Σαν να κοιμάται ακόμη

Ξύπνησε με μιας. Άνοιξε το παράθυρο στο αχνό φως, τον καθαρό ουρανό, το αναζωογονητικό αεράκι. Ένιωσε το κορμί του, σπιθαμή προς σπιθαμή, και το ένιωσε γερό. Κοίταξε στο μαξιλάρι και είδε πως δεν είχαν πέσει καθόλου τα μαλλιά του στη διάρκεια της νύχτας. Κοίταξε στο σεντόνι και δεν βρήκε ούτε ίχνος από αίμα. Άνοιξε το ράδιο και δεν άκουσε ειδήσεις για νέους σκοτωμούς στο Ιράκ, στη Γάζα ή στο Αφγανιστάν. Σκέφτηκε ότι κοιμάται ακόμη. Έτριψε τα μάτια του μπροστά στον καθρέφτη και αναγνώρισε εύκολα το πρόσωπό του. Φώναξε: «είμαι ζωντανός». Πήγε στην κουζίνα να φτιάξει καφέ. Έβαλε μια κουταλιά μέλι σε μια κούπα με γάλα χωρίς λιπαρά. Στο μπαλκόνι είδε ένα περαστικό καναρίνι κουρνιασμένο σε ένα δοχείο για λουλούδια που το είχε αφήσει χωρίς νερό. Είπε καλημέρα στο καναρίνι και σκόρπισε ψίχουλα από το ψωμί τριγύρω του. Το καναρίνι πέταξε και προσγειώθηκε στο κλαδί ενός θάμνου και άρχισε να τραγουδάει. Πάλι σκέφτηκε πως πρέπει να κοιμάται. Κοίταξε άλλη μια φορά τον καθρέφτη και είπε:«αυτός είμαι εγώ». Άκουσε το τελευταίο δελτίο ειδήσεων. Κανένα καινούργιο φονικό στον κόσμο. Ένιωσε πολύ χαρούμενος αυτό το αλλόκοτο πρωινό. Η χαρά του αυτή τον οδήγησε στο γραφείο του. Σχημάτισε μια φράση στο μυαλό του: « Είμαι ζωντανός παρόλο που δεν νιώθω κανένα πόνο». Ένιωσε γεμάτος από μια παθιασμένη επιθυμία να γράψει ποίηση, εξαιτίας αυτής της κρυστάλινης διαύγειας που είχε έρθει να τον βρει από κάποιο μακρινό τόπο. Από το μέρος εκείνο όπου βρισκόταν τώρα! Όταν κάθισε στο γραφείο του, βρήκε τη φράση «είμαι ζωντανός παρόλο που δεν νιώθω κανένα πόνο», γραμμένη σε μια λευκή κόλλα χαρτί. Τότε πια σταμάτησε να αναρωτιέται αν κοιμάται. Ήταν απόλυτα σίγουρος γι’ αυτό.

***

Mες στʼ άρματά μου το ψωμί μου το κριθαρένιο, μες στʼ άρματά μου
το κρασί το Ισμαρικό και μες στʼ άρματά μου γερμένος τα πίνω.

***

Κάποιος απʼ τους Σάιους καμαρώνει για την ασπίδα μου,

όπλο αψεγάδιαστο, που πλάι σε θάμνο παράτησα αθέλητα·

έλα όμως που εγώ σώθηκα. Για κείνη την ασπίδα να νοιάζομαι;

Aς πάει στα κομμάτια άλλη θʼ αποκτήσω καλύτερη.

***

Δεν με νοιάζουν του πολύχρυσου του Γύγη τα πλούτη
και ποτέ μου δεν τα πεθύμησα, ούτε και φθονώ

των Θεών τα μεγαλεία, ούτε και που λαχταρώ μια μεγάλη εξουσία
γιατί μακριά είναι όλα ετούτα απʼ τα μάτια μου.

*
Ξεκλειδώνοντας τον έβδομο
άδειος ο παράδεισος
κι ακατοίκητος με περιμένει.
Η βλάστηση συνεχίζει
να οργιάζει, τα γνώριμα
αρώματα, οι γνωστές μυρουδιές.
Μόνον ο Χόρχε με υποδέχεται
μεταμορφωμένος σε λύκο.

*
Ας με συγχωρέσουν οι φίλοι.
Οι προσευχές μου από δω ψηλά
θα εισακουγόταν καλλίτερα,
όσο ανεβαίνεις τόσο ακούγεσαι.
Η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια
η ένδεια οξυγόνου κόβουν τις λέξεις
στη μέση. Δεν έχω άλλο πλήθος.
Δεν προσεύχομαι πια.

Αθέατο πάθος

Τόσο μονάχα,
Όσο, μια ανάσα εκπνέει
κι αλώνει το σώμα,
τις ιλαρές ηλιαχτίδες
που αναδύουν το φως
εκεί π’ αγρικά το απρόσμενο
για να σπείρει ευωδιές
στο αθέατο πάθος
που πλανάται στο άπειρο

Όσο, το θρόισμα του ανέμου
διαχέεται άφθαρτο
στο γυμνό σου κορμί
για να στάξει ο ουρανός
το αμόλευτο δάκρυ του

Όσο, έν’ ασφοδίλι ανθίζει
στις φλέβες μας

Μυστική ακολουθία

Μαζί κι απόψε
στη γιορτή των αισθήσεων
στην έναστρη νύχτα
στη μύηση,
μαζί θα πετάξουμε
πέρα απ’ το χρόνο
στο γαλάζιο αχανές
γυμνοί κι απροσάρμοστοι

Μας φτάνει,
λίγος καθαρός ουρανός
ένα δάκρυ χαράς ή ανάτασης
εν’ ασφοδίλι
που ευωδιάζει στο άπειρο
κι ένα χάδι
που ανθίζει στο σώμα μας
για να νιώσουμε
τη μυστική ακολουθία του έρωτα

1985 Καλοκαίρι

Πώς μέσα σου
ήρθαν να κατοικήσουν τόσα όχι
τόσες άλλες ζώες
τόσοι ενδιάθετοι πόθοι;

1962 Αντιμόνιο

Τι νόημα έχει να λες
διαπραγματεύομαι στο όνειρο
αφού κι εκεί σκυλιά θα καρτερούν
θα γλείφουν τα κουρασμένα σου μάτια
αλυχτώντας για ένα βαθειά θαμμένο κόκκαλο

και πάλι απ΄την αρχή

στους γύρω σου υπέροχα θα δίνεσαι
ακούραστος κι αναίμακτα ηττημένος

Θαμώνες

Συνήθως
οι εφημερίδες στα χέρια τους είναι παλιές
μπορεί και περασμένων χρόνων
όμως επιμένουν επιμελώς να τις διπλώνουν
όπως τις ζωές τους
πάντα στην ίδια ανάγνωση