Μιχάλης Γκανάς, Άσμα Ασμάτων (Ελεύθερη Απόδοση), Μελάνι 2005.

Τι ωραία που είσαι αγαπημένη μου.
Τα μάτια σου σαν περιστέρια
Πίσω από το πέπλο σου.
Κοπάδι γίδια τα μαλλιά σου
Που κατεβαίνουν τις πλαγιές,
Κοπάδι κουρεμένα πρόβατα τα δόντια σου,
Που ανηφορίζουνε λουσμένα, όλα με δίδυμα
Και στείρο ανάμεσά τους δεν υπάρχει.

Τα χείλη σου σαν κόκκινο γαϊτάνι,
Γλυκιά η φωνή σου,
Τα μάγουλά σου σαν το ρόδι
Πίσω από το πέπλο σου.
Ο λαιμός σου περήφανος σαν πύργος,
Που’ ναι χτισμένος με βασιλικές κορώνες,
Με τις ασπίδες των αντρειωμένων.
Τα δυο βυζιά σου δίδυμα ζαρκαδάκια
Που παίζουνε ανάμεσα στα κρίνα.

«Μάλιστα φιλοσοφικόν, τούτο το πάθος, το θαυμάζειν»

Ο Πλάτωνας θεωρεί ως το κυρίως φιλοσοφικό πάθος τον θαυμασμό. Ο θαυμασμός όπως τον εννοεί είναι ερωτικός. Μόνο ο ερωτευμένος νους μπορεί να θαυμάσει τον κόσμο στην πληρότητά του. Ο ερωτικός θαυμασμός είναι η απαρχή της φιλοσοφίας. Όταν η Διοτίμα διδάσκει στον Σωκράτη και έμμεσα στον μαθητή του τον Πλάτωνα,. τους εννιά αναβαθμούς του Έρωτα, ξέρει ότι ο ένατος αυτός αναβαθμός είναι η πλήρης ερωτική και φιλοσοφική μέθεξη. Ο χριστιανισμός στη προσπάθειά του να καταστρέψει την αρχαία σκέψη παρανοεί τον πλατωνικό έρωτα και τον ονόμασε άσαρκο έρωτα. Ο πλατωνικός όμως έρωτας πράγματι περνάει μέσα από την σάρκα, θεάται του κάλλους και βρίσκεται σε αρμονία με τον κόσμο. Ο όρος φιλόσοφος έχει να κάνει όχι με αυτόν που αγαπά τη σοφία αλλά με αυτόν που βρίσκεται σε αρμονία με τη γνώση του κόσμου και μάλιστα σε ερωτική σχέση μαζί του. Ο Πόθος είναι ο θεός που έρχεται αμέσως μετά το Χάος.
Αυτό εδώ το έντυπο που φτάνει για πρώτη φορά στα χέρια σας έχει σαν πρώτη προϋπόθεση αυτή την πλατωνική αλήθεια που υπονοεί τον ουμανισμό. Όταν στην Αναγέννηση είδαν ότι ο άνθρωπος σαν πλάσμα είναι ένα τέλειο δημιούργημα με το θαύμα να ενσαρκώνεται σε κάθε όργανο ή λειτουργία του ανθρωπίνου σώματος, με κορωνίδα τον εγκέφαλο, υπέθεσαν ότι και ο κόσμος είναι έτσι φτιαγμένος, με κορωνίδα το Θείο. Ο ανθρωπισμός δεν έχει να κάνει με την ανθρωπιά όπως κακώς ταυτίζεται αλλά με το γεγονός ότι ο άνθρωπος αποτελεί το κέντρο του κόσμου. Όπως ο κόσμος έτσι και το εγώ κι όπως το εγώ έτσι και ο κόσμος.

Συνοψίζοντας ποιητικά το 2005, καθοριστικός των εντυπώσεων στάθηκε ο θάνατος. 29 Μαρτίου 2005, 86 ετών, σάλπαρε ο Μίλτος Σαχτούρης, 23 Ιουνίου 2005, 80 ετών, ο Μανόλης Αναγνωστάκης, 5 Οκτωβρίου 2005, 47 ετών, ο Ηλίας Λάγιος. Ενώ, τελετούντος του έτους, ήδη οι μείζονες τεθνεώτες γίνονται δεκανίκια σε ελάσσονες θεράποντες. Κατά τα άλλα, πέρα από τις απώλειες, στα κέρδη καταγράφονται το διεθνές συνέδριο για τον Γιάννη Ρίτσο, στα δεκαπεντάχρονα από το θάνατό του, και αισίως το 25ο στη σειρά συμπόσιο ποίησης στην Πάτρα.

Γιώργος Μαρκόπουλος, Ιστορικό Κέντρο, Καστανιώτης 2005

Δώρα που φέρνει η στιγμή

Η ισχνή μαυροφορεμένη γριούλα, με το μπαστούνι και το γαϊδούρι της, που πουλούσε τσάι το χειμώνα μέσα στους υγρούς νοτιασμένους δρόμους της γενέθλιας πόλης μας και που εγώ με τον αδερφό μου, γράφοντας στο παράθυρο την ορθογραφία μας, προσπαθούσαμε, καθώς απομακρυνόταν, να καταλάβουμε από την ένταση της φωνής της τη γειτονιά που εκείνη τη στιγμή θα βρισκόταν: «Τσάι Ταϋγέτου», «Τσάι Ταϋγετ…», «Τσάι Ταϋ…» « Τσάι Τα..»

Τα στήθη της όμορφης εκείνης κοπέλας –τώρα πια από τότε χαμένης στην Αυστραλία- που επροθυμοποιείτο αφιλοκερδώς να μας κάνει τις ενέσεις, όταν, μικροί, μας πονούσαν οι αμυγδαλές μας, και έτσι καθώς έσκύβε να ετοιμάσει την σύριγγα, εμείς άρρωστα αλλά και υπεράνω πάσης υποψίας, τα βλέπαμε κοιτώντας λοξά και τα θαυμάζαμε τα υπέροχα, τα ωραία, τα θεσπέσια – της κοπέλας- τα στήθη.

Εκείνοι οι γέροντες που, βιαστικοί με αυτοκίνητο από τις πλατείες περνώντας προς την Αθήνα, συναντούμε στα παγκάκια να κάθονται του Ναυπλίου, του Άργους , της Τρίπολης ή των Θηβών, πανομοιότυποι, έτσι ώστε ο Οιδίποδας με το φτωχούλη να μοιάζει, ο ξεπεσμένος πλούσιος με ένα τίποτα και ο Τειρεσίας με τον αλήτη ή το ζητιάνο.