des vies desséchées de pleuvoir Ποιήματα του Γιώργου Χριστοδουλίδη (από την ποιητική συλλογή “Το απραγματοποίητο”, εκδόσεις Γαβριηλίδη 2010, Αθήνα) μεταφρασμένα στα γαλλικά από το Μichel Volcovitch.

1. L’IRRÉALISABLE

Toute cette pluie qui n’est pas tombée
de l’hésitation des nuages
le ciel était noir
en mal d’enfant
voulant pleuvoir beaucoup d’eau
ne pleuvant pas.
L’hésitation mur invisible
plus tu montes
plus elle est haute
sur elle se brisent
de hautes vagues
d’amour prisonnier
de l’inavoué
tout aussi habilement elle dissuade

qui titubent
aux confins
de la terre et de la mer.
Que devient tout
ce qui n’est pas devenu ?
m’as-tu demandé.
Je suppose que tout s’amasse dans les barrages
du rêve d’où cela s’écoule
dans un futur assoiffé
dont les affluents s’étendent
et se perdent au-delà des cartes
pour arroser goutte à goutte
l’irréalisable.

ΤΟ ΧΑΡΤΟΠΑΙΓΝΙΟ

Τέσσερεις άντρες στα πίσω περάσαν
και κλείστηκαν παρέα. Απʼαυτούς
οι τρεις την τύχη δοκιμάσαν
παίζοντας χαρτιά.
Στον κήπο, στʼανοιχτά,
Μάης με ανθούς.

Σε κάμαρη ντουμανιασμένη κάθισαν
το παιχνίδι για νʼαρχίσουν.
Τα θηλυκά τους έξω άφησαν
να κλαιν, καρτερώντας τους να γυρίσουν.

Παιχνίδι το παιχνίδι για τους τρεις
κι ο καθένας τους ιδρωκοπούσε.
Ο τέταρτος κοιτούσε σαν το πουλί
τον χαραδριό. Χαραδριούσε.

Πάρε και δώσε λεφτά, εδώ κι εκεί νομίσματα,
χασούρες και κερδίσματα
μετά το μοίρασμα του χαρτοπαίζειν.
Τα έγραφαν κι ερεθίζονταν
και κάθε λίγο αλληλοβρίζονταν,
γροθιές χτυπούσαν πάνω στο τραπέζι,
σαχλαμάριζαν, καλαμπουρίζαν.
Αν αντίς δέκα καρό, έπιανες ντάμα πίκα
και ο βαλές σουʼρχότανε στο χέρι,
τότε αλλιώς όλα θα γυρίζαν,
άλλα η τύχη θάʼχε φέρει.

Κι άλλο, κι άλλο παιχνίδι, όλο μεράκι
με τέτοια μανία και πεισματικά.
Μες απʼτην κλειδαρότρυπα ήρθʼένα αεράκι
φέρνοντας καμμένου φαγητού τη μυρουδιά.

Νάʼτον και τον παππά
στην τελευταία μοιρασιά.
Το έσχατο παιχνίδι είχε αρχίσει.
Να και πάλι στη μέση το δέκα το καρό.
Μα ο τέταρτος, που δεν έπαιζε χαρτιά
και μόνο κοίταζε όλο τον καιρό,
αυτός είχε κερδίσει.

Τέλος, τέσσερεις άντρες που χασμουριόνταν
βγήκαν έξω μες στο γκρίζο πορωϊνό.
Παραπέρα κρεμιόνταν,
στον φράχτη του κήπου απλωμένες,
τέσσερεις γυναίκες, ξεραμένες.

WE NO LONGER DINE TOGETHER

Languid Salonikan dusk
What were you doing at my father’s grave
You are still shining lean moon
And my old man is watching you ecstatic
Through the café’s open window
Burst in gulls, silly bletherers
Quaff his coffee
He laughs under the moustache he doesn’t have
A brandy would do the trick for the night to glow
Gulp after gulp and it’s a long way home
Let him get drunk, let him reel
Let him fall down dead
His is the path on which he sleepwalks
His is the death running after him
And he zigzagging along, specs upon his nose
Day is just a dizzy spell, an amorous woman
Night is blackish melancholy

He screwed them both with his soul

– –

ANGEL IN A TURKISH BATH

Though the angel was not hiding
Only his voice was heard saying in brief
Bend over and look in the cistern
The weather is making an erotic bed for you
The body relaxes its pleasant days
With songs and old instruments
Of fancies you came to love

There’s this life full of yearning
From morning till night, beloved body
It offers you a pop a tangerine an apple
In splendid Turkish baths old dears
With drooping tits and empty pouches
Purify you on marble slabs with loofahs and soap
Longing eases and the angel dances in the steaming waters

ARTHUR RIMBAUD <1854-1891>

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΣΕ ΠΡΟΖΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ILLUMINATIONS < εκλάμψεις -1872…>
……………………………………………………………

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟ

Μόλις η ιδέα του Κατακλυσμού ξανακάθισε,

Ένας λαγός σταμάτησε μέσα στα χόρτα και στις καμπανούλες που κουνιόντουσαν και είπε μια προσευχή στο ουράνιο τόξο μέσα απʼ της αράχνης τον ιστό.

