Νίκος Τομαράς

Πόλεμος ήταν Πικραλίδες με αγάλματα, Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα 2005

Η ΣΤΟΑ

Η επινόηση του αστεριού,
Το άγγιγμα και η απώλεια,
Τις ανάγκες αφουγκράζονται
Οι παραισθήσεις,
Οι άνθρωποι αρχίζουν να περπατούν
Ποιο γρήγορα.
Τελικά είναι αλήθεια
«ανήκουμε στους μέσα
από λάθος κυκλοφορούμε».
Το παραμύθι μεικτό
Πριγκίπισσες και πειρατές
Σε αδιέξοδο περιπλάνησης
Ηλιοκαμένος τριγυρνώ

Ο Φαέθων γνώριζε
Τα τολμηρά ταξίδια δεν έχουν επιστροφή.

Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου, Ελάχιστα πριν, εκδ.Νεφέλη, 2005

ΑΥΤΟ

Ανάμεσα στις κρύες πέτρες
Βρεγμένες όλη νύχτα απ’ τη θάλασσα,
Που είχε αποσυρθεί στην ώρα της.

Εκεί βρέθηκε. Έλαμπε.
Αν το άγγιζες, παλλόταν κάπως
Σαν εγκαταλελειμμένο χαμόγελο.
Το άρωμά του έφερνε στο νου
Ζάλη ιδεών και περιστάσεων.

Αλέξανδρος Κωνσταντίνου, Προφορικός Λόγος, εκδ. Πλέθρον 2005

Το Φ ΙΔΙ

Aναζητούσα μιά στροφή, κάτι σάν
έναν ελιγμό μέσ’ στή ζωή μου­-
ν αφήσω το παλιο πουκάμισο,
τό παλιό μου δέρμα πίσω.
Ωστόσο, σαν κάτι να μ’ εμπόδιζε,
θές τό τηλέφωνο πού χτύπησε, θές η οργή μου:
καταλάγιασα. Τώρα στό πάτωμα
πεσμένος πέφτουν πάνω μου
τά λέπια μιας κατάρας
πού αιώνια κουβαλάω στό κορμί μου.

Βιβλία που λάβαμε στη διεύθυνση:

Σωτήρης Παστάκας, Ελ. Βενιζέλου 12Α, 17121 Νέα Σμύρνη

Γιάννης Βαρβέρης, Πεταμένα Λεφτά”, Κέδρος, 2005

Το ΟΝΕΙΡΟ Του ΓΙΑΝΝΗ
ΚΑΙ Του ΓΙΑΝΝΗ

Όραμα ευφρόσυνο προχθές
λευκός λαιμός όλʼ ή ψυχή
των συνανθρώπων.
Κι άνθη λευκά
στο μαξιλάρι.

Σεβάσμιο όραμα προχθές
πέτρωσαν μελωδίες ανθέων
εμύρισε πάλι άνθρωπο το μαξιλάρι.

Κάθε ύπνος έχει τρόπο
να σε απολύει
επάνω στη χλιδή.