Χαμένος

Βάρκα χωρίς όνομα
Βάρκα χωρίς κουπιά, χωρίς πανί
Και είμαι μέσα της χωρίς πυξίδα
στη θάλασσα της θλίψης
Θάλασσα γκρι, ήσυχη, μακάβρια
και εγώ επιπλέω
Πού πάω;

Η μελαγχολία σαν ομίχλη παγωμένη
καλύπτει τα πάντα.
Περνάει μέσα από τους πόρους του δέρματος
και πλημμυρίζει την καρδιά μου,
ψυχή μου,
το μυαλό μου.

Θέλω να ουρλιάζουν,
αλλά η φωνή δεν βγαίνει.
και αυτή είναι παγωμένη όπως όλο το σώμα μου.

Εφιάλτες ζωντανή από την Ιβηρική
Με ακολουθούν
Και ούτε οι άγγελοι με το γλυκό χαμογελαστό πρόσωπο,
που έρχονται να με βοηθήσουν μπορούν να ηρεμήσουν
τον πόνο μου.

ΚΑΡΠΟΦΟΡΙΑΣ ΦΟΒΟΣ

Αγόρια
που ʼχετε κλαδιά ροδακινιάς για δάχτυλα
γυρέψτε με
όταν τʼ άνθη σας θα πέφτουν

να στρώσω από κάτω το κορμί μου
και τα μαλλιά μου που μακρύναν περιμένοντάς σας
να στολίσω.

Κι όταν βαρύνετε
απʼ τους βελούδινους καρπούς
μη φοβηθείτε

ισάξιο έργο με τις ρίζες σας θα σας προσφέρω
σαν όρθια δίπλα σας σταθώ
σωστή καρυάτις

και γύρω απʼ τα δυο μου χέρια
τα φορτωμένα σας κλαδιά
θα πλέξω.

1)Ασυζητητί
Μετά την ήττα, δευτερογενώς
συναιρούμαι με το στερητικό άλφα
και στη βουνοκορφή του στέκομαι χουγιάζοντας κάθε ανάγκη.
Μετά κατηφορίζω κι
είμαι ξανά στο παραπέτο μιας καρότσας
κοντά όπου ξεφυσάει μαζί μου ο Αχελώος
αχός και μοιρολόι αλφαδιασμένα
απάνω στο νερό να περπατήσω.
Συντεταγμένες γράφονται στα μάτια μου,
Τα χέρια μου προϋπαντούν ευχές συνταξιούχες.
Κι όλο μου πέφτουν.
Φυγόκεντρες αγκαλιές
Αφροί που σκάνʼ στα βράχια
στολίδια στο λαιμό τους κρεμασμένα μνήμες άτολμες.
Κοίτη ξεκούραστη από κορμιά το στήθος,
να αγωνίζεται στο ρελαντί κόντρα στο ρεύμα.
Τα ρέστα μου όλα παίζω κι όσα κερδίζω
στέλνω το πιτσιρικά να πάρει δύο τσιγάρα, ένα δικιά του πληρωμή.
Ψωνίζει πότε πότε λίπασμα και σπόρο
και κάνει τάχα πως έσπειρε δυο λέξεις.
Φυτρώνουν σύσσωμες σαν ποιήματα ποτιστικά στον κήπο
και σαν κρεμμύδια ώριμα ξεριζώνω
και τα κρεμάω αρμαθιές πίσω απʼ τα δόντια,
το πλένω και το ξεφλουδίζω στα τυφλά,
τέχνη της μάνας μου αρχαία να μένουνε τα δάκρυα μέσα
μισό δαγκώνω, μισό αλευρώνω για το κέρασμα
να ʽχω να δίνω ένα λουκούμι σε καφέ παρηγοριάς
να σιγοντάρω το επιφώνημα που συνέχεια καταπίνω.
Ξεχνούσα να υστερογράφω τόσα χρόνια:
Όταν σε πιάνουνε τα κλάματα δίχως λόγους προφανείς
και έχεις δάκρυα μαύρα ανταλλακτικά μελάνης
σημείωσε τι θα μου πεις στο περιθώριο και έπειτα
σβήσʼ το ασυζητητί.
Μη μπεις στον κόπο γιατί τη γεύση που έχασα
καμιά νηστεία δεν θα την ξυπνήσει

1.
Απόψε θα ʽρθω σαν βρόχινο νερό
Για νʼαπλωθώ στον ύπνο σου.
Να ρέω κατευθείαν απο την νύχτα στο κορμί σου
Να ρέω μαζί με τη σκουριά
Απʼτην αυλόπορτα ως τα πόδια σου
Ως της χάρτινες φιγούρες στʼόνειρό σου.

Κι αν δε κοιμάσαι πάλι θάʼρθω
Με τα χείλη μου γδαρμένα απο τον ήχο των κυμάτων
Ευλογημένος απʼτο φως
Ενα απλό και διάφανο όραμα.

Σʼενα τραπεζάκι
Έξω
Μʼένα λευκό τραπεζομάντηλο
Στον ήλιο

Την ώρα που γέρνεις στο στήθος μου
Μπορείς νʼακούσεις καθαρά
Πως σπινθηρίζει το σκοτάδι
Μέσα μου.

Του Βουνού

Ω εσύ Πάικο
όρος ανάποδο
δίχως φεγγάρια
δίχως φως

Ω Πάικον όρος
με την κορφή σου κάτω
στα τρεις χιλιάδες πόδια
βαθιά μέσα στη θάλασσα

σε μια ζώνη που τη λεν
αβυσσοπελαγική
σʼ ένα μέρος
που άνθρωπος δε ζει

ζουν μόνο κάτι όντα
παράξενα, γλυκά
δίχως μάτια
με διάφανο κεφάλι

θα ζήσω κι εγώ
θα μάθω να ζω
δίχως φεγγάρια
δίχως φως

δίχως αέρα
θα ζήσω νεκρός
μα μακριά
απʼ των ανθρώπων το κακό

Ω ανάποδο Πάικο
μακάριο βουνό
τρεις χιλιάδες πόδια
απʼ τʼ ανθρώπου το κακό

αν μόνο μπορούσα
τα ρούχα μου θα έσκιζα
τα γόνατα θα μάτωνα
στʼ αγκάθια των πλαγιών σου