του θεάτρου
-δεν έχει τίποτα-
Μία λαμπάδα στο χέρι
Κι ένα στόρι που ανοιγοκλείνει
Σαν μουσούδι
Μες την τσέπη του.

Όπως και να το κάνεις με προβλημάτισε.

Τριακόσια μέτρα πλάτος

Τα στενά του Βοσπόρου σε μερικά σημεία
δεν ξεπερνούν τα τριακόσια μέτρα πλάτος.
Ο τιμονιέρης παράκουσε.
Ο τιμονιέρης, πού ήταν “τζόβενο”,
κατώτερος, δηλαδή, και από ναύτη,
έκανε τριάντα μοίρες δεξιά,
αντί για τριάντα αριστερά.
Ο τιμονιέρης, πού ήταν φιλιππίνος,
φιλιππίνος εθισμένος στο αλκοόλ,
πράγμα χειρότερο από ευρωπαίο εθισμένο στο όπιο,
μπήκε με την πλώρη σʼένα παλιό αρχοντικό.
Ευτυχώς ήταν ακατοίκητο.
Σχεδόν.

Τα έντομα, τα τρωκτικά και τα θαλασσοπούλια
θα πρέπει απλώς να πάνε σε ένα άλλο αρχοντικό.
Τα πνεύματα, ωστόσο, σε χειρότερη θέση,
μην έχοντας άλλη επιλογή,
μην έχοντας πού να πάνε και πώς,
δεν θα μπορέσουν να αποφύγουν το μεγάλο φως.
Τελικά θα πρέπει
νʼαποδημήσουν εις Κύριον.

Γίνομαι σταυρός είπα

Σ’ όποιον γεννήθηκε
αρχές Φεβρουαρίου.

Εμένα
μη μου λες
κάτσε κάτω και σώπα
γιατί άμα θέλω
ανοίγω τα χέρια
γίνομαι σταυρός
και πετάω.

Όπου θέλω πετάω
άμα θέλω…

Κύκλος Νόησης σε ματωμένο μάτι

Ανόητοι μεταπράτες
έμαθαν
τον Πυθαγόρα
απ’ την ανάποδη
το Χριστό απ’ την ανάποδη
τον τρελλό
τον ιεροφάντη
και τα κρυφά μυστήρια
του τόξου

μα οι αιώνες
άλλο τραγούδι δεν έμαθαν
απ’ τη μπαλάντα των κρεμασμένων.

Εις μνήμην Νικολάου Καρούζου
«ΟΙ ΤΟΙΧΟΙ»

Πρόκειται για έναν τοίχο με μια υγρασία ανυπόφορη.
Οι θερμές σιωπές, οι σκιές που στεγνώνουν κατοικούν εκεί.
Κοιτώ τον άνθρωπο που γράφει, γυρτός σαν μια τεράστια κούραση.
Ο μάυρος σκελετός των γυαλιών, προσδίδει στο βλέμμα το κάρβουνο των αγιών
στις εικόνες των ναών, στις γωνιές των δήμων.
Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν πέρα από τους ανθρώπους
και πέρα πολύ από τα υπερυψωμένα σπίτια με τις στριμωγμένες προσόψεις
και τους ανυπόληπτους νεκρούς.
Μιλώ για εκείνους που ξερνούν στάχτη από τα χέρια και επιβιώνουν,
υποκύπτοντας στον ενστικτώδη, πια ρυθμό των αναπνοών.

 
Πρελούδιο

 
Ήταν ένας άνθρωπος που περπατούσε
πάντοτε σκυμμένος
μέρες, μήνες, χρόνια.

Επεισόδια

Α΄

«Πιστεύεις στο Θεό;»
τον ρώτησαν κάποτε.
«Όσο αυτός σε μένα»
απάντησε

και δεν τον ξαναενόχλησε κανείς.

Β΄

«Χρωστάς ένα ποίημα»
του είπε η Ζωή ένα βράδυ.
«Γερνάω λέξεις»
απάντησε

και δεν τον ξαναενόχλησε ποτέ.

Γ’

«Γιατί δεν με βλέπεις;»
τον προκάλεσε κάποια φορά ο Έρωτας.
«Είσαι τυφλός»
απάντησε

και δεν τον ξαναενόχλησε καθόλου.

Δ’

«Θέλεις να παίξουμε;»
του ζήτησε μια μέρα ο Θάνατος.
«Δεν έχω χρόνο»
απάντησε

και δεν τον ξαναενόχλησε κατόπιν.