Εισιτήριο για Βαβυλώνα

                       Ἔπεσεν, ἔπεσε Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, ἣ ἐκ τοῦ οἴνου
                       τοῦ θυμοῦ τῆς πορνείας αὐτῆς πεπότικε πάντα τὰ ἔθνη.
                       (Iωάννου Αποκάλυψις 14.8.)

Πρέπει να ήταν
πριν από τον ερχομό της Μνήμης γιατί
περιέργως και παραδόξως
δεν ένιωσα τύψεις

Ήρθε και στάθηκε μπροστά μου
σαν άμωμη κοπέλα
μα είχε στα μάτια
την υποψία του Ανάρμοστου
δεν είχε ούτε πολλά κεφάλια
ούτε φλόγες στα μαλλιά
μόνο το κορμί της ήταν πυρακτωμένο
(το ένιωθα κι ας ήταν μακριά)

Την ρώτησα τι θέλει
και μου απάντησε ότι εγώ
την προσκάλεσα.
την ρώτησα πώς την λένε
και μου είπε
να μην γίνομαι μωρός
και ότι οι περισσότεροι
την είχαν ήδη φιλήσει πριν χαθούν

Κατάλαβα ότι η Ενοχή μου
βάθαινε λόγω της ειλικρινούς μου απορίας
και οτι η επιθυμία
του ονοματίζειν τα πράγματα
με καθιστούσε συνυπόλογο
«Μη φοβού» μου είπε
«με λένε Απολλύουσα
δεν είσαι ούτε ο πρώτος
ούτε ο έσχατος»

και ήταν τότε που διάβασα
τον αριθμό τον απόκρυφο
μέσα στην πυρά
(και ήταν η Αγάπη
διηρημένη μετά του μηδενός)

«ω Αναίτια Ηδονή!»

η Βαβυλών, Πόρνη μονάκριβη
ερείπια νικηθέντα
από ένα μοχθηρό Καλό
προδοθέντα
από ένα Κακό
που δεν είναι παρά
μια ύπαρξη
αφόρητα αδύναμη

Ο συρμός

Τα βαγόνια του
συρμού παρέλασαν
μπροστά μου
σε σταθμό υπόγειο
σιδερένιες
οι κολώνες σήκωναν
μπετόν τόνους χώματα
και κουφάρια νεκρών
όπου, αναπαυόντουσαν
χιλιάδες χρόνια
και έσπαγε η σιωπή
τους από φωνές
και αυτόν, τον επίμονο ΄
ρυθμό, μονότονο σαν
ινδιάνικο σκοπό,
σαν τελετή
σαν επίκληση ψυχών
και εκεί, που η
μοναξιά ασφυκτικά
με αγκάλιαζε
σε μία μικρή
εικόνα του μυαλού μου
βυθίστηκα,
με σύννεφα,
που επέλαζαν σαν άγρια άτια
σε λιβάδια του βορά
απέραντα, ελεύθερος
το χάδι του ανέμου
αισθάνθηκα
στο πρόσωπό μου, καθώς
ταξίδευε ο νους
χαζεύοντας, τις διαφημίσεις
του συρμού
εικόνες με ινδιάνους
και άτια υπερήφανα
σε απέραντα λιβάδια
ταξίδευαν
ο συρμός τροχιοδρομούσε
με ελαφρό αεράκι
χανόταν στο σκοτάδι
της στοάς μαζί
με τα όνειρά μου,
και παραστάσεις,
που μου θύμιζαν
να ονειρεύομαι
σε σταθμό
υπόγειο
μετρό συντάγματος.

Απολογία

Πνιχτός λυγμός ακούγεται
απ΄το βαθύ σκοτάδι
Αν όμως άτυχη σταθείς εσύ θα τον ακούσεις
από τα σπλάχνα της νυχτιάς
νύχια θα ξεπροβάλλουν
Αν όμως ένοχη βρεθείς στο δέρμα
θα τα νιώσεις
Πια να ξεφύγεις δεν μπορείς
σαν δουν την κούφια μήτρα
Σπαράζεις δάκρυα
εσύ
σώπα και μη φωνάζεις
Ντύθηκε
η σάρκα σου ενοχή
και μάταια ουρλιάζεις
Δεν είμαι η Μήδεια
εγώ
Εγώ
είμαι μια στείρα

ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Τον συνάντησα μες στις αγορές και του θριάμβους, τον αναγνώρισα από την πληγή στο πρόσωπό του, τον αναγνώρισα που φορούσε δυο σκισμένα φτερά, τον αναγνώρισα από την ολόκληρη πληγή που έφεγγε στο πρόσωπό του. Τον πλησίασα, τον αναγνώρισα, όμως ήταν τόσο μακρυσμένος πια, ήταν ένας ξένος με δυο μεγάλες στοές βαθιά στα μάτια, ερχόταν, έλεγε από τα χρόνια του κρύου. Έπειτα έφυγε με το νυχτερινό λεωφορείο, έβρεχε. Δεν είπαμε πολλά. Πρόλαβα και είδα πλάι του στέκονταν περίλυποι άγγελοι, σταυροί σπασμένοι, νεκροί που κατευθύνονταν στις οικογενειακές κρύπτες. Ίσιες, ακέραιες μοναξιές στέκονταν πλάι του και χάνονταν στις σήραγγες που είχε για μάτια. Τότε κατάλαβα, τότε μόνο θυμήθηκα, πως ανάμεσά μας υπάρχουν άνθρωποι λατομεία, ανατιναγμένοι ολότελα, ως τη ρίζα.

ΑΝΕΣΤΗ

 
Δέν τον άφηνε η λεύκα να φύγει.
Τον είχε ξεντύσει αργά
κι έπειτα τυλίχτηκε
γύρω του και μέσα του.
Του έστρωνε νερό να πιεί
και φύλλα να ζεσταθεί.
Την άνοιξη του ψιθύριζε να ξυπνήσει
μα εκείνος όλο και στριφογύριζε στην αγκαλιά της.
Σαν ήρθαν να τον πάρουν
μάταια θρόιζε.
Μόνο ένα παπούτσι του την άφησαν να κρατήσει.

************

ΣΥΝΗΘΕΙΑ

 
Έμαθαν οι παλάμες το σχήμα του προσώπου.
Το σκοτάδι έγινε μια νύχτα απλή.
Η θάλασσα ούγια ξηλωμένη.
Ιχνοβασία πάνω σε ξερές ανάσες.
Ξύλινα μάτια παντού κ κουρασμένα τζιτζίκια.
Αλλά εμείς συνεχίζουμε με αγωνία
να ψάχνουμε.
Και χαιρόμαστε που βρήκαμε
καινούρια γλάστρα για τα σκουλήκια στα φύλλα.
Στους μίσχους. Στις ρίζες.