`
Las damas amarillas vendrán esta tarde. Se acurrucarán como fetos envueltos en sangre. Buscarán mi dolor. Escarbarán dentro de mí y cuando lo hagan descubriré quién me enseñó a llorar. Mi respiración se acelera entre babas blancas.
(Extraña claridad. Devenir, 2007)
Θα ‘ρθουν οι κίτρινες δεσποσύνες τούτο το βράδυ. Θα κουλουριαστούν σαν έμβρυα σπαργανωμένα με αίμα. Θα ανιχνεύσουν τον πόνο μου. Θα αναμοχλεύσουν το μέσα μου και όταν το κάνουν θα ανακαλύψω ποιος με έμαθε να κλαίω. Επιταχύνεται η ανάσα μου ανάμεσα σε λευκά σάλια.
(Ιδιόμορφη διαύγεια. Devenir, 2007)
`
*
Los cipreses que pueblan mi delirio vigilan a los muertos. El ladrón crucificado se alza en la eternidad. Las babosas gimen y se restriegan contra mi cuerpo. Nací virgen, desnuda, nací ayer. Las caras tiznadas me observan tras el cristal, con los labios cerrados, de rodillas. La nieve cae sobre mis ojos. Inmoral. Sólo soy un perfil. Me deslizo hacia las gotas de la locura, las que se hunden en el océano negro. La habitación se quiebra, espera mis alucinaciones.
(Cuando llegan las abejas. Diputación de Cádiz, 2012)
Τα κυπαρίσσια φρουρώντας τους νεκρούς κυριεύουν το παραλήρημα μου. Ο σταυρωμένος κλέφτης αίρεται στην αιωνιότητα. Οι γυμνοσάλιαγκες βογγάνε και τρίβονται στο σώμα μου. Γεννήθηκα παρθένα, γυμνή, γεννήθηκα χθες. Τα αμαυρωμένα πρόσωπα, με τα χείλη κλειστά με παρατηρούν γονατιστά πίσω από το κρύσταλλο. Tο χιόνι πέφτει στα μάτια μου. Ανήθικο. Δεν είμαι παρά μόνο μια σκιαγράφηση. Γλιστράω στις σταγόνες της τρέλλας, αυτές που βυθίζονται στον μαύρο ωκεανό. Το δωμάτιο σπάει, αναμένει τις παραισθήσεις μου.
(Όταν έρχονται οι μέλισσες. Νομαρχία του Κάδιθ, 2012)
`
*
Helene Bertha Amalie Riefenstahl – Leni Riefenstahl –
(Berlín, 22 de agosto de 1902 – ….)
La hija de la naturaleza baila descalza. Un pájaro blanco susurra: «No es frágil». La bailarina da un giro. -Salta- dije. E hizo un espacio de luz frente al sueño. Una visión difusa, prohibida, tal vez obscena.
Años 30. {El cine} sale sin esfuerzo de tus entrañas. Ha llegado la hora. La Hora siempre llega. El triunfo de la voluntad (frente a ti, frente a todos). Se encienden las luces. Murmullos. Ojos de arena. Dientes de lobo al acecho. Hitler te entrega flores. Escuchas la palabra: Gracias. La habitación comienza a girar, a girar, a girar, cada vez más. Y tus pies no pueden escribir la palabra TIERRA tras ellos. Tu cuerpo se desploma. Los tambores de las juventudes y la SS bajando las escaleras al compás de día cualquiera en Nuremberg giran en tu cabeza. Una niña vomita mientras el lenguaje flota sobre las sudorosas cabezas de los asistentes, entre los graznidos implacables de la noche. En ese instante, en el intervalo en el que tú caes.
No hablo del silencio: hablo del espacio.
Gira, gira, gira. Una ofrenda al discurso. Gira. Una ofrenda al ritmo, a las luces, a las sombras, a los contrastes, al enfoque, a las imágenes. Giran las imágenes. Dejas atrás el aire débil que se oculta tras la niebla, la violencia, los gestos. Y gira. Demasiada luz. Unos ojos que te miran. Un nuba. Ya no gira. Estás ahí. Un hombre desnudo te tiende su mano. Un mareo repentino. Ahora lo entiendes: anudas sus sexos, contemplas sus cuerpos bañados por el sol, su color, ese color diferente, antiguo.
Casi lo habías olvidado.
Der Sieg des Glaubens.
Triumph des Willens.
Uniere Wehrmacht.
(La camada feroz. Amargord, 2012)
`
Helene Bertha Amalie Riefenstahl – Leni Riefenstahl –
(Βερολίνο, 22 Αυγούστου 1902 – ….)
H κόρη της φύσης χορεύει ξυπόλητη. Ένα λευκό πτηνό ψιθυρίζει: «Δεν είναι εύθραυστη». Η μπαλαρίνα κάνει μια
στροφή.-Πήδα- είπα. Κι ένα χώρο φωτός γέννησε μπρος στο όνειρο. Ένα θολό, απαγορευμένο, άσεμνο ίσως όραμα.
Δεκαετία του ’30. {Ο κινηματογράφος} βγαίνει από μέσα σου ανώδυνα. Ήρθε η ώρα. Η Ώρα πάντα έρχεται. Ο θρίαμβος της θέλησης (απέναντι σε σένα, απέναντι σε όλους). Ανάβουν τα φώτα. Ψίθυρροι. Αμμώδη μάτια. Κυνόδοντες καραδοκούν. Ο Χίτλερ σου προσφέρει άνθη. Ακούς τη λέξη: Eυχαριστώ. Το δωμάτιο αρχίζει να περιστρέφεται, να περιστρέφεται, να περιστρέφεται, όλο και πιο πολύ. Και τα πόδια σου αδυνατούν να γράψουν πίσω τους τη λέξη ΓΗ. Το σώμα σου σωριάζεται. Tα τύμπανα της νεολαίας και η Ες- Ες κατεβαίνοντας τα σκαλιά στο ρυθμό μιας οποιασδήποτε μέρας στη Νυρεμβέργη, γυρίζουν στο μυαλό σου. Ένα κορίτσι εξεμεί ενώ ο λόγος επιπλέει στα ιδρωμένα κεφάλια αυτών που βρίσκονται εκεί, ανάμεσα στα αδυσώπητα κρωξίματα της νύχτας. Σε αυτή τη στιγμή, καθώς εσύ πέφτεις.
Δεν μιλάω για τη σιωπή. Μιλάω για το χώρο.
Περιστρέφεται, περιστρέφεται, περιστρέφεται. Μια σπονδή στο λόγο. Περιστρέφεται. Μια σπονδή στο ρυθμό, στα φώτα, στις σκιές, στις αντιθέσεις, στο στόχο, στις εικόνες. Οι εικόνες περιστρέφονται. Αφήνεις πίσω τον αδύναμο αέρα που κρύβεται πίσω από την ομίχλη, τη βία, τις χειρονομίες.
Και περιστρέφονται. Υπερβολικό φως. Κάποια μάτια που σε κοιτάνε. Ένας Νούβα. Η περιστροφή σταματά. Είσαι εκεί. Ένας γυμνός άντρας σου απλώνει το χέρι. Μια απροσδόκητη ζάλη. Τώρα το κατάλαβαίνεις: συνέχεις τα φύλα τους, ατενίζεις τα λουσμένα από τον ήλιο σώματα τους, το χρώμα τους, το διαφορετικό αυτό αρχαίο χρώμα. Το είχες σχεδόν ξεχάσει.
Der Sieg des Glaubens.
Triumph des Willens.
Uniere Wehrmacht.
(Η φρικτή ομογέννα. Amargord, 2012)
`
*
TU ASESINO
Quiero lo que sobra de tu boca
quiero tu reguero de babas
tu infierno.
Quiero tu sangre
quiero tu noche, tu muerte
tu vientre, tu llanto, tus labios rojos.
Me deslizo sobre una locura amarga
en mis alucinaciones sobre mi cuello estrangulado
(En la sed que me provoca pronunciar tu nombre).
(Los pájaros dibujaban en mis ojos. Huerga y Fierro, 2012)
O ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΣΟΥ
Θελω το απόθεμα από το στόμα σου
θέλω τον ρου των σάλιων σου
την κόλαση σου.
Θέλω το αίμα σου
θέλω τη νύχτα σου, το θάνατο σου
το σπλάχνο σου, την κραυγή σου, τα πορφυρά σου χείλη.
Γλιστράω σε μια πικρή παραφροσύνη
στις παραισθήσεις μου για τον στραγγαλισμένο λαιμό μου
(Στη δίψα που μου επιφέρει το να προφέρω το ονόμα σου).
(Τα πτηνά ζωγράφιζαν στα μάτια μου. Huerga Fierro,2012)
`
***********************************************************
Μπεγόνια Καγιεχόν (Αλμερία, 1976)
Πτυχιούχος ψυχολογίας. Ποιήτρια και αφηγήτρια. Υπήρξε εκδότρια του εκδοτικού οίκου ονόματι Fin de Viaje. Στον παρόντα χρόνο διδάσκει μαθήματα και προσφέρει εργαστήρια δημιουργικής γραφής, αυτοβιογραφίας και ψυχολογίας της προσωπικότητας, σε κέντρα και σχολεία.
Της απεδώθη η υποτροφία Millenium το 2010 για καλλιτεχνική δημιουργία. Δημοσίευσε τα βιβλία ποίησης Suicidio de libélulas(Αυτοκτονία λιβελούλων. Celya, 2006), Extraña claridad(Ιδιόμορφη διαύγεια. Devenir, 2007), Palabras para un cuerpo de ceniza con el 1º Premio Francesc Bru 2007(Λόγια για ένα σώμα από στάχτη με το 1º Βραβείο Francesc Bru 2007. Δημαρχείο Canals, Βαλένθια, 2007), Las putas toman sushi(Οι πουτάνες τρώνε σούσι. Alea Blanca, 2009), Cenicienta en sangre(Η σταχτοπούτα στα αίματα. El Gaviero, 2010), Locos de Altar, junto a Leopoldo María Panero y Rubén Martín(Τρελλοί για μπλέξιμο, με τον Λεοπόλδο Μαρία Πανέρο και τον Ρουμπέν Μαρτίν. Alea Blanca, 2010), La camada feroz(Η φρικτή ομογέννα. Amargord, 2012), Los pájaros dibujaban en mis ojos(Τα πτηνά ζωγράφιζαν στα μάτια μου. Huerga y Fierro, 2012), Cuando llegan las abejas(Όταν φτάσουν οι μέλισσες. Νομαρχία του Κάδιθ, 2012), το διήγημα εικονογραφημένο για ενήλικους, Faula, la hora del vacío(Φάουλα, η ώρα του κενού, Fin de Viaje, 2012), El hospital de las muñecas(Το νοσοκομείο της κούκλας, Vitruvio, 2015) y Horas hermosas para teñirlas de rojo( Όμορφες ώρες να τις κάνεις κόκκινες, La Garúa, 2015).
Τα ποιήματα της εμφανίστηκαν σε ανθολόγια όπως Blanco Nuclear(Πυρινικό Λευκό, 2011), Mujeres que aman a mujeres(Γυναίκες που αγαπούν γυναίκες, 2012), Hijas del pájaro de fuego(Κόρες της πύρινου πτηνού. 2012), Sangrantes (Αιμορροούσες. Έκδοση του Luna Miguel, 2013), (in)versa: 44 Σύγχρονες Ισπανίδες ποιήτριες, 2014) και Con & versos. Poetas andaluces para el siglo XXI(Μετά & ποίηση. Ανδαλουσιανοί ποιητές του 21ου αιώνα, 2014).
