`

OTRAS VECES
Quisiera estar en otra parte,
mejor en otra piel,
y averiguar si desde allí la vida,
por las ventanas de otros ojos,
se ve así de grotesca algunas tardes.

Me gustaría mucho conocer
el efecto abrasivo del tiempo en otras vísceras,
comprobar si el pasado
impregna los tejidos del mismo zumo acre,
si todos los recuerdos en todas las memorias
desprenden este olor
a fruta madura mustia y a jazmín podrido.

Desearía mirarme
con las pupilas duras de aquel que más me odia,
para que así el desprecio
destruya los despojos
de todo lo que nunca enterrará el olvido.

`

*

ΑΛΛΟΤΕ

Θα ήθελα να ‘μουν κάπου αλλού,
κάπου καλύτερα, σ’ ένα πετσί άλλο,
και να ‘βλεπα αν η ζωή εκεί,
μέσα από τα παραθυρόφυλλα άλλων ματιών,
είναι το ίδιο αλλόκοτη κάποιες βραδιές.

Θα επιθυμούσα ν’ ανακαλύψω
τ’ ακόνισμα το κοφτερό του χρόνου σε σωθικά άλλα,
να σιγουρευτώ αν το παρελθόν
έχει ποτίσει τα κύτταρα με τους ίδιους πικρούς χυμούς,
αν όλες οι θύμησες μέσα σ’ όλες τις αναμνήσεις
αναδίδουν μια μυρουδιά
από ώριμα φρούτα σάπια κι από γιασεμιά μαραμένα.

Θα ποθούσα να κοιτάξω εντός μου
μέσα από τη ματιά τη σκληρή όσων με μισούν,
έτσι που η καταφρόνια
ν’ αφανίσει τ’ απομεινάρια
όσων δεν θα καταδικαστούν ποτέ στη λήθη.

`

Μon époque, cʼest la poésie

Tu dis « Mon époque, cʼest la poésie »
et tu tʼenfonces dans les mots
tu traces des métaphores sur lʼimpasse du présent
et ton crayon absorbe la tristesse de ces lieux
connus de toi comme étant ta patrie.
Tu dis « Mon époque, cʼest la poésie »
et tu sombres dans des figures de style
et tes vers atterrissent
sur la page blanche.
Tu dis « Mon époque, cʼest la poésie »
et tu fais de tes angoisses une chanson
tu construis ton propre labyrinthe
pour tʼisoler.
Tu dis « Mon époque, cʼest la poésie »
comme ça pour te consoler
de ce que ton époque te renie
et te faire pardonner
de la renier à ton tour.

`

ΕΠΟΧΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ

Λες «εποχή μου είναι η ποίηση»
και βουλιάζεις μέσα στις λέξεις
αποτυπώνεις μεταφορές για το αδιέξοδο παρόν
και ρουφάς με το μολύβι σου τη θλίψη αυτού του τόπου
που τον ήξερες για πατρίδα σου.
Λες «εποχή μου είναι η ποίηση»
και βυθίζεσαι σε σχήματα λόγου
γειώνεις τους στίχους σου
σε λευκό χαρτί.
Λες «εποχή μου είναι η ποίηση»
και κάνεις τραγούδι τις αγωνίες σου
φτιάχνεις τον δικό σου λαβύρινθο
για να απομονωθείς.
Λες «εποχή μου είναι η ποίηση»
έτσι για να παρηγορηθείς
που η εποχή σου σε απαρνιέται
και να εξιλεωθείς
που την απαρνιέσαι και συ..

I.

Είμαι ένας άνθρωπος πληγωμένος.

Και θα ʼθελα να φύγω
και τελικά να φτάσω,
Έλεος, εκεί που αγροικιέται
ο άνθρωπος που είναι με τον εαυτό του μόνος.

Δεν έχω παρά καλοσύνηκιέπαρση.

Και νιώθω εξόριστος ανάμεσα στους ανθρώπους.

Μα γιʼ αυτούς μοχθώ.
Δεν είμαι άξιος στον εαυτό μου να επιστρέψω;

Κατοίκησα με ονόματα τη σιωπή.

Κομμάτιασα καρδιά και νου
για να πέσω στη σκλαβιά των λέξεων;

Και βασιλεύω πάνω σε φαντάσματα.

Ω, φύλλα ξερά,
ψυχή εδώ κι εκεί συρμένη…

Όχι, μισώ τον άνεμο που ʼχει φωνή
πανάρχαιου θεριού.

Θεέ μου, αυτοί που σε ικετεύουν
μόνο κατʼ όνομα πια σε ξέρουν;

`

Επιλογή Ποιημάτων από την υπό έκδοση συλλογή ʽΚουμπωμένα Σχήματα”

`

Έτσι μου λεν

i.

Κάπου στην Κύπρο κρέμονται ακόμη τα πόδια μου
Έτσι μουʼ λεν.

Ονειροπαγίδες αεροπλέουν απʼ το ταβάνι
κλοτσούν κέρινα μέλη
κιτρινισμένα από θυμίαμα
καπνιά
ανθρώπινη σκόνη
απανωτές προσευχές στον Απόστολο Ανδρέα.

Το μοναστήρι, αρχαίο μετακάρπιο οστό
γραπώνει την απόληξη μιας χερσονήσου θαλασσοδαρμένης
πιστής ακράδαντα στη φήμη του για θαύματα
παραταγμένης απέναντι στη Μέκκα, στο ερυθρό ημισέληνο κεντρί του εισβολέα ήλιου.

Κάθε χρόνο, ανήμερα της γιορτής του στο Πανηγύρι
όταν οι συνονόματοί του κεραστικά μοιράζουν
κλείνουν λογαριασμοί.
Εγώ είμαι μάρτυρας
Έτσι μου λεν.

`

ii.

Φθινόπωρο στο Λονδίνο, δακρύζει ο καιρός.
Κουκουλωμένοι, αθέατοι
ξεχασμένοι δρόμοι κοιμούνται παρά το φως του θέρους
το Σόμερς Τάουν γρυλίζει στη σπηλιά του.

Καινούριο παντελόνι στο πρώτο μου σχολείο, περίκλειστη αυλή
με κυκλώνουν ρουθούνια ωμά με ξηραμένη μύξα
μούτρα σαν πισινοί μπαμπουίνων γυρεύουν λεία.
Μια κλοτσιά με πρόκες ανάμεσα στα σκέλια
παγώνει την ημέρα.

Παρέλυσα. ιατρικό μυστήριο.
Προσταγή επανειλημμένως να σταυρώνομαι
Η μάνα μου καίει φύλλα ελιάς καπνίζει τʼ άψυχά μου πόδια.
Περνούν τρεις μήνες.

Μουʼ παν πως
συστημένα χρήματα ταχυδρομήθηκαν μακριά
στην Κύπρο –
Στη φωτογραφία, κεντήτριες στις σκιές
Καμήλες καραβάνια
Λευκά μουστάκια στάζουν καφέ –
στη μαυροφορεμένη Γιαγιά που ψήνει στον υπαίθριο φούρνο
καλουπώνει τα πόδια σε κερί μέλισσας
τάματα στον Άγιο.

Εκλιπαρώντας, τάζει η μάνα μου
πως μόλις αναρρώσω θα επισκεφτώ την Κύπρο
Να προσκυνήσω στο μοναστήρι
Και σʼ όλα του νησιού τʼ άγια μέρη.
Αυτό. αντί θυσίας.

Κρεμάστηκαν τα πόδια μου, πέρασε μια βδομάδα, και περπάτησα.
Θαύμα
Έτσι μου λεν.

Χωρίς ταμείο, λίθοι οι υποσχέσεις.
Είμαι πέντε χρονών.

Τού Ρωμανού

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

“Timor mortis conturbat me” ?
Κοίλο τύμπανο
γδούπος
στην ξένη νύχτα
στους κόμβους τού αίματος. Πέφτουν κοράκια
ανάμεσα στο χιόνι φτασμένα από μολύβι
τής σιωπής. Ξάφνου το σώμα μου
σκαρφαλώνει στην κορφή μιας πορτοκαλιάς
στο Ιόνιο. Μα είσαι δω, επιτέλους,
δίχως ένα σημάδι να διασταυρώνεται στην παράδοση
τού πνεύματος, μόνο μαζί σου άκουσα
τις απόμακρες σκέψεις, τούς τελευταίους
κρεμασμένους από μιαν αψίδα γοτθική.
Ποιός ο τόπος των υπόγειων σκιών ;
Όμοιος με τον εαυτό του ο θάνατος :
ανοίγει μια πόρτα, ακούγεται ένα πιάνο
στο video, στο διάδρομο με τα παραπετάσματα
των ναρκωτικών. Εισέρχεται στο νου
ένας διάλογος με το επέκεινα,
με συλλαβές σπειροειδείς που τυλίγουν
το requiem στις καμπύλες τής σκιάς΄
σίγουρα ή πιθανώς ακούσιος.
Δεν οφείλω εξομολόγηση στη γη,
ούτε σε σένα θάνατε, πέρα από την
ανοιχτή σου πόρτα στο video τής ζωής.