Αθέατο πάθος
Τόσο μονάχα,
Όσο, μια ανάσα εκπνέει
κι αλώνει το σώμα,
τις ιλαρές ηλιαχτίδες
που αναδύουν το φως
εκεί π’ αγρικά το απρόσμενο
για να σπείρει ευωδιές
στο αθέατο πάθος
που πλανάται στο άπειρο
Όσο, το θρόισμα του ανέμου
διαχέεται άφθαρτο
στο γυμνό σου κορμί
για να στάξει ο ουρανός
το αμόλευτο δάκρυ του
Όσο, έν’ ασφοδίλι ανθίζει
στις φλέβες μας
Μυστική ακολουθία
Μαζί κι απόψε
στη γιορτή των αισθήσεων
στην έναστρη νύχτα
στη μύηση,
μαζί θα πετάξουμε
πέρα απ’ το χρόνο
στο γαλάζιο αχανές
γυμνοί κι απροσάρμοστοι
Μας φτάνει,
λίγος καθαρός ουρανός
ένα δάκρυ χαράς ή ανάτασης
εν’ ασφοδίλι
που ευωδιάζει στο άπειρο
κι ένα χάδι
που ανθίζει στο σώμα μας
για να νιώσουμε
τη μυστική ακολουθία του έρωτα
Ελαφρόπετρα
Η ανάσα είναι καλά κρυμμένη
σαν ελαφρόπετρα
στον πάτο της θάλασσας
σαν νόθο πάθος
εραστών του δειλινού
που κάπου χάθηκε κι αιμορραγεί
ένα φεγγάρι λειψό
που δειλά ξεπροβάλλει
στο διάκενο
σιωπηλής προσμονής
και μυστικής επιθυμίας
καλοκαίρι ακόρεστο
πάνω στο σώμα σου
Άκου τους ήχους των πόθων
πως γεννιούνται
πως αναδύονται απ΄το πουθενά
πως μεταγγίζονται στο άπειρο
Ένας πήγασος μας χρειάζεται
κι ένα φιλί στη διαπασών
έτσι κι αλλιώς η ανάσα
είναι πάντα καλά κρυμμένη
μέσα στις συμπληγάδες του έρωτα
μια ακριβή ελαφρόπετρα
ένα παράπονο πέτρινο
στον πάτο της θάλασσας
Κάποτε
Όταν, για τα καλά, η σιωπή
λεηλατήσει το κουφάρι μου,
τότε θ΄αναδυθούν απ΄ το βυθό
οι ξεχασμένοι στίχοι μου
στιλπνοί κι ονειροπόλοι
Ερωτικό κάλεσμα
Μικρή βροχή πλησίασε, έλα κοντά
σαν μολυβένιο σύννεφο που ξέσπασε
που απέδρασε απ΄ τον ουρανό
και φτερουγίζει λεύτερο
Έλα κοντά κι εγώ σαν άνεμος
θα σου κρατώ παρέα
να σμίγουν οι ανάσες μας
στην αγκαλιά της νύχτας
Ανεμοστρόβιλους πολλούς θα ξαμολήσω
που σε χορό ερωτικό θα σε καλούν
με νότες μαγικές και μελωδίες
που θα ξυπνούν ευωδιάζουσες ορμές
μέσα απ΄ το σφαλιστό φλασκί της θύμησης
Μην αρνηθείς μικρή βροχή
την αμυδρή αυτή ανάσα μου
μην ξεχαστείς
και το αντάμωμα μας αποτρέψεις
τίποτα μην αποτρέψεις
γιατί ακόμα και ο ήλιος
θαμπώνεται απ΄ τη φλόγα της ματιάς
σαν σαϊτεύει στον αέρα
Άπλωσε ηδονικά το σώμα σου
όλο το άπειρο να πιάσεις
κι εγώ στην άκρη θα σταθώ
και θ΄ ανιχνεύω πόντο πόντο
την αγιοσύνη του
τόσο σεπτό κι αιθέριο
τόσο στιλπνό κι επώδυνο
Μικρή βροχή δυνάμωσε
τον πόθο σου σαν παφλασμό
πάνω στο σώμα μου απόθεσε
τώρα που μόνοι μείναμε,
που πάντα μόνοι θα ΄μαστε
να συγχρονίζουμε τους ψίθυρους
στο σταλοχτύπημα σου
Άφατος πόθος
Με καρτερούσες καιρό
μες απ΄ τη μοναξιά
της σιωπής και της δίνης
με τα πανιά σου μεσίστια
και τις άγκυρες θαμμένες,
μ΄ ανοιχτές τις πληγές σου
ν΄ αρμενίζεις στα κύματα
και να φλερτάρεις τ΄ απρόσμενο
ζωγραφίζοντας όνειρα
και φιλιά πετρωμένα
στον καμβά της νοσταλγίας
Με τριγύριζες αθέατη
σαν σκιά μες στη νύχτα,
καράβι δίχως προορισμό
να διασχίζεις τους αιώνες
ν΄ ανιχνεύεις οδύνες και θύελλες
και φθαρμένα μηνύματα
καλυμμένα με σκόνη και στίχους,
να θωπεύεις τον άνεμο
που ασελγούσε στο σώμα σου
σαν δεινός ακροβάτης,
να σκαρώνεις παιχνίδια του νου
με τον φόβο και τ΄ άγνωστο
και να ντύνεσαι έρωτας
και ανάλγητος θάνατος
καρτερώντας το φως
απ΄ τα βάθη υγρών
και αφεύγατων πόθων
Απογύμνωση
Οι λέξεις αποστρέφονται
κάθε ένδυμα
που προσπαθούν να τις φορέσουν
κήνσορες “λόγιοι” και αριβίστες
Γυμνές και αθέατες
θα ανεμίζουν πάντα στο άπειρο
εκπνέοντας γενναιόδωρα μέσα μας
ακριβοθώρητα συν-αισθήματα
κι εύοσμες αισθήσεις
Ο Τάκης Τσαντήλας ζει, εργάζεται και δραστηριοποιείται στη Λαμία.
Πρώτη λογο-τεχνική εκδοτική του απόπειρα καταγράφεται το 1982, όπου μαζί με τον Κώστα Κολλημένο εκδίδουν την ποιητική συλλογή “Είδωλα που κραυγάζουν”.
Τον Γενάρη του 2006 εκδίδει την ποιητική συλλογή “Ενδελεχή κι απόκρυφα ατοπήματα”.
Τον Γενάρη του 2007, από τις εκδόσεις “Οιωνός”, εκδίδει την ποιητική συλλογή “Ανιχνεύοντας Ουρανό”.
Τον Δεκέμβρη του 2007 συμμετέχει με τη δική του ποιητική ενότητα “Ακροβατώντας στο κενό” στην κοινή εκδοτική απόπειρα “Εικονική λογοτεχνία και www.ποίηση.gr” από τις εκδόσεις “Συμπατικές διαδρομές” 17 δημιουργών μέσα σπ΄το χώρο του διαδικτύου.
Τον Ιούνιο του 2008, από τις εκδόσεις “Αρμός”, εκδίδουν από κοινού με τη Μαρία Ροδοπούλου τα “Προ-αιρετικά και ατημέλητα”. Μια προ-αιρετική ποιητική συνάντηση, ή καλύτερα ένας συνδυασμένος και ατημέλητος ερωτικός λόγος και αντίλογος.
Το Νοέμβριο του 2008 εκδίδει από τις εκδόσεις «Οιωνός» την Ποιητική συλλογή «Ιχνηλατώντας τη σιωπή».
Προς το τέλος του 2009 αναμένεται να εκδοθεί η νέα ποιητική συλλογή του ο «Γνόφος καιρός».
Κείμενα του εντοπίζουμε σε διάφορα περιοδικά έντυπα και εφημερίδες αλλά και στο χώρο του διαδικτύου. Ποιήματα κατά βάση, αλλά και πεζά και πολιτικά κείμενα.
Στο διαδύκτιο θα τον συναντήσετε στον προσωπικό του ιστο-χώρο http://aiolos.pblogs.gr
Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του στο ε-mail:
ttakis@otenet.gr
Επίμονες αναζητήσεις μιας σιωπής
εκκωφαντικής
που προδίδεται από διάφανα ίχνη στίχων
και αφήνει ο ειρμός της πένας του καλλιτέχνη
να ποιεί νότες ψυχής, μυστικές μελωδίες..
Καρποφόρα η κατάδυσή σου Τάκη
Καλή συνέχεια στο έργο σας – Ποιείν
Θεατό και “αθέατο το πάθος” στην ποίηση του Τάκη Τσαντήλα μας μυεί μέσα από την “απογύμνωση” των λέξεων στη “μυστική ακολουθία” της. Εύχομαι πάντα όμορφες δημιουργίες στον Τάκη και καλή συνέχεια σε σας φίλοι του “Ποιείν”.
Δεν υπάρχουν λέξεις !!!
Τις αφαίρεσε όλες ?
Τις σφετερίστηκε όλες ?
Τις αγάπησε όλες ?
μέσα από την αποστροφή μας
και τις έφτιαξε Ποίηση
ο Τάκης Τσαντίλης.
Τσαντήλας
Ζητώ συγνώμη .
Μια σημείωση που την κάνω εδώ μόνο γιατί είναι η σημερινή ανάρτηση.
Κάποια στιγμή ίσως πρέπει να γίνει μια σοβαρή κουβέντα για το τι επιθυμεί η ίδια η γραφή στις μέρες μας.
Δεν απέχουμε αρκετές φορές από το να χαρακτηριστούμε θεατές σε παραστάσεις ποιητικών ωδείων. Και να παίζανε και Γιάννη Χρήστου πάει στην ευχή [για τον κ. Πρίμπα αυτό που αγαπά ιδιαιτέρως το Χρήστου]. Όμορφες εικόνες εδώ καλή χρήση της γλώσσας εκεί εκφραστική οικονομία παραπέρα εκλεκτικές συγγένειες παραδίπλα.
Και;
…Και ακριβώς αυτό είναι δείγμα των ημερών μας
Κατακερματισμένες προσωπικότητες που πιάνουν μια πλευρά και λένε “καλά είμαστε εδώ”, ας μη ριψοκινδυνεύσουμε την πρόσθεση.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ατάκα ενός γνωστού και μη εξαιρετέου ποιητή-εκδότη, όταν μου είπε: “τα τελευταία 20 χρόνια διαβάζω μόνο ποίηση, δεν ασχολούμαι με τίποτε άλλο, ούτε σινεμά, ούτε θέατρο κτλ”.
Στο μόνο που διαφωνώ με τη Μάτα Χάρι είναι πως δεν επιθυμεί η γραφή τίποτα και ποτέ. Αυτή έρχεται πάντα μετά την εποχή.
Cara Ματα-Χαρι
Η γραφή δεν επιθυμεί τίποτε!
Προσαρμόζεται στις επιθυμίες μας
μα τον ένα η άλλο τρόπο
με τον ένα η άλλο ποιητή .
