`

`

ENTRY

When and how did
all these mountains
and lakes manage
to become our words
and dreams
at the time of deprivation
and need?

The fire will not be extinguished
the world will not be saved
it remains in desire.

`

*

MORNING ON PARNON

Itʼs always the first bird
lonesome
usually on the middle branches
impatient
to tell all
it canʼt even wait for the peep of day
I too learned to say it
or – der
beau – ty
or – der
beau – ty.

ΜΑΧΜΟΥΝΤ ΝΤΑΡΟΥΙΣ
(Παλαιστίνη-Ισραήλ)
Τη ζωή λατρεύουμε

Και τη ζωή λατρεύουμε, όπου μπορούμε
Στους τάφους ανάμεσα δύο μαρτύρων χορεύουμε,
Ανάμεσά τους αντί για μενεξέδες φοίνικες φυτεύουμε
Ή υψώνουμε ένα μιναρέ.
Τη ζωή λατρεύουμε, όπου μπορούμε
Και του μεταξοσκώληκα κλέβουμε την κλωστή
Έναν ουρανό για μάς να ξεδιπλώσουμε
Και την αναχώρηση να περιφράξουμε.
Την πόρτα του κήπου ανοίγουμε
Ως μέρα ομορφότερη το γιασεμί να ξεχυθεί στους δρόμους.
Τη ζωή λατρεύουμε, όπου μπορούμε
Όταν κάποτε ηρεμούμε, σπέρνουμε γοργά φυτά που μεγαλώνουν
Όταν κάποτε ηρεμούμε, θερίζουμε έναν νεκρό.
Φυσούμε στον αυλό το χρώμα του μακρινού Απόμακρου
Ζωγραφίζουμε στου δρόμου τη σκόνη ένα γέλιο
Και τʼ όνομά μας γράφουμε πέτρα την πέτρα –
Κεραυνέ, φώτισε για μάς τη νύχτα, λίγο φώτισέ την.
Τη ζωή λατρεύουμε, όπου μπορούμε.

`

Las damas amarillas vendrán esta tarde. Se acurrucarán como fetos envueltos en sangre. Buscarán mi dolor. Escarbarán dentro de mí y cuando lo hagan descubriré quién me enseñó a llorar. Mi respiración se acelera entre babas blancas.

(Extraña claridad. Devenir, 2007)

Θα ‘ρθουν οι κίτρινες δεσποσύνες τούτο το βράδυ. Θα κουλουριαστούν σαν έμβρυα σπαργανωμένα με αίμα. Θα ανιχνεύσουν τον πόνο μου. Θα αναμοχλεύσουν το μέσα μου και όταν το κάνουν θα ανακαλύψω ποιος με έμαθε να κλαίω. Επιταχύνεται η ανάσα μου ανάμεσα σε λευκά σάλια.

(Ιδιόμορφη διαύγεια. Devenir, 2007)

`

*

Los cipreses que pueblan mi delirio vigilan a los muertos. El ladrón crucificado se alza en la eternidad. Las babosas gimen y se restriegan contra mi cuerpo. Nací virgen, desnuda, nací ayer. Las caras tiznadas me observan tras el cristal, con los labios cerrados, de rodillas. La nieve cae sobre mis ojos. Inmoral. Sólo soy un perfil. Me deslizo hacia las gotas de la locura, las que se hunden en el océano negro. La habitación se quiebra, espera mis alucinaciones.

(Cuando llegan las abejas. Diputación de Cádiz, 2012)

Τα κυπαρίσσια φρουρώντας τους νεκρούς κυριεύουν το παραλήρημα μου. Ο σταυρωμένος κλέφτης αίρεται στην αιωνιότητα. Οι γυμνοσάλιαγκες βογγάνε και τρίβονται στο σώμα μου. Γεννήθηκα παρθένα, γυμνή, γεννήθηκα χθες. Τα αμαυρωμένα πρόσωπα, με τα χείλη κλειστά με παρατηρούν γονατιστά πίσω από το κρύσταλλο. Tο χιόνι πέφτει στα μάτια μου. Ανήθικο. Δεν είμαι παρά μόνο μια σκιαγράφηση. Γλιστράω στις σταγόνες της τρέλλας, αυτές που βυθίζονται στον μαύρο ωκεανό. Το δωμάτιο σπάει, αναμένει τις παραισθήσεις μου.

(Όταν έρχονται οι μέλισσες. Νομαρχία του Κάδιθ, 2012)

ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ΛΕΥΚΟ-1960
(VERS LE BLANC INFINI-1960)

Ο ΚΑΘΡΕΔΙΚΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΡΔΙΑ

Ο καθρεδικός είναι μια καρδιά.
Πως να το πω
ότι ο καθρεδικός του Στρασβούργου
ήταν μια καρδιά;
Για τον ίδιο ακριβώς λόγο
που μπορείς κι εσύ να το πεις
πως είμαστε μια συνομοταξία από αστέρια
πως οι άγγελοι έχουν ίδια με τις κούκλες χέρια
πως το γαλάζιο σε θανάσιμο κίνδυνο έχει βρεθεί
πως μισεί τους υπερανθρώπους
πως προτιμά τους χιονανθρώπους
οι οποίοι τοποθετήθηκαν σε μια ακροθαλασσιά
περικυκλωμένοι από λάμπες πετρελαίου.
Ο καθρεδικός είναι μια καρδιά.
Ο πύργος είναι ένα μπουμπούκι.
Μήπως μέτρησες τα βήματα
που οδηγούν στην αποβάθρα;
Κάθε νύχτα γίνονται αυξανόμενα
αθρόα.
Μεγαλώνουν.
Ο πύργος περιστρέφεται
και γυρνά ολόγυρά του.
Περιστρέφεται μεγαλώνει
χορεύει μαζί με τους αγίους του
κι οι αγίοί του
μαζί με τις καρδιές τους.
Μήπως πετά με τους αγγέλους
ο πύργος του καθρεδικού του Στρασβούργου;
Ο καθρεδικός του Στρασβούργου
είναι ένα χελιδόνι.
Τα χελιδόνια
πιστεύουν στους αγγέλους που στα σύννεφα κατοικούν.
Τα χελιδόνια
δεν πιστεύουν στις σκάλες.
Για να εξυψωθούν στον αέρα
επιτρέπουν στους εαυτούς τους να πέσουν στον αέρα
υφαίνουν στον αέρα
στο απέραντο γαλάζιο.
Ο καθρεδικός του Στρασβούργου
είναι ένα χελιδόνι.
Φτερουγίζοντας επιτρέπει στον εαυτό του να πέσει στον ουρανό
μέσα στων αγγέλων τον αέρα.

`

Ζήτω το Vortex!
`

Ζήτω η μεγάλη τέχνη του vortex που ξεφύτρωσε ξαφνικά στο κέντρο αυτής της πόλης[1]!

Εκπροσωπούμε την Πραγματικότητα του Παρόντος — όχι το συναισθηματικό Μέλλον, ή το πομπώδες Παρελθόν.

Θέλουμε να αφήσουμε τη Φύση και τους Ανθρώπους ήσυχους.

Δεν θέλουμε να επιβάλλουμε στους ανθρώπους να φορούν Φουτουριστικά Μπαλώματα, ή να καταφέρουμε τους άντρες να βάλουν ροζ και γαλάζια παντελόνια.

Δεν είμαστε ούτε οι γυναίκες ούτε οι ράφτες τους.

Ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορεί να βοηθήσει η Ανθρωπότητα τους καλλιτέχνες είναι να παραμείνει ανεξάρτητη και να λειτουργεί ασυναίσθητα.

ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΣΥΝΑΙΣΘΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ — την κουταμάρα, τη ζωικότητα και τα όνειρά της.

Δεν πιστεύουμε σε καμία δυνατότητα ηθικής τελειοποίησης εκτός από τη δική μας.

Η μόνη ουσιαστική ομορφιά βρίσκεται στον Ερμηνευτή και στον Παρατηρητή, όχι στο αντικείμενο ή στο περιεχόμενο.

Δεν θέλουμε να αλλάξουμε την εικόνα του κόσμου, γιατί δεν είμαστε Νατουραλιστές, Ιμπρεσιονιστές ή Φουτουριστές (η πιο πρόσφατη μορφή του Ιμπρεσιονισμού), γιατί η τέχνη μας δεν εξαρτάται από την εικόνα του κόσμου.

ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ, και για να αισθανθούμε την ακατέργαστη ενέργειά του να κυλάει μέσα μας.

Μπορεί να λένε πως στην Αγγλία οι μεγάλοι καλλιτέχνες είναι πάντοτε επαναστάτες, όπως ακριβώς στη Γαλλία κάθε πραγματικά μεγάλος καλλιτέχνης έχει μια δυνατή παραδοσιακή φλέβα.

Το Blast επιδιώκει να αποτελέσει την οδό για όλες εκείνες τις ζωντανές και βίαιες ιδέες που δεν θα μπορούσαν να φτάσουν στο Κοινό με κανέναν άλλον τρόπο.

Το Blast θα είναι ουσιαστικά λαϊκό. Δεν θα απευθύνεται συγκεκριμένα σε καμία κοινωνική τάξη, αλλά στα θεμελιώδη και λαϊκά ένστικτα κάθε κοινωνικής τάξης και τύπου ανθρώπου, ΣΤΟ ΑΤΟΜΟ. Τη στιγμή που κάποιος αισθάνεται ή συνειδητοποιεί τον εαυτό του ως καλλιτέχνη, παύει να ανήκει σε οποιοδήποτε κοινωνικό ή χρονικό περιβάλλον. Το Blast δημιουργήθηκε γιʼ αυτόν τον άχρονο, θεμελιώδη Καλλιτέχνη που ενυπάρχει στον καθένα.

Ο Μέσος Άνθρωπος και ο Ευγενής αγνοούνται εξίσου.