Ω! οι πολύτιμοι λίθοι που κρύβονται,- τα λουλούδια που κιόλας κοιτάζουν.

Στο μεγάλο βρώμικο δρόμο οι πάγκοι με το κρέας στήθηκαν και τραβήξαμε τις βάρκες προς τη θάλασσα στημένη εκεί ψηλά όπως στις λιθογραφίες.

Το αίμα κύλησε, στο σπίτι του Κυανοπώγωνα, -στα σφαγεία, – μέσα στα τσίρκα, όπου η σφραγίδα του Θεού χλόμιασε τα παράθυρα. Κύλησαν το αίμα και το γάλα.

Οι κάστορες έκτισαν. Τα ποτήρια του καφέ άχνιζαν μέσα στα μικρά καφενεία.

Μες στο μεγάλο σπίτι από γυαλί ακόμα μουσκεμένο τα παιδιά με τα πένθιμα κοίταξαν τις υπέροχες εικόνες.

Μια πόρτα χτύπησε, -και πάνω στην πλατεία του μικρού χωριού, το παιδί γύρισε τα χέρια του, και αντιλήφθηκε τους ανεμοδείκτες και τα κοκόρια των καμπαναριών από παντού κάτω από την εκκωφαντική βροχή.

Η Κυρία *** τοποθέτησε ένα πιάνο μέσα στις Άλπεις. Η λειτουργία και οι πρώτες μεταλήψεις γιορτάστηκαν στις εκατό χιλιάδες άγιες τράπεζες της μητροπόλεως.
Tα καραβάνια έφυγαν και το ξενοδοχείο Splendide χτίστηκε μέσα στο χάος των πάγων και της νύχτας του πόλου.

Από τότε το φεγγάρι άκουγε τα τσακάλια να σκούζουν απʼ τις ερήμους του θυμαριού,- και τα ποιμενικά ποιήματα φορώντας τσόκαρα να γκρινιάζουν μέσα στο φρουτόκηπο. Μετά, μέσα στο βιολετί δρυμό με τα μπουμπούκια, ο Εύχαρις μου είπε ότι ήταν η άνοιξη.

Κουφοί, λιμνούλα,- Αφρέ κύλησε πάνω στο γεφύρι και πάνω από τα δάση,- σεντόνια μαύρα και όργανα,- αστραπές και κεραυνέ,-ανεβείτε και κυλήστε,- Νερά και θλίψεις ανεβείτε και ζωντανέψτε τους Κατακλυσμούς.

Γιατί από τότε που έχουν εξαφανιστεί,- ω! οι πολύχρωμες κρυμμένες πέτρες, και τα λουλούδια ανοιχτά!- είναι μια πλήξη και η Βασίλισσα, η Μάγισσα που ανάβει τα κάρβουνά της μέσα στο πήλινο τσουκάλι, ποτέ δε θα θελήσει να μας διηγηθεί αυτό που εκείνη γνωρίζει και που εμείς το αγνοούμε.

[ΤΟ ΓΑΡΓΑΡΟ ΝΕΡΟ ΚΗΛΑΪΔΙΣΤΑ ΦΛΙΦΛΙΖΕΙ]

Το γάργαρο νερό κηλαϊδιστά φλιφλίζει
και σας καλεί ναν το χαρείτε οι διψασμένοι.
Τί γάργαρο νερό… κελαρυστό, όπως βγαίνει
οχ τʼ ανθισμένο λειμωνάρι και δροσίζει

τες φρένες, την καρδία! Και σʼ όσους ευδορπίζει
το ξυλοκέρατο τα δείπνα, δεν τσου μένει
παρά στα νάματα να ερθούνε και την ξένη
βρωμιά να δγιούν πώς ύδωρ λάλον καθαρίζει!

Κοιτάχτε – ο δρόμος ανοιχτός! Εδώ ας γυρέψει
το πόδι σας πορεία… ʼδώ πάνου νʼ ανεβείτε,
πριχού οχ τʼ άλογά του ο ήλιος ξεπεζέψει.

Φαρμακερόφιδο δεν μόλυνε το φρέαρ
ποτέ εισέ νιό χορτάρι μέσα. Ελάτε, δείτε
πώς γύρω γελάει ολόγυρα το αιώνιον έαρ!