” Και;”
Μα το απαύγασμα αυτής της προσαρμογής
“Δεν ξόδεψα το χρόνο μου
παρά μονάχα για να δύναμαι να αγρικώ
την ηδονή των λέξεων
την ώρα που η πένα τις αγγίζει ανάλαφρα
και τις μυεί πως ν΄ απεκδύονται
μπροστά στο λάλον φως
και ν΄ αυτοπυρπολούνται”
Ευχαριστώ πολύ το Ποιείν για την τιμή.
Μα πιότερο το ευχαριστώ για τη συνεισφορά του στη σπορά, την καλλιέργεια και τη συγκομιδή του λόγου.
Ευχαριστώ και τους φίλους/ες για το ιδιαίτερο αποτύπωμα – σχόλιο τους.
Εύχομαι ανάλογη συνέχεια κι έναστρες εμπνεύσεις κι εκπνεύσεις σε όλους σας (μας).
Το ερώτημα στην αρνητική του εκδοχή (τι δεν…) μάλλον θα ήταν ενδιαφέρον να συζητηθεί ως ξεχωριστό θέμα…
Αν η γλώσσα είναι απλώς ‘μέσο’ δεν μπορεί να επιθυμήσει κάτι.
Αν η γλώσσα δεν περιορίζεται στο να εκφράζει και να κοινωνεί τις σκέψεις μας αλλά αποτελεί ουσιαστικό και αναπόσπαστο κομμάτι των σκέψεων και τω ν επιθυμιών μας, δεν μπορούμε να αποφανθούμε ούτε για το αν ‘θέλει’ κάτι ούτε για το ‘τι’ θέλει.
Η ποίηση σώζεται από τα λογικά αδιέξοδα γιατί δεν είναι ούτε΄΄γλώσσα’ ούτε ‘υποκείμενο’. Σώζεται γιατί είναι ελευθερία,i.e αέναη μετακίνηση πέραν των-οποιωνδήποτε- ορίων.
Ο κ.Τσαντήλας ευτύχησε να είναι ποιητής και όχι απλά να γράφει ποίηση.
Και κάτι ακόμη -παρεπιπτόντως-: θα ήθελα κάποια στιγμή να διάβαζα όχι απλώς ‘γνώμες’, ‘κριτικές’ ή ‘απόψεις’, θα ήθελα να διάβαζα όχι απλές ‘αντιδράσεις’ ‘η ‘αντανακλάσεις’, αλλά ειδικά ΄κειμενικές’ τοποθετήσεις που θα ξεκινούν από το σώμα των λέξεων και θα κάνουν το ποθητό βήμα στο πνεύμα των συγκροτημένων αναλύσεων.
Όλοι είμαστε ‘ερασιτέχνες’ της ποίησης, γιατί η ποίηση δεν είναι συμβατή με κανέναν ‘επαγγελματισμό’. Αυτό όμως δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για περιττές γενικεύσεις και έλλειψη επιχειρημάτων.
Η ‘Απογύμνωση’ εκθέτει (και με τις δύο έννοιες της λέξης) τη γύμνια μας απέναντι στα ίδια μας τα δημιουργήματα. Ταυτόχρονα εναποθέτει τις ελπίδες μιας ζωής βιωμένης όχι με ΄λέξεις’ αλλά με ‘εύοσμες αισθήσεις’.
Θα ήθελα να διαβάζω πιο συχνά ποιήματα σαν και το προαναφερόμενο, με κάνουν να σκέφτομαι και ταυτόχρονα να προσπερνάω τη σκέψη μου οδηγούμενος στο βίωμα των συν-αισθημάτων μου.
Κ. Μάτα Χάρι, προς Θεού, αρθείτε στο ύψος των περιστάσεων, αρθρώστε λόγο και όχι λόγια.
Μάτα ξέρεις και θα ξέρεις. Αρκεί που ξέρουν οι άλλοι….
Είμαι μαζί σου στο “5” (Άσσος μπαστούνι.)
Απογύμνωση Vs. Μικρή Φθινοπωρινή Παραβολή
http://www.anemologio.gr/old_anemologio/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=623
http://monody-monody.blogspot.com/2007/10/blog-post_5667.html
http://aiolos.pblogs.gr/2008/02/196496.html
Απογύμνωση
Οι λέξεις αποστρέφονται
κάθε ένδυμα
που προσπαθούν να τις φορέσουν
κήνσορες “λόγιοι” και αριβίστες
Γυμνές και αθέατες
θα ανεμίζουν πάντα στο άπειρο
εκπνέοντας γενναιόδωρα μέσα μας
ακριβοθώρητα συν-αισθήματα
κι εύοσμες αισθήσεις
Τάκης Τσαντήλας
ΜΙΚΡΗ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΠΑΡΑΒΟΛΗ
Οι λέξεις
δεν καταδέχονται να ντυθούν
με τα ρούχα που κάποιοι τους επιβάλλουν
Στα μάτια των ανυποψίαστων
περιφέρονται ρακένδυτες
Για τους θηρευτές όμως των αισθήσεων
ανεμίζουν τις έκπαγλες εβένινες δαντέλες τους
και χαρίζουν το στροβιλισμό
ενός παθιασμένου χορού νοημάτων
Δεν τις ελκύουν οι απαστράπτουσες δωρεές
Με απαράμιλλη δεξιότητα
οδηγούν τα βήματά τους
στους μυρωδάτους κήπους των ενδεών
Στο άνθος της πένας τους
αφήνουν τη γύρη
της πιο μεθυσμένης επιθυμίας.
Γιάννης Τόλιας ΛΥΣΙΠΟΝΟΝ 2008
Άχραντος επιθυμία Vs.ΑΧΡΑΝΤΟΣ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ
http://monody-monody.blogspot.com/2008/11/blog-post_1898.html
http://aiolos.pblogs.gr/2009/01/399962.html
Άχραντος επιθυμία
Τίποτα άλλο
δε θα ποθήσω.
Ν΄ απεκδυθείς μονάχα
των περιττών φυλλωμάτων σου,
να ταξιδέψεις
ως το άχραντο φως,
ν΄ αφουγκραστείς τον αχό
της απαστράπτουσας φλόγας
και να με κρύψεις βαθιά
μέσα στο εύοσμο πάθος σου
που αδημονεί διακαώς
να ανθίσει
(c) Τάκης Τ.
ΑΧΡΑΝΤΟΣ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ
Είσαι αγία
της ανηθικότητος
και της λαγνείας
Θηριώνυμη του πάθους
Ερωτικού ψυχορραγήματος
είσαι
ο Σπασμός
Εκδύεσαι των φυλλωμάτων σου
και απονέμεις στην όραση
την αδήριτη
διαύγεια της γυμνότητος
Ενδεδυμένος
τα δαιμονικά μου άμφια
Ιερουργώ
με ευλάβεια
εξοντωτική
στη μυσταγωγία του σώματος
Και καταβαίνω
σύσσωμος
στο ευλύγιστο τόξο των μηρών σου
Και υποτάσσομαι
Ενώπιος
στο θρίαμβο
της ροής σου
Μηδέποτε κοινωνίαν
πλην αυτής
του υγρού ιάσμου σου
θα μεταλάβω.
Γιάννης Τόλιας ΛΥΣΙΠΟΝΟΝ 2008
Νύχτα πάθους Vs. ΜΕ ΤΟ ΚΟΠΙΔΙ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ
http://monody-monody.blogspot.com/2008/03/blog-post_05.html
http://aiolos.pblogs.gr/2009/01/nyhta-pathoys.html
Νύχτα πάθους
Όλη τη νύχτα ανάσαινα
το φλεγόμενο σώμα σου
που γυμνό
έσμιγε πάνω μου
και χάραζε πορφυρές πινελιές
με το κοφτερό λεπίδι
του πάθους
ΥΓ: Να με χαράζεις πιο συχνά
για να μπορώ μαζί σου να θάλλω
(c) Τάκης Τ.
ΜΕ ΤΟ ΚΟΠΙΔΙ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ
Όλη τη νύχτα
σε χάραζα
με λέξεις δίκοπες
Δεν άφησα αγεωγράφητο
κανένα σημείο
του κορμιού σου.
Γιάννης Τόλιας ΛΥΣΙΠΟΝΟΝ 2008
ΣΑΝ ΑΠΟ ΧΟΡΙΚΟ ΜΙΑΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ
“…Έτσι βαθιά που κοιμάσαι και το κορμί σου χαράζω
λες πως χαράζω τον παγκόσμιο χάρτη της κάθε ανδρικής επιθυμίας…”
Ι.Ν.Κυριαζής , Μαύρο σαν την ψυχή του χιονιού,1992
(αναρτημένο μέχρι πρότινος στο παλιό μπλογκ μου εδώ και χρόνια …)
ΜΕ ΤΟ ΚΟΠΙΔΙ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ
Όλη τη νύχτα
σε χάραζα
με λέξεις δίκοπες
Δεν άφησα αγεωγράφητο
κανένα σημείο
του κορμιού σου.
Γιάννης Τόλιας ΛΥΣΙΠΟΝΟΝ 2008
Νύχτα πάθους
Όλη τη νύχτα ανάσαινα
το φλεγόμενο σώμα σου
που γυμνό
έσμιγε πάνω μου
και χάραζε πορφυρές πινελιές
με το κοφτερό λεπίδι
του πάθους
ΥΓ: Να με χαράζεις πιο συχνά
για να μπορώ μαζί σου να θάλλω
(c) Τάκης Τ.
Τυχαίο,κρυπτομνησία,λογοκλοπή ή απλώς σύμπτωση λόγω “ποιητικής κοινοτοπίας”;…
Προσωπικά πάντως θεωρώ πως μια ταύτιση στίχων μπορεί να είναι συμπτωματική,αλλά περισσότερες της μιας,είναι ύποπτη.
Μ’ άλλα λόγια ,σα να ‘χει δίκιο ο κ. Τόλιας…
Πρώτη φορά νιώθω προφήτης .
Απάντηση # 3
Πάντως εγώ θα ένιωθα μακάριος
εάν με αντέγραφαν κ.κ. Γ. Τόλιε
και kyriaz .
1) Να θυμίσω το πρόσφατο αφιέρωμα στη Λένα Πλάτωνος στο Μετρονόμο (http://www.poiein.gr/archives/5697/index.html) και να παραπέμψω στο άρθρο για τον Καπλάνη.
2) τη γνώμη για τα όσα φαίνονται θα προτιμήσω να την αφήσω εντός μου (ή τουλάχιστο να μην τη γράψω), αλλά θα περιμένω πρώτα και την απάντηση του άμεσα θιγόμενου Τάκη Τσαντίλα. (Μηδενί δίκην δικάσεις πριν αμφοίν μύθον ακούσεις)
Ομολογώ πως δεν κατέχω την τέχνη της στοίχισης.
Αυτή θαρρώ πως αφορά τους περιφερόμενους γλωσσοπλάστες.
Ευχαριστώ και πάλι το “Ποιείν” για την τιμή.
“από ένα μέλλον που αγρυπνά
πάνω στα ναρκοπέδια της μνήμης.”
αλίευσα από ένα πρόσφατο ποίημα του κ. Τσαντήλα,όπως διάβασα στο μπλογκ του.
“Γέμισε κι η μνήμη νάρκες.
Όπου και να πατήσεις
θ’ ανατιναχτείς”,
από την ποιητική μου συλλογή “Μαύρο σαν την ψυχή του χιονιού” του 1992, αναρτημενη εδω και χρονια μεχρι πρότινος στο μπλογκ μου.
Ένα από τα δυο συμβαίνει:ή υπάρχει όντως συνειδητή επιρροή ή κάποιοι άνθρωποι έχουν κοινούς ποιητικούς κώδικες που τους οδηγούν σε κοινούς ποιητικούς τόπους.
Πάντως η απάντηση του κ. Τσαντήλα τον αφήνει εκτεθειμένο,μη καταδεχόμενος να λύσει απορίες.
Καλόπιστος ων,θα δεχόμουν τις απόψεις του αν διέθεταν την ανάλογη ισχυρή επιχειρηματολογία.
Και θα ολοκληρώσω τη θλιβερή μου παρενθετική παρουσία στο Ποιείν , μ’ ένα ποίημα αφιερωμένο σ’ όλα τα “αντιγραφάκια”:
Λογοκλοπής Εγκώμιον
Η έμπνευσή μου είναι λίγη
δεμένη η γλώσσα προ πολλού
μα υποτάσσομαι στα ρίγη
της φήμης μου του ποιητού.
Τι κι αν μια σκέψη δε διαθέτω
κι αν το χαρτί είναι καθαρό,
θα το γεμίσω εν χρόνω ευθέτω
με στίχους άλλων που θα βρω.
Είναι τα όρια μπερδεμένα
κρυπτομνησίας-λογοκλοπής…
Πριν να τα βρούνε, τα κλεμμένα
δικά μου κάνω, άνευ ντροπής.
Ποιήματα ολόκληρα, στιχάκια,
περικοπές και γνωμικά,
μεταφρασμένα ξένα αρθράκια:
αγύριστα και …δανεικά.
Κι άμα πρωτόλειο μου πέσει
στα χέρια,νέου δημιουργού
θα λέω πάντα «δε μ’ αρέσει»
και θα τo κλέβω κι αυτουνού.
Άλλα αυτούσια θα τα παίρνω,
σ’ άλλα θα κάνω συρραφή
και από κάτω τους θα σέρνω
φαρδιά πλατιά υπογραφή.
Θα τα τυπώνω,θα τα εκδίδω,
θα με προβάλλουν,θα με υμνούν
μαθήματα θα παραδίδω-
κι όλοι θα με χειροκροτούν.
Θα ‘ρθει κοινό να με θαυμάσει
ομιλητή των αιθουσών…
θα κάνουν τόπο να περάσει
ο ευνοημένος των Μουσών.
Μόνο τα βράδια στο σκοτάδι
νεκροί κι αγέννητοι ποιητές
θα με δικάζουνε ομάδι
που κλέβω φως απ’ τις σκιές…
http://aiolos.pblogs.gr/2009/09/64964.html
Εξαγνισμός
Σ΄ ερωτικές στιγμές
παλιές σ΄ αναζητώ
το πάθος το διάττον
νοσταλγώντας
εκείνο το ακαθόριστο
αποσταγμένο φως
που άναβες ιεροτελεστικά
στ΄ αγγεία μου
τους άναρθρους γλυκούς αχούς,
τις αστρινες αισθήσεις
που τα χείλη σου
στα ξαναμμένο μου κορμί
ανέδυαν
Τον άχραντο εξαγνισμό μου
_ Τάκης Τ. _
17/05/2007
Περιλαμβανόμενο στη συλλογή «Ανιχνεύοντας ουρανό»
——————————————–
http://monody-monody.blogspot.com/2008/11/blog-post_1898.html
ΑΧΡΑΝΤΟΣ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ
Είσαι αγία
της ανηθικότητος
και της λαγνείας
Θηριώνυμη του πάθους
Ερωτικού ψυχορραγήματος
είσαι
ο Σπασμός
Εκδύεσαι των φυλλωμάτων σου
και απονέμεις στην όραση
την αδήριτη
διαύγεια της γυμνότητος
Ενδεδυμένος
τα δαιμονικά μου άμφια
Ιερουργώ
με ευλάβεια
εξοντωτική
στη μυσταγωγία του σώματος
Και καταβαίνω
σύσσωμος
στο ευλύγιστο τόξο των μηρών σου
Και υποτάσσομαι
Ενώπιος
στο θρίαμβο
της ροής σου
Μηδέποτε κοινωνίαν
πλην αυτής
του υγρού ιάσμου σου
θα μεταλάβω.
© Γιάννης Τόλιας
27/04/2008
στα τελευταία ποιήματα δε βλέπω κάποια ομοιότητα εκτός της δομής του ποιήματος που έτσι κι αλλιώς δεν είναι συγκεκριμένη.εννοώ δεν υπάρχει κάποιο μέτρο, κάποια ποιητική φόρμα.και του θέματος βέβαια που είναι κάποια γυναίκα(η και άντρας).λογικό.
σε κάποια παραπάνω υπάρχει σαφής ομοιότητα.αν κάποιος έκλεψε το ξέρει.ας μη ξεφτιλίζεται λοιπόν στον ίδιο του τον εαυτό.αν δεν έκλεψε κανείς, γίνετε φίλοι γιατί έχετε πολλά κοινά.
http://angels.pblogs.gr/2009/09/atitlo.html
Αν υπάρχει κάποια κατηγορία, παρακαλώ να διατυπωθεί ξεκάθαρα
Οι εντυπώσεις δεν συνάδουν με την ποίηση κι ότι αυτή πρεσβεύει
ΥΓ: Το link θα πάρει την αρχική του μορφή
Τπ παραθέτω ως ένα δείγμα “δημιουργίας πλάνης”
“Το τέλος του blogging όπως πολλοί το γνωρίζουμε”
Επειδή η καλύτερη άμυνα λέει είναι η επίθεση και από έναν κατά συρροήν δανειζόμενο (να πω την πλέον ευγενική λέξη) λέξεων/ στίχων/ φράσεων /ύφους κλπ. δεν μπορεί να περιμένει κανείς πιο υπεύθυνη στάση…
(το ποιος είναι “περιφερόμενος γλωσσοπλάστης” και ποιος αληθινός ποιητής , μόνον ο χρόνος θα υποδείξει, μην προτρέχετε)
Επειδή και για αυτό το ζήτημα είχε πάλι πριν λίγο καιρό δημιουργηθεί θέμα και κάποιοι το στηλίτευσαν στους χώρους τους συνασπιζόμενοι με τον κ. Τόλια ειδικά για το ποίημα “Άχραντη Επιθυμία” ως αντιγραφή της Άχραντης Βλασφημίας (και οι οποίοι δεν γνωρίζω αν θέλουν να παρουσιαστούν εδώ και να λάβουν δημόσια θέση)…
Επειδή πρέπει να υπολογίζει κανείς τα κόμματα και τις ομαδοποιήσεις στο διαδίκτυο, όσους καίνε λιβανωτό σε κάποιους, για προσωπικούς τους λόγους και οφέλη…
Επειδή βαρέθηκα να βλέπω αυτό το παιχνιδάκι για την ετικέτα, τον κότινο του ποιητή και ποιος θα τον λάβει (για να τον εκμεταλλευτεί αποκτώντας κοινό και θαυμαστές)…
Συστήνω στους άξιους δημιουργούς όπως τους κκ. Τόλια και Κυριαζή να σκέπτονται προτού αναρτήσουν στο blog τους κάποιο νέο τους ποίημα.
Κυκλοφορούν βαμπίρ της έμπνευσης.
Και τα λεγόμενά σας θα παραποιήσουν και θα προσπαθήσουν να σας γελοιοποιήσουν όπως εν θερμώ κάνει τώρα η κυρία Γούναρη (αφαιρέστε κυρία μου αυτά τα εισαγωγικά στο “δημιουργός” εκεί στο μπλογκ σας, ο κ. Τόλιας είναι ποιητής εδώ και 30 χρόνια, δεν περίμενε την μπλογκόσφαιρα για να υπάρξει, κι ούτε καταπιάνεται διαρκώς με “ανασαιμιές” κλπ κλπ. για να εκδώσει ποίηση, ούτε δημόσιες σχέσεις κάνει σε κάθε του ανάρτηση εκμαιεύοντας δεκάδες μπράβο υπό τύπον καλημεροκαλησπέρας, μπας και κανείς του δώσει τον κότινο να καταξιωθεί επιτέλους, ένα είδους κότινο έλαβε πριν 25 χρόνια τέτοιον που αν τον είχε λάβει άλλος όχι απλώς θα τον ανέφερε στο βιογραφικό του, παντιέρα θα τον είχε κάνει να κυκλοφορεί. Μην ειρωνεύεστε λοιπόν αυτό που δεν γνωρίζετε)
και θα βρείτε τον μπελά σας αναλωνόμενοι σε συζητήσεις επί συζητήσεων και διενέξεις επί διενέξεων, χωρίς στο τέλος να καταφέρετε να αποδείξετε τίποτε.
Διότι σε αυτόν τον τόπο οι ομαδούλες, οι φιλίες και κυρίως οι διασυνδέσεις είναι το μέγιστο, και μαζί τους προχωρά κανείς, άνευ όχι
(τον τρώνε τα κυνηγόσκυλα, τα συμφέροντα, κι οι μισαλλόδοξοι)
Τις έχετε λοιπόν; Προχωρήστε.
Αν όχι, πράξετε αλλιώς.
Για αυτό λοιπόν συστήνω σε όσους σέβονται τα πάλλευκα και ντελικάτα φτερά της ακριβοθώρητης Μούσας όταν τους επισκέπτεται για να τους ευλογήσει έμπνευση κι ιδέες , να μην εκθέτουν αυτούς τους στίχους- ψήγματα ψυχής βορά στα πάσης φύσεως αρπακτικά.
Κατανοώ ότι το να έχεις μπλογκ σε παροτρύνει να παρουσιάζεις ευπρόσωπα τα ποιήματα, καλλικέλαδα και ατμοσφαιρικά, αλλά είναι σαν να έβγαζε κανείς μικρούς μίσχους απαίδευτων παιδιών στους δρόμους .
Κινδυνεύουν.
Και κάτι άλλο, εδώ δεν θα παίζεται η διελκυστίνδα με την λέξη “άχραντη” (την διεκδικούν προ πολλού τα ευαγγέλια)
Εδώ η ομοιότητα του ποιήματος Άχραντη Επιθυμία του κ. Τσαντήλα μοιάζει πολύ στο ξεκίνημα με ένα άλλο του κ. Τόλια
(καταπληκτικό, δυο σε ένα μαζί!!!)
Τίποτα άλλο δε θα σου ζητήσω
Μόνο λίγο να φυσήξεις
στο ερειπωμένο ιστιοφόρο της μνήμης
Να θυμηθώ
και να σε ταξιδεύσω
(το συγκεκριμένο ποίημα έχει γραφτεί 1/2007, κι από τότε υπάρχει σε χώρο του διαδικτύου. Στο μπλογκ του κ. Τόλια αναρτήθηκε 4-11-07)
Οπότε κ. Γούναρη μπορείτε να σκεφτείτε λίγο πιο καλά σε ποιον και εάν θα βάζετε εισαγωγικά στην ιδιότητα του ως δημιουργού.
ΥΓ.
πολλές συμπτώσεις κ. Βασίλη Κ
Λέξεις, στίχοι, κι απόπειρα προσομοίωσης ύφους
Δεν είναι τυχαία όλα αυτά κι αυτού του είδους ο “δανεισμός” πρέπει επιτέλους αν όχι να τιμωρείται, να καταδεικνύεται έτσι ώστε στο μέλλον να είναι αποτρεπτική παρόμοια πράξη και για αυτόν που ήδη ειδικεύεται μα και για τους επίδοξους ακολούθους του.
«Επειδή πρέπει να υπολογίζει κανείς τα κόμματα και τις ομαδοποιήσεις στο διαδίκτυο, όσους καίνε λιβανωτό σε κάποιους, για προσωπικούς τους λόγους και οφέλη…»
Κύριε Ignis ποιος είστε; Και πως με τόση άνεση ζητάτε τι επιτέλους; Επικαλείστε έναν νεφελώδη «δανεισμό» που απλά τον υποθέτετε. Και ζητάτε ανθρωποφαγίες βορά στο άσπιλο τάχα της ποίησης. Έχετε ακούσει τάχα τίποτα περί συκοφαντικής δυσφήμησης; Μόνο που αυτή δεν υπονοείται αλλά καταδεικνύεται οπότε το θέμα εκτός από ηθικό είναι και νομικό. Ας αφήσουμε επιτέλους την περιφορά εντυπώσεων και το θέσφατο της ιδιοκτησίας και ας στηρίξουμε αξιόλογους ποιητές όπως είναι ο κ. Τσαντήλας και ο κ. Τόλιας.
@10
Για τα όρια φιλοσοφίας και λογοτεχνίας έχουν αποφανθεί σημαντικοί διανοητές στο παρελθόν΄ περιττεύει η θέση μου.
Είναι πιο ενδιαφέρον να μετατοπίσουμε την κουβέντα στα όρια που επιβάλλει ο γραπτός ποιητικός λόγος σε όποιον τον επιχειρεί. Τι είδους χειραγώγηση δέχεται σήμερα ο ποιητής;
Kαι μια καλοπροαίρετη παρατήρηση:
Σε άλλη ανάρτηση όπου έκανα σχόλιο αναφέροντας κάποια κατηγορία ασκήσεων φυσικής κάνατε μια άστοχη σύνδεση του ανάλογου που χρησιμοποίησα για να υποστηρίξω την άποψη μου με τις συμπεριφοριστικές θεωρίες. Εδώ, τοποθετείτε τα όσα λέω στη βάση ενός σχολίου ειδικά για την ανάρτηση που αφορά τα ποιήματα του κ. Τσαντήλα, ενώ το έχω ξεκαθαρίσει εξαρχής ότι δε γράφω για αυτή την ανάρτηση.
Αυτό το ”εκτός τόπου” με δεδομένο το βιογραφικό σας έχει ενδιαφέρον. Το δικό μου ”εκτός τόπου” δυστυχώς κανένα.
@11
Γιάννη καλησπέρα. Ποιους θεωρείς αξιόλογους από τους νέους -όχι στην ηλικία :)- ποιητές;
@23
Το ποιητικό παραλήρημα στο διαδίκτυο δε θα λάβει τέλος ποτέ.
Κυρίε/α Ignis-ανώνυμε
1. (αφαιρέστε κυρία μου αυτά τα εισαγωγικά στο “δημιουργός” εκεί στο μπλογκ σας..)
2.(το συγκεκριμένο ποίημα έχει γραφτεί 1/2007, κι από τότε υπάρχει σε χώρο του διαδικτύου. Στο μπλογκ του κ. Τόλια αναρτήθηκε 4-11-07)
Τα εισαγωγικά στη λέξη «δημιουργός»
τοποθετήθηκαν για να τεθεί σε αμφισβήτηση ο όποιος δημιουργός
επικαλείται ημερομηνίες από ένα blog και μόνο
ως απόδειξη κατοχύρωσης των γραπτών του
Το παράδειγμα που είδατε με το link θα μπορούσε να έχει την όποια ημερομηνία θα εξυπηρετούσε το θέμα στο οποίο αναφερόσαστε
Το τίμιο και το ηθικό δεν μένει σε εντυπώσεις και πλάθεται κοπιάζοντας
Γνώστης του δε ο καθείς ξεχωριστά
Κατηγορείτε τον «δημιουργό» κ. Τσαντήλα ανώνυμα;;;;
Είστε σπουδαίος!
Και αφού με καλύψατε δεν έχω πια να πω κάτι άλλο.
Ευχαριστώ για το χρόνο σας.
Σε κάποια απάντησή του , ο Γ.Μίχος λέει
πως η ποίηση , εάν δεν είναι clandestina
δεν έχει λόγους να υπάρχει.
Φαίνεται πως αυτό παρ-ερμεινεύθει από τον
κ. Τ. Τσαντήλα και άσκησε πειρατεία
(πνευματική) στην eredità του κ. Γ. Τόλια .
Αποσύρω την απάντηση # 3 και αφήνω
δίκην δωρεάς τον τρίτο στοίχο.
Viva los usurpadores
@ 25
α) Δεν υπάρχουν όρια μεταξύ φιλοσοφίας και λογοτεχνίας, τουλάχιστον όχι στον χώρο της μη αναλυτικής φιλοσοφίας. Ο Rorty προτιμούσε να διδάσκει ‘Θεωρία Λογοτεχνίας’ στα τελευταία ακαδημαικά του χρόνια. Ο Παρμενίδης και ο Εμπεδοκλής παρέδωσαν τις φιλοσοφίες τους σε μορφή ποιήματος, ο Πλάτωνας ήταν ένας τρομακτικά χαρισματικός λογοτέχνης. Ο Sartre, ο Camus, o Marcel, o Heidegger, o Nietzsche, o Kierkegaard, για να παραθέσω απλώς μερικούς, φιλοσόφησαν με τη μορφή του θεατρικού, του ποιήματος και της νουβέλας. Μπορώ να σας στείλω άρθρα από τα σοβαρότερα φιλοσοφικά και ‘ακαδημαικά’ περιοδικά που μελετούν και αναλύουν τα φιλοσοφικά επιχειρήματα στη γραφή του Borges. Προσωπικά ετοιμάζομαι να γράψω -σε αυστηρά ακαδημαικό έντυπο- για τη φιλοσοφική επιχειρηματολογία του Pessoa.
Μόνο στον χώρο της λεγόμενης ‘αναλυτικής’ φιλοσοφίας δεν γίνονται ευπρόσδεκτες τέτοιου είδους αναλύσεις, αλλά από την άλλη στον ίδιο χώρο δεν γίνονται δεκτοί σαν φιλόσοφοι ο Hegel και ο Heidegger.
Θα μου κάνατε μεγάλο καλό αν μου αναφέρατε ποιοί ‘σημαντικοί διανοητές’ έχουν αναφερθεί στα ‘σύνορα της φιλοσοφίας και της λογοτεχνίας’, βλέπετε εργάζομαι εντατικά σε αυτόν τον χώρο ακριβώς και κάθε υπόδειξη θα έκανε καλό στην έρευνά μου.
Αν ‘περιτεύει’ ή όχι η δική σας θέση αποτελεί δικό σας θέμα και σίγουρα προσωπική σας θέση…
β) Θα ήταν καλό αν μπορούσαμε να κατανοούμε τις λογικές συνέπειες των όσων λέμε ή γράφουμε. ‘Τα όρια που επιβάλλει ο γραπτός ποιητικός λόγος σε όποιον τον επιχειρεί’ είναι μία ‘πρόταση’ που δεν καταφέρνει καν να γίνει καταληπτή. Είναι θέμα του γραπτού λόγου, είναι θέμα μίας ειδικής υποκατηγορίας του του ‘γραπτού ποιητικού λόγου’ και αν ναι, γιατί αυτό έχει να κάνει μόνο με την εποχή μας και όχι με κάθε εποχή του κάθε τέτοιου λόγου? Όσο για την ‘χειραγώγηση’ αυτή αναφέρεται στο εξωτερικό μόνο περιβάλλον του ποιητή? Αναφέρεται και στις δικές του αναστολές? Αναφέρεται στην συγκεκριμμένη ιδεολογία, θρησκεία και κοσμοθεωρία που προφανώς διαμορφώνει την ποιητική του ματιά στον κόσμο?
γ)Από την εποχή του Skinner ως την -σημερινή-εποχή του Daniel Denett, το κίνημα του ‘behaviourism’ έχει άμεσες διασυνδέσεις όχι μόνο με την ψυχολογία αλλά και με την φιλοσοφία. Η αναλυτική φιλοσοφία που κυριαρχεί στον Αγγλοσαξωνικό χώρο χρωστάει πολλά από τα φιλοσοφικά της θεμέλια σε αυτόν. Το πείραμα που αναφέρατε δεν χρησιμοπιήθηκε σχεδόν καθόλου στις φυσικές επιστήμες, αντιθέτως χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον στα ‘mind-experiments’ των ψυχολόγων και των φιλοσόφων του συμπεριφορισμού ως εύλογη αναλογία λειτουργίας του ανθρώπινου εγκεφάλου. Κατανοώ ότι δεν είστε υποχρεωμένη να το γνωρίζετε, αλλά κατά το γνωστό ρητό:’ δεν ήξερες, δεν ρώτα…?’…
δ) Χαίρομαι ιδιαίτερα που βρίσκετε ‘ενδιαφέρον’ κάτι στα όσα γράφω, ακόμη και αν αυτό έχει να κάνει με τη μομφή πως είμαι ‘εκτός τόπου’. Σεβαστή απόλυτα η γνώμη σας. Μακάρι να μπορούσα να εκφέρω κάποια γνώμη στηριζόμενος στο δικό σας βιογραφικό, αλλά δυστυχώς η μόνη -ιστορικά υπαρκτή- Μάτα Χάρι που γνωρίζω εκτελέστηκε πριν από κάμποσα χρόνια…Εδώ που τα λέμε είναι ελαφρώς αποπροσανατολιστικό να μην ξέρω καν αν απευθύνομαι σε (ένα) υπαρκτό πρόσωπο.’Unfair’ που λένε και στο χωριό μου…
Φιλικά
Γιώργος
Επειδή το γαϊτανάκι της σπίλωσης και απαξίωσης καλά κρατεί από επώνυμους κι ανώνυμους τιμητές και κήνσορες του λόγου που επινοούν φαιδρά σοφίσματα για να καταδείξουν το εγώ τους μέσα από μια στιχολαγνεία που προσωπικά με τρομάζει δηλώνω ευθέως ότι ουδέποτε ασχολήθηκα με τον κ. Τόλια και τα γραπτά του. Η «άχραντος επιθυμία» είναι εμπνευσμένη από παλαιότερο γραπτό μου τον «εξαγνισμό» δημοσιευμένο το 2007 στην ποιητική συλλογή «Ανιχνεύοντας ουρανό». Κάθε καλοπροαίρετος αναγνώστης μπορεί να δει πως ουδεμία σχέση έχει ούτε σαν ύφος ούτε σαν ακολουθία με την «βλασφημία» του κ. Τόλια. Το ίδιο ισχύει και για τα άλλα δύο γραπτά που επικαλείται ο κ. Τόλιας. Δανειστές, πειρατές και βαμπίρ των λέξεων ψάξτε αλλού κύριοι θεματοφύλακες της ποιητικής τάχα ηθικής εκτός κι αν κρίνεται εξ ιδίων τα αλλότρια.
Θα το ξαναπώ:
“Δεν ξόδεψα το χρόνο μου
παρά μονάχα για να δύναμαι να αγρικώ
την ηδονή των λέξεων
την ώρα που η πένα τις αγγίζει ανάλαφρα
και τις μυεί πως ν΄ απεκδύονται
μπροστά στο λάλον φως
και ν΄ αυτοπυρπολούνται”
Εάν οι απόπειρες να ριχτούν σκιές στο πρόσωπο μου και στα γραπτά μου συνεχιστούν από οποιονδήποτε δηλώνω πως θα ασκήσω κάθε νόμιμο δικαίωμα μου.
Τελεία και _.
Ζητώ ταπεινά συγνώμη, το πιο πάνω σχόλιό μου αναφέρεται στο @26.
Το σώμα που γεννά το έρωτα γεννά και τον καρκίνο.
Στα σχόλια υπ’ αριθμό 18 (κυρίως σε αυτό) και 23 υπάρχει η ΟΥΣΙΑ αρκεί να θέλει κάποιος να τη δει.
Στη blogόσφαιρα με τον καιρό σχηματίζονται ομαδούλες που δεν επιτρέπεται να μην τρελαθείς με την τακτή «ποιητική» εγγραφή του κάθε μέλους της ομάδας. Η αποχή από το σχολιασμό, που επιτρέπεται μόνο μια δυο φορές και είναι του επιπέδου «καλημέρα» ή «πω-πω! μεγάλε τρελάθηκα», εκλαμβάνεται ως πράξη σνομπίστικης συμπεριφοράς και τιμωρείται με αποχή, από το «σχολιασμό» του «ενόχου», ή και χλευασμό μέχρι να ζητήσει ταπεινά συγνώμη. Εννοείται πως κάθε αντίθετη γνώμη είναι μόνο γιατί είσαι ζηλιάρης και φθονερός. Και φυσικά κακόπιστος. Φυσικά σε περιπτώσεις ρήξης και δημιουργίας ανθυποομάδων ξαφνικά και ως δια μαγείας τα εγκωμιαστικά λόγια αντικαθίστανται από απαξιωτικές και υβριστικές εκφράσεις.
Το αποτέλεσμα είναι η γνωστή εικόνα, να διαβάζεις πράγματα επιδερμικά και χωρίς ψυχή.
Πράγματα που δεν είναι απόσταγμα βιωμάτων και δεν αποπνέουν την εμπιστοσύνη του «δημιουργού» στο «δημιούργημά» του.
Πράγματα που όλο και κάτι σου θυμίζουν και που δεν προσθέτουν.
Φανφάρες και μεγαλοστομίες σε συσκευασία νάιλον από γλωσσικούς ακροβατισμούς οι οποίες ακυρώνονται «με την πρώτη σταγόνα της βροχής»…
(ο Τσιτσάνης το θεωρούσε τιμή του που ο Σκαλκώττας το δεύτερο μέρος από το κονσέρτο για δυο βιολιά ήταν το θέμα από το “θα πάω κάτω στην αραπιά” με πέντε παραλλαγές κάτι που αναφέρεται και στην παρτιτούρα (και έγινε κατόπιν αδείας του). Το έργο αυτό εκτελέστηκε δημόσια για πρώτη φορά 55 χρόνια μετά το θάνατο του Σκαλκώττα και η μόνη μέχρι σήμερα ηχογράφησή του έγινε από τη, Σουηδική BIS, πριν 2 ή 3 χρόνια)
Τι “ιλαρές[?!] ηλιαχτίδες που αναδύουν [‘αναδίδουν’ θέλει μάλλον να πει γιατί ρήμα ‘αναδύω’ δεν υπάρχει] το φως
εκεί π’ αγρικά το απρόσμενο για να σπείρει ευωδιές στο αθέατο πάθος” [Ή αυτό το ‘απρόσμενο’ είναι θεόστραβο και δεν μπορεί να δει το πάθος παρ’ όλο το ιλαρό φώς, ή το πάθος είναι όντως αθέατο οπότε καλά κάνει και το αγρικά για να το σπείρει. Όπως κάνει άλλωστε κάθε γεωργός που ξέρει τη δουλειά του όταν βγαίνει μεσ’ τα μαύρα μεσάνυχτα για να σπείρει το χωράφι του. Με την ακοή πάει. Σε κάθε περίπτωση τέλος πάντων αυτές οι ηλιαχτίδες, ότι και να αναδίδουν, άχρηστες είναι.]
Τι πτήσεις “στην έναστρη νύχτα… πέρα απ’ το χρόνο στο γαλάζιο αχανές” [τώρα πως τα αχανές φαντάζει γαλάζιο νυχτιάτικα, μόνον ο ποιητής το γνωρίζει]
Τι “ανάσα … καλά κρυμμένη σαν ελαφρόπετρα
στον πάτο της θάλασσας” [πρόκειται για πολύ βαριά ελαφρόπετρα μάλλον που δεν επιπλέει]
Τι “νόθο πάθος εραστών του δειλινού” [σε αντίθεση βέβαια με αυτό των εραστών του καταμεσήμερου] “που κάπου χάθηκε κι αιμορραγεί” [άνευ σχολίου]
Τι “με τα πανιά σου μεσίστια και τις άγκυρες θαμμένες, μ΄ ανοιχτές τις πληγές σου
ν΄ αρμενίζεις στα κύματα” [πολύ μακρύ σχοινί πρέπει να έχουν αυτές οι άγκυρες]
κι απο την άλλη έχουμε λέξεις οι οποίες λέει “ανεμίζουν τις έκπαγλες [?!?!} εβένινες [??!!??!!] δαντέλες τους [!!!???!!!???]”, που
“Δεν τις ελκύουν οι απαστράπτουσες δωρεές” και με “Με απαράμιλλη δεξιότητα
οδηγούν τα βήματά τους στους μυρωδάτους κήπους των ενδεών” [πρόκειται γι εύπορους ενδεείς φαίνεται]
ΜΕΓΑΛΟΣΤΟΜΕΣ ΚΕΝΟΛΟΓΙΕΣ ΠΟΥ ΠΛΑΣΑΡΟΝΤΑΙ -ΜΕ ΕΥΣΧΗΜΟ ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝΩΣ ΤΡΟΠΟ- ΩΣ ΥΨΗΛΗ ΠΟΙΗΣΗ
και οι συγγραφείς των οποίων, με θράσος περισσό, αποφαίνονται ότι:
“Οι λέξεις αποστρέφονται
κάθε ένδυμα που προσπαθούν να τις φορέσουν
κήνσορες “λόγιοι” και αριβίστες”
ή αν θέλετε
“Οι λέξεις δεν καταδέχονται να ντυθούν
με τα ρούχα που κάποιοι τους επιβάλλουν”
Είναι σα να γράψω εγώ: “Απαιχθάνωμε τιν ανωρθωγραφοία”.
Τι σημασία λοιπόν αν κάποιος αντέγραψε ή όχι και ποιός αντέγραψε ποιόν;
Αν είναι να λογοκλέψει κανείς – αφού εύκολα το κάνει μιας και “λογοκλοπή” είναι δύσκολο ν’ αποδειχτεί- ας λογοκλέψει κάτι σημαντικό! Δόξα τω θεώ η παγκόσμια ποίηση έχει πάμπολλα τέτοια κείμενα!
Απάντηση στο 26.
Μάτα: Υπάρχουν τέτοιοι;
Έχω ένα καλό Pastis, τι θα γίνει;…. 🙂
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανοησία από την κριτική προσέγγιση που επιχειρεί να κάνει ο «περιηγητής» σε στίχους του κ. Τσαντήλα και του κ. Τόλια. Η ποίηση είναι πάνω απ΄ όλα αίσθηση αγαπητέ μου ξερόλα και δεν υποτάσσεται σε νόρμες και πολύ περισσότερο σε νόρμες λογικής. Η παγκόσμια ποίηση που επικαλείστε είναι γεμάτη από «ελαφρόπετρες στον πάτο της θάλασσας». Σχηματικά αναφέρομαι σ΄ αυτόν τον στίχο και θα μπορούσα να σας αναφέρω πολλά τέτοια παραδείγματα. Δεν θα το κάνω γιατί θεωρώ πως τα ξέρετε. Αν δεν γνωρίζεται ή κάνετε πως δεν γνωρίζεται τη φορά των στίχων που κινούνται έτσι κι αλλιώς δίχως σημάνσεις τότε θα σας προέτρεπα να είστε πολύ προσεκτικότερος στην κριτική σας ή ακόμα καλύτερα να την αποφεύγεται. Εκτός κι αν θέλετε να πείτε κι εσείς κάτι όπως τόσες αμπελοσοφίες έχουν γραφτεί δεικτικά εδώ μέσα. Έτσι απλά για να λέμε, να ανακυκλώνουμε το θέμα και να δημιουργούμε εντυπώσεις. Κύριε Τσαντήλα και κύριε Τόλια μη παγιδεύεστε σ΄ έναν ατέρμονο αντιπαρατιθέμενο λόγο. Γράψτε φίλοι μου όπως εσείς γνωρίζετε κι αφήστε την αλεπού να τριγυρίζει στο παζάρι των εκπτώσεων και της φτήνιας.
Είναι κρίμα που ένας φιλόξενος χώρος να αγναντεύεται από ποιητές σαν μια θάλασσα λάδι (σαν είναι λάδι η θάλασσα όλοι καπεταναίοι) -μια επιφάνεια -από την παραλία, λες και δε μάθανε ποτέ κολύμπι. Απ’ τις ξαπλώστρες αλυχτάν σαν τη μανά μου “έλα πιο έξω Λάμπρο μου, μην ξανοίγεσαι!”. Αυτό αφορά στα περισσότερα των σχολίων που στοιχήθηκαν τόσο γρήγορα.
Μια προσωπική αλληλογραφία(αν δεν ήθελε κάποιος την έκθεση του διαδικτύου, δημόσιος δρόμος όπως είπε ο κος Μίχος) γεμάτη καλές προθέσεις θα άνοιγε δρόμο πολύ πιο σίγουρο, ακόμη και αν βρίσκανε οι αναγνώστες της διαόλια και τριβόλια στην πορεία. Δεν θα έπρεπε να ξεκινάει η κουβέντα με ένα “μου ‘κοψες το νερό απ’ τ’ αυλάκι” και ένα “θα πάω στο αγροφύλακα”. Δεν έζησα με πολλά ποιήματα ως τώρα αλλά τους ποιητές, όπως πολλοί φαντάζομαι, τους εκτιμώ περισσότερο από άλλους για ένα ακαθόριστο λόγο και ούτε που έχω ζήσει κανέναν από κοντά.
Οι φύλακες που έχουν γνώση (που συμπεριλαμβανομένων των δημιουργών και συνεργατών αυτού του έστω-τόπου πρέπει να βγάλουμε και τα παπούτσια μας για να τους μετρήσουμε) ας αναλάβουν το δίχως άλλο την πρωτοβουλία για να μην απογοητεύομαι (ελπίζω και άλλοι). Αν θέλουν βέβαια.
Προσωπικά πιστεύω ότι η γλώσσα δεν χρειάζεται “σοσιαλιστικό μετασχηματισμό”. Δεν ανήκει σε κανέναν το χωράφι…Είναι τόσο μεγάλο που επιτρέπει όλα τα είδη της σποράς, της καλλιέργειας ή ακόμα μιας βόλτας( βουστροφηδόν όπως κατά τη γνώμη μου κάνει ο κ Τσαντήλας.). Τα σχόλια μου είναι αρνητικά και πάνω κάτω καλύπτομαι από την τοποθέτηση του περιηγητή στην πρόταση του με ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ. Συνοπτικά δεν μπόρεσα να βρω κάτω από ένα όχι και τόσο κομψό φόρεμα ένα γρανιτένιο περιεχόμενο(γούστα είναι αυτά). Γιατί και τα αγάλματα άμα τα ντύσεις όμορφα κατεβαίνουν και αυτά να χορέψουν( την εικόνα μάλλον την έκλεψα από ένα ποίημα του μεγάλου Γ. Ρίτσου ). Ο τόπος μας είναι μικρός και όλοι θα γνωριστούμε, μεγάλος και όλοι θα χωρέσουμε.
Για να μην πώ για αυτόν τον κοσμο τον μικρό, τον Μέγα.(ουτε αυτο είναι δικό μου.)
-κοπίδι των λέξεων
-νύχτα πάθους
-της μοναξιάς λεπιδα
μεσ τους τοίχους και το φως το ντροπαλό
άστραψε σα νυχτερίδα
της μοναξιάς λεπίδα
και σύρθηκε στου κορμιού σου τ απαλό
Αλλη λογοκλοπή;
Η θεματολογα ειναι ισχνή και καταπιάνονται πολλοί.Απλά η σημαιοστολίστικη παράθεση βαρύγδουπων λέξεων και φράσεων είναι κοινός
τοπος.
Βιώματα δεν υπάρχουν.
http://monody-monody.blogspot.com/2008/06/blog-post_14.html
Κι εγω που λες αγαπαητή Xara….
χτες πήρα ένα κύκλο φτιαγμένο απο χαρτόνι. Μετά πήρα ένα ψαλίδι και έκοψα τον κύκλο αυτό γύρω γύρω έτσι ώστε τελικά σχηματίστηκε ένα τετράγωνο.
Έτσι τετραγώνισα τον κύκλο!
Γιατί με φώναξες και γύρισα
Καλά έφευγα και καλά με ξεπροβόδιζαν χωρίς να μου
κρατούν κακία τα εγκόσμια
όλα όσα δε θέλησα να πράξω κι έπραξα
όλα όσα δε θέλησα να γίνω κι έγινα
Να χουν αποσπασθεί τα αγγίγματά μου απ ότι άγγιξα
και να με συνοδεύουν
Γιατί με φώναξες και γύρισα
σα δάκρυ που μετάνιωσε και δεν εκύλησε
Γιατί να πρέπει τώρα να διανύω προς τα πίσω όλη
αυτή την εγκατάλειψη
γέρος ποιητής διωγμένος απ τους στίχους μου
κι άγνωστος πλέον στο παρελθόν μου να συνάπτω πάλι
σχέσεις με όσα συμβήκαν
Να συνδεθώ με τι; Αναζητώντας τι ;
Ποιο αθέατο βάθος
ποια μυθική νεότητα;
Μετά από ένα τελεσμένο πεπρωμένο κι άλλο πεπρωμένο
μετά το πλήρωμα του χρόνου κι άλλος χρόνος;
Αυτό δεν είναι πια διασάλευση του πνεύματος
Η υλικότητά μου διεσαλεύθη
και δε θα βρει ανάπαυση στον αιώνα
***
Το «ως σεαυτόν» δεν ήτανε για μένα
Αγάπησα τους άλλους δίχως ν’ αγαπάω τον εαυτό μου
Χωρίς αγάπη του εαυτού μου δεν ήμουν ούτε εγώ ούτε
άλλος ανάμεσα στους άλλους
δεν ήμουν τίποτε μέσα στην τρικυμία της σάρκας μου
στα σαλεμένα λόγια μου και στ’ αναφιλητά του νου μου
μα έπασχα στα δράματα των άλλων
εγώ ο χαμένος πάντα στα αδιέξοδά τους
εγώ των αποχωρισμών τους ο εγκαταλελειμμένος
ο παραμιλητός του πυρετού τους
Κι όλα αυτά έτσι Για ένα ήθος δηλαδή για μια ιδεολογία
Δεν ήταν ήθος ύβρις ήταν. Και δεν το ’βλεπες
Αργεί αλλά σε βρίσκει το κακό
άξαφνα όλα γυρνούν τ’ απάνω κάτω
πατάς τους όρκους σου και πράττεις τ’ αντίθετα απ’ την
πίστη σου και μένεις
στην ερημιά της πτώσης σου
να δέρνεσαι και να χαλιέσαι
Αν άντεξα τη ζωή μου ως εδώ δεν ήτανε για μένα
Και τώρα ποιος ο αμητός;
Ω βλέμματα ω φωνές, ω αγγίγματα που με λιχνίσατε
στ’ αλώνια της αλαζονείας και της ταπείνωσης
κρατήστε τον καρπό Αλλά
δώστε μου πίσω το άγανο
το άγανο που τ’ αφήσατε του ανέμου
και χάθηκε χρυσίζοντας
προς το βαθύψηλο ουρανό.
ΒΥΡΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ
Έως…
http://monody-monody.blogspot.com/2009/01/blog-post_25.html
Υ.Γ
.”Από λεπτότητα και μόνο
έχω χάσει τη ζωή μου”
“Η ευγένεια μας σκοτώνει
Δεν θέλουμε να ενοχλήσουμε
αι τελικά ενοχλούμε τον εαυτό μας”
Charles Dantzig
Η ανάλυση
Είναι η ανίατη ασθένεια
του ποιήματος.
Δια της υπερβολής
του ποιητικού λόγου
Επιδιώκουμε
το εφικτό του ποιήματος.
Όταν χορεύεις
μες στην έκσταση
και διαγράφεις
το περίγραμμα του πόθου
είναι γιατί τα χρώματα της ψυχής
ξεστράτισαν
και ζωγραφίζουν άναρχα
τη σιωπή μέσα στη νύχτα
είναι γιατί η ανάσα
ανταμώνει την αγρύπνια
και σπινθηροβολεί η ποίηση
από μικρά κεντίδια
και μεγάλα χαμόγελα
που στροβιλίζονται
στο κύμα
στον άνεμο
στο χώμα
Την πανοπλία σας φοράτε από χρόνια
τέλεια συνταιριασμένη στις αναλογίες
και στις διαστάσεις των ονείρων σας
Μένουν μόνο κάτι λεπτομέρειες
στο μέρος της καρδιάς
κι έπειτα
θα πρέπει να καλέσετε τον τεχνουργό
για να χαράξει το καινούργιο σας οικόσημο
που γράφει ποιητής
Καιρό πολύ βασανιστήκατε
φτιάχνοντας άπειρους συνδυασμούς,
και η επιλογή των λέξεων
δοκιμάστηκε σκληρά
σε χίλιες άσκοπες περιπλανήσεις
Καιρό πολύ βασανιστήκατε
ώσπου να πετύχετε
αυτή τη σύνθεση που να εκφράζει
τόσο απόλυτα
τη φλόγα της κόλασής σας
Θελήσατε τον ήλιο
και ραγίσατε τη σκέψη σας
νομίζοντας πως θα λάμψει
μέσ’απ’τη ρωγμή
©Μανώλης Μεσσήνης
“Αφιερωμένο σ’αυτούς που θέλουν να ζήσουν
κλέβοντας την ψυχή των ποιητών”
στο σχόλιο 35
ο “περιηγητής” τα λέει όλα…
“ΜΕΓΑΛΟΣΤΟΜΕΣ ΚΕΝΟΛΟΓΙΕΣ ΠΟΥ ΠΛΑΣΑΡΟΝΤΑΙ -ΜΕ ΕΥΣΧΗΜΟ; ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝΩΣ ΤΡΟΠΟ- ΩΣ ΥΨΗΛΗ ΠΟΙΗΣΗ”
νομίζω δεν αξίζει
επιπλέον ενασχόληση…
Όσα δε φτάνει η αλεπού τα περιφέρει στο παζάρι με τη μορφή της υψηλής τάχα κριτικής. Ο δικτυακός κανιβαλισμός αποκτά πρόσωπο στο όνομα κάποιου «περιηγητή», κάποιας «αντιποίησης» κλπ. Γριές τσατσάδες των στίχων και ημιμαθείς σαλτιμπάγκοι που ξερνάνε χολή γιατί απλά δεν μπορούν, δεν ξέρουν να κάνουν κάτι άλλο. Άξιος ο μισθός σας πανίβλακες.
Αντιπαρέρχομαι στα φαιδρά επινοήματα περί «λογοκλοπής» και καταθέτω την άποψη μου στα όσα αναφέρονται κυρίως στο σχόλιο 35 και 48. Δικαίωμα του καθενός μας είναι η κριτική, να μας αρέσουν ή να μη μας αρέσουν τα ποιήματα του Τάκη Τσαντήλα ή όποιου άλλου. Τούτο όμως αποκτά νόημα όταν γίνεται επώνυμα. Όταν η κριτική κρύβεται πίσω από παρωνύμια όπως περιηγητής Ignis και αντιποίηση είναι εκ του ουκ άνευ και γίνεται εκ του πονηρού. Θα ήθελα πολύ να δείχνατε στους αναγνώστες του Ποιείν και όχι μόνο, τα δικά σας γραπτά, απλά και μόνο για να πάρουν μια γεύση της δικής σας υψηλής ποίησης. Αυτά.
Δεν καταλαβαίνω αυτήν την επιθετικότητα. Γούστα είναι αυτά. Και εγώ δεν έχω την καλύτερη γνώμη για τα ποιήματα και την είπα. Πρέπει να υπογράψω κιόλας διότι διαφορετικά είμαι a priori πονηρός;
Να σας στείλουν a posteriori ένα γράμμα με τα στοιχεία τους τότε να τα στοιχειοθετήσετε αν είναι αρνητικοί(γιατί την αφεντιά μου, τον Βασίλη Κ, τον Τυρταίο, ΔΚΛ, την Xara δεν τους συμπεριλάβατε αφού γενικά δεν πιστεύουνε ότι πρόκειται για λογοκλοπή από τις τοποθετήσεις τους, ο καθένας για τους λόγους του ή έστω απλά δεν ασχολήθηκαν;).Η ουσία της κριτικής(αν και εγώ δεν ξέρω πολλά, γράφω μόνο για την αίσθηση που μου προκαλεί) όπως και του ποιήματος, αν υπάρχει, δεν ξεκινάει από το όνομα του δημιουργού της. Αυτό υποκρύπτει πως αντιμετωπίζεται το προϊόν μόνο με το label. Και το πρόβλημα σε αυτή την περίπτωση δεν έχει να κάνει μόνο με το label(τίνος είναι αυτό το ποίημα;) αλλά κυρίως με το ότι το βλέπετε ως προϊόν – εμπόρευμα και υποτίθεται ότι τα αόρατα χέρια της αγοράς το χτυπάνε μην πουλήσει.
Κρίμα.
Εσείς όταν πάτε σε ένα εστιατόριο και σας άρεσε ή δεν σας άρεσε το φαγητό τραβάτε το μάγειρα από το μανίκι; Η’ μαζεύετε ονομαστικά παρουσίες
για να γεμίσετε το κουτί των εντυπώσεων- παραπόνων;
Οι καλοφαγάδες όταν δοκιμάζουν ένα θεσπέσιο πιάτο νομίζετε ότι ξέρουν να το μαγειρέψουν κιόλας;
Δικαίωμα του καθενός είναι να επιλέγει πώς και πόσο θα αποκαλυφθεί στο διαδίκτυο όπως και δικαίωμα του κυρίου Τσαντήλα να υπερασπιστεί τον εαυτό του(κατ ‘εμέ το κάνει μια χαρά.) απέναντι σε οποιαδήποτε κριτική(θετική ή αρνητική) τον ακουμπά.
Απευθύνομαι κυρίως σε σας και όχι στην Xara που υπερθεματίζει χωρίς θέμα. Ξαφνικά και ανέλπιστα ανακάλυψε πως ο παγκόσμιος ιστός είναι ένα τεράστιο ανώνυμο -συνήθως βουβό – πλήθος που ξυπνάει μια στο τόσο και λέει αυτά που λέει. (Οκ .και το βόρειο σέλας οφείλεται στην αντανάκλαση της ψόφιας ρέγγας στο πάτο της βόρειας θάλασσας. )
Το ότι κάποιος στέκεται αρνητικά απέναντι στο ποίημα (και μόνο αυτό) ανώνυμα ή επώνυμα δεν αποτελεί αφορμή για καμία υπεράσπιση από μέρους σας πέρα από της δικής γνώμης για το ποίημα και μόνο.
Τα υπόλοιπα -όπου υπάρχουν δεν είναι δική μου δουλεία γιατί δεν είμαι αμισθί πανίβλακας να την κάνω και αφορούν καταρχήν τους ίδιους τους δημιουργούς.
Εγώ τουλάχιστον το κάνω όταν θέλω τζάμπα- γούστο και καπέλο μου- γιατί κερδίζω έτσι και αλλιώς από τη διαδικασία.. Οπότε προτείνω να αποφεύγεται το «τσουβάλιασμα»(το μεγάλο τσουβάλι στην περιοχή μου λέγεται και μπούρδα ). Νομίζω ότι εκτίθενται περισσότερο αυτοί που το κάνουν παρά οι άνθρωποι που υπήρξαν αφορμή(σχολιαστές ή δημιουργοί) .
Ευχαριστώ και την καλησπέρα σε όλους…
Απευθύνομαι κυρίως στον κύριο Τσούμα.
Ξέχασα να το γράψω στην αρχή. 😉
Για την ταμπακέρα δεν μας λέτε τίποτα κύριε Λάμπρο Α. Κι αυτή έχει να κάνει με το κατά πόσο δικαιούται ή όχι να επιχειρήσει κάποιος να απαξιώσει κάποιον επώνυμο κρυπτώμενος πίσω από ένα ανώνυμο παρωνύμιο. Προσωπικά το θεωρώ τουλάχιστον ανέντιμο. Καλησπέρα κι από μένα σε όλους.
Με προλάβατε, κύριε Μίχο. Μου μένει μόνο να αρπαχτώ από τα αποσιωπητικά σας, για να συμπληρώσω ότι, μεθαύριο, εμείς οι ανώνυμοι θα αναδείξουμε κυβέρνηση. Κι αλίμονο αν ήταν αλλιώς.
Λάθος κάνετε…είπα και ξαναλέω ότι αφορά καταρχήν τον ίδιο το δημιουργό. Στη συγκεκριμένη περίπτωση έκανε καλα ο κύριος Τσαντήλας (που και αυτό το είπα) στο 30ο σχόλιο. Απάντησε στον κύριο Τόλια όπως θεώρησε αυτός σωστό και δεν ασχολήθηκε με τους ανώνυμους που του επιτέθηκαν περι λογοκλοπής πέραν από το σχολιασμό που τους αρμόζει. (από τη δική του πλευρά)
Τώρα το πόσο μπορεί ένας ανώνυμα να απαξιώσει(πολύ βαριά κουβέντα) κάποιον επώνυμο δεν είναι τόσο απλό και όχι τόσο μετρήσιμο.(εγώ για παράδειγμα πιστεύω απο λίγο έως καθόλου).Μην μεγενθύνετε τους όγκους κατα το δοκούν. Προκειται για μια συνολικότερη κουβέντα και δεν νομίζω ότι η τοποθέτηση σας ξεκίνησε με αυτή τη σκέψη αφορμή.
Ομως και σε αυτό ήμουν ξεκάθαρος. Θεωρώ η κριτική σε τέτοιους χώρους πρέπει να ξεκινάει απο το ποίημα και όχι από τον δημιουργό του(που προφανως παίζει και αυτός ένα ρόλο). Δεν θέλω να επαναλαμβάνομαι γιατί δεν πιστεύω ότι η επανάληψη θα γεννήσει τίποτα στο συγκεκριμένο ζήτημα πέρα απο κατάχρηση του χώρου.
Η τοποθέτηση μου αφορά και σε μια γενικότερη προσπάθεια ποινικοποίησης του Μέσου ( λες και τα όπλα σκοτώνουν) που φυσικά δεν νομίζω ότι απηχείτε τέτοιες απόψεις κύριε Τσούμα(δεν σας γνωρίζω εξάλλου παρα μόνο το καλαίσθητο blog σας)
Νομίζω ότι ήμουν αρκετά ξεκάθαρος.
Η ταμπακιέρα είναι άλλη για μένα εδώ. Η ουσία της γνώμης μου βρίσκεται στην τελευταία παραγραφο του σχολιού μου 39. Τα άλλα θα μπορούσαν να κρεμαστούν κάτω από οποιεσδήποτε αναρτήσεις.
Σταυρώστε τον γιατί τολμά να γράφει ποίηση και να είναι εκτός κλίκας. Τιμωρείστε τον γιά παραδειγματισμό. Λυπάμαι κύριε Παστάκα, νόμιζα πως εσείς τουλάχιστον δεν αντλείτε ευχαρίστηση από ετούτη την ανθρωποφαγία.
κ. Γκόλφη,
να μην λυπάστε καθόλου!
Το ποιείν είναι η αρένα της ποίησης, ο στίβος αν θέλετε, κι όσοι στέλνουν συμμετοχές το γνωρίζουν εκ των προτέρων και μάλιστα το επιζητούν!
Αν θέλετε να μάθετε ειληκρινά μια γνώμη για το έργο σας, ελάτε εδώ!
Διαφορετικά υπάρχουν ένα σωρό έντυπα και διαδικτυακά κατάκλειστα περιοδικά όπου μπορείτε να συμμετέχετε με τα έργα σας ανώδυνα εν μέσω αμοιβαίων λιβανισμάτων…
Σας ευχαριστώ για τη βόλτα σας στα μέρη μας…
Διανυκτερεύουμε, ξέρετε…
Ο νεαρός που διαμαρτύρεται, διαδηλώνει, εξεγείρεται με αφορμή και αιτία σαφώς καλύπτει πολλές φορές το πρόσωπο του για να προφυλαχτεί από τις κάμερες και τους μπάτσους. Ο κουκουλοφόρος όμως της κατοχής έκρυβε συνειδητά το πρόσωπο του και κατέδειχνε περιχαρής στους ναζιστές τους ενοχλητικούς τότε κομμουνιστές και όσους θεωρούσε εχθρούς της πατρίδας και του έθνους. Ο κουκουλογόρος «κριτικός» τι λόγο έχει άραγε να κρύβει το πρόσωπο του; Και ναι ο Τάκης Τσαντήλας καλώς ή κακώς δεν ανήκει σε καμιά κλίκα κι απ΄ όσο ξέρω δεν επιζήτησε τίποτα. Το Ποιείν ήταν εκείνο που του πρότεινε την παρουσίαση κι απλά ο Τάκης αποδέχτηκε την πρόσκληση. Θεωρώ κι εγώ πως επιχειρείται ένα τσαλάκωμα στον ποιητή για λόγους πολλούς και για μένα εξηγήσιμους. Δεν θα συνεχίσω άλλο γιατί νιώθω πως έστω κι ακούσια συμμετέχω κι εγώ σ΄ αυτό το τσαλάκωμα. Καλές δημιουργίες σε όλους και κομψότητα στις εκφράσεις.
κώστα τσούμα,για τον ιδιο λόγο που το κάνει και ο πιτσιρικάς που διαδήλωνε το χειμώνα.δλδ, επειδή έχει γεμίσει η ελλάδα “Ασφαλίτες” παντού.ποιος είστε,πως σας λένε κλπ.κανείς δεν επιζητά την ανωνυμία. αλλά σταματείστε να ρωτάτε τον κάθε ένα ποιος είναι επειδή έγραψε κάτι, κάπου.
οι γελοιογραφίες του κυρ σας αρέσουν;τα βιβλία του αρκά;δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιος περιηγητής ή κάποιος ignis δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει όποιο όνομα του αρέσει.εκτός κι αν θέλετε την αυτολογοκρισία από φόβο, η οποία υποθέτω είναι η δική σας απάντηση στο ερώτημα για τους κριτικούς με την κουκούλα.
Οι λέξεις, τα αισθήματα και συναισθήματα, δεν έχουν κοπυράιτ!
Σαχλαμάρες και πάλι σαχλαμάρες!
Για να επιβεβαιώνεται πάντοτε το εγώ μας!
Άθλια, συνήθως, φάρα εκείνη των ποιητών.
Αυτό που είναι εντυπωσιακό και με κάνει να πιστεύω πως τα πιο απίθανα πράγματα μπορεί να συμβούν μες στο σύμπαν, είναι το ότι και των δύο τα ποιήματα, κατά τη γνώμη μου, ( γνώμη ενός αναγνώστη), είναι της μικρομεσαίας κατηγορίας, αλλά πάρα πολύ καλά. Αν υπήρχε κλοπή , του κλέφτη θα ήντουσαν μάπα. Κι αυτό όμως υπόθεση είναι, διότι στο απίθανο σύμπαν μέσα, θα μπορούσε κι ο κλέφτης να έχει ταλέντο και να είναι υπέροχος! Αυτό που έχω να πω γενικώς για τους κλέφτες είναι πως, αν κάποιος έκλεψε, μόνο εκείνος το ξέρει πως είναι ένας καλός και μεγάλος μπιπλάκας. Αυτόν βρήκε να λογοκλέψει, ο μπιπλάκας, το διπλανό του , το μικρομεσαίο; Έχει αριστουργήματα μέσα στο διαδίκτυο άπειρα και συ πας κι αντιγράφεις μικρομεσαία πολύ καλά; Παράξενο ζώον ο “ποιητής”! Ούτε να κλέψει δεν ξέρει.
Σημειώνω ότι προεκτείνετε αυτά που γράφω σε μια αυθαίρετη συνέχεια.
α] Με αφορμή κάποιες φιλοσοφικού περιεχομένου παρατηρήσεις σας, έκανα μια αναφορά στη διαμάχη φιλοσοφίας-ποίησης που ξεκίνησε από την Πολιτεία του Πλάτωνα και πολλοί φιλόσοφοι στη συνέχεια -με κομβικής σημασίας τη θέση του Νίτσε- καταπιάστηκαν με το ζήτημα.
Δε βλέπω γιατί όλα αυτά τα παραδείγματα, τα οποία δεν είναι και αποδεικτικά στοιχεία και επιδέχονται κριτικής. Aν ένα φιλοσοφικό κείμενο είναι γραμμένο σε ποιητική μορφή ή ένας φιλόσοφος διδάσκει λογοτεχνία αυτό δείχνει ότι το θέμα δεν είναι πια -από τον Νίτσε δηλαδή και μετά- στα χαρακώματα.
Αλλά αποδεικνύει ότι δεν μπορεί να γίνει κανενός είδους διάκριση ή να τεθεί όριο;
Μια καλή ανάλυση που έχω υπ ‘όψιν είναι του Χρήστου Χρυσόπουλου:
http://www.e-poema.eu/dokimio.php?id=33
[Περισσότερο θα με ενδιέφερε -μιας και αυτό τον καιρό διαβάζω το βιβλίο της Αλεξάνδρας Δεληγιώργη-Σύγχρονοι προβληματισμοί για έναν καλύτερο κόσμο, όπου περιέχεται κι ένα άρθρο για τον Ρόρτυ- να διαβάσω μερικές σκέψεις σας για την φιλελεύθερη ουτοπία του Ρόρτυ.]
β] Από τη στιγμή που εξετάζουμε λόγο γραπτό και ποιητικό για αυτόν αναρωτιέμαι και εστιάζω την ερώτηση στη σημερινή εποχή.
Τα υπόλοιπα -αν τα όρια μπαίνουν σήμερα ειδικά ή αν υπήρχαν πάντα και τα σχετικά είναι επιτρέψτε μου φλύαρες παρερμηνείες καμουφλαρισμένες σε επεξηγηματικού ύφους ερωτήματα.
Στη βάση της η κουβέντα ξεκίνησε από την ομολογουμένως αφελή ερώτηση μου ”τι επιθυμεί η γραφή στις μέρες μας”.
Διακρίνω ωστόσο σκανδαλιστική αφέλεια και στις απαντήσεις. Μου απαντάτε προτείνοντας μου τις βάσεις της φιλοσοφικής σκέψης ώστε να αναιρέσετε το ερώτημα το οποίο δεν ξεκινά για να ανακινήσει φιλοσοφικά στεγανά ούτε να τα διακωμωδήσει. Αυθόρμητη ερώτηση είναι και διαισθητικά έκρινα ότι θα μπορούσε να έχει κάποια αξία η διατύπωση της.
Απο κει και πέρα η έκφραση ”για όποιον επιχειρεί το γραπτό λόγο” υπαινίσσεται πολύ απλά ότι αν γράψω ένα post-it ”να μην ξεχάσω να βγάλω τη γλώσσα στον αυριανό ήλιο” είτε το κάνω είτε δεν το κάνω είτε το αναρτήσω σ’ένα μπλογκ [χιλιάδες μπλογκς είναι γεμάτα με ποστ-ιτ που τα κολλάνε σε μια ψηφιακή διαφάνεια] ένα είναι σίγουρο.
Δεν θα το εντάξουμε στη συζήτηση μας για το γραπτό λόγο. Ας πούμε ότι έβαλα κάποιο ελάχιστο αξίας ως προϋπόθεση.
γ] Είναι όλο το σχόλιο εκτός.
[Πιστέψτε με αδικείτε τον εαυτό σας με το να συνεχίζετε μια κουβέντα σε κάτι όπου έχετε άδικο. Θα με βάλετε να ψάχνω φυσική λυκείου τώρα και να σκανάρω σελίδες. Παρακαλώ δεχτείτε αυτό που σας είπα. Και φυσική γνωρίζω και ψυχολογία τουλάχιστον στα θέματα που συζητάμε. Καταλάβατε κάτι λάθος και κάνατε μια άστοχη ταύτιση. Τόση επιμονή να με διδάξετε; Aυτό που γράφετε το έμαθα στη β’ λυκείου στο μάθημα της ψυχολογίας και ήταν και από τα SOS. Ρωτήστε ένα φίλο τριαντάρη να σας πει τι θέμα έπεσε στις απολύτηριες εξετάσεις β’ λυκείου στο μάθημα της ψυχολογίας :-). Ο μόνος λόγος που έκανα την επισήμανση είναι γιατί αλλοιώσατε το σχόλιο που έκανα στα ποιήματα του Διονύση Γ. με την αναφορά σας. Όχι από διάθεση ρεβανσισμού που βλέπω ότι μερικές φορές σας αποδιοργανώνει ενώ μπορείτε να προσφέρετε τόση βοήθεια δεδομένων των γνώσεων σας.]
δ] Δε σας μέμφομαι. Από τη στιγμή που το ”εκτός τόπου” το σημειώνω παράλληλα με το γεγονός ότι ζείτε στην Αγγλία θεωρώ ότι εκφράζει κάτι δικό σας που δεν μπορώ από την μία να δω τη σχέση του με αυτά που γράφω αλλά από την άλλη έχει τη δικιά του σημασία ως τέτοιο.
Γράφεται για να ‘ναι εκτός τόπου. Εξαιρετικά ενδιαφέρον όταν η συζήτηση γίνεται για την ίδια τη γραφή [φυσικά δεν προτείνω ερμηνεία του].
Αν ωστόσο αισθανθήκατε ότι σας προσέβαλα, ζητώ συγγνώμη.
Καθόλου unfair δεν είναι ότι εκτίθεστε επωνύμως κι εγώ ψευδωνύμως. Κανένας γνωστός φίλος ή συγγενής δεν μου στέλνει συγχαρητήριο mail που βγήκα στο Ποείν 🙁 [Μην το παρεξηγήσετε κι αυτό για μένα λέω μόνο].
Επίσης για να πω τα αυτονόητα αλλιώς αξιολογείται το γραπτό κάποιου που εκτίθεται επώνυμως και αλλιώς κάποιου που εκτίθεται ψευδωνύμως. [Για τα αλλώνυμα τα πραγματα περιπλέκονται ιδιαίτερως 🙂 Αλλά αυτό είναι κάτι που διατρέχει το διάλογο μας στη βάση του. Με άλλα λόγια έχετε ένα διαρκές πλεονέκτημα εγκυρότητας έναντι εμού.
Την ίδια στιγμή όμως δεν κάνουμε διάλογο σε μια αίθουσα αλλά στο διαδίκτυο που αλλάζει έτσι κι αλλιώς τη φύση της επικοινωνίας αλλά και των στοιχείων μας ακόμα κι αν δείχνουμε και ταυτότητα.
Οπότε διαλέγει κανείς και αξιολογεί πώς θέλει να εκτεθεί και δέχεται και τα συν και τα πλην της έκθεσης του.
** @29
@36 Γιάννη είμαι σε κρίση αγοραφοβίας αυτή την περίοδο. Μόλις λειτουργήσουν τα χάπια θα σου πω 🙂 Αν πιω και παστίς από πάνω θα εκραγώ :-)]
Ομολογώ πως το σχόλιο του Έρψτα Κυθραίου με συγκλόνισε. Τόσο βαθυστόχαστη ανάλυση είχα να διαβάσω χρόνια. Μικρομεσαία τα ποιήματα αλλά πολύ καλά. Μαζί σου κι εγώ μεγάλε Έρωτα, φιλιά.
Μάτα: να πάρεις το ημέηλ ή το τηλέφωνό μου από τον Σωτήρη.
-Τώρα θα γράψουν ότι σου κάνω καμάκι και δεν γράφω τίποτα περί ποίησης…… φαντάσου….:)
Τα λέμε.
Γεια χαρά, Χαρά.
Με τον όρο “μικρομεσαία” δεν υποτιμώ τα έργα κανενός, αντίθετα τιμώ όλους όσους είναι κάτω και πάνε για το πρώτο σκαλί. Άλλωστε η πάσης φύσεως μικρομεσαίοι αποτελούν τον κορμό της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας, γιατί όχι και της σύγχρονης ποίησης; Αλλά άλλο βέβαια το πρώτο σκαλί, άλλο το πάνω-πάνω. Θεωρώ ευχής έργο το να ασχολούνται πολλοί άνθρωποι με την ποίηση, κατά τη δύναμή του καθένας. Η προσπάθεια καθενός είναι επαινετή, εάν δεν κακοποιεί συνειδητά την ποίηση και τη γλώσσα κι αν δεν νομίζει πως αυτός είναι που πάει τώρα για το Νόμπελ, χωρίς να του το έχει πει κανένας άλλος. Ωστόσο εγώ μπράβο λέω σ΄όλους όσους πασχίζουν, ακόμα και σ’ αυτούς που δεν μ’ αρέσουνε τα γραφτά τους. Τους κακούς θα τους αποβάλλει από το σώμα του, δια του ανοσοποιητικού του συστήματος από μόνος του ο οργανισμός της αληθινής ποίησης και θα τους παρακάμψει η ιστορία της. Πάντως, επειδή από τα νιάτα μου διαβάζω ποιητές, στεναχωριέμαι που είναι ελάχιστοι οι εν ζωή σπουδαίοι. Ποιητικά κακοτύχεψε, είν’ αλήθεια, η γενιά μου.
Εκτός από την τύχη όμως, λένε οι σοφοί, παίζει και η αναγκαιότητα στη ζωή μας. Αυτή θα μας τον φέρει το σπουδαίο, πάνω εδώ που έχουμε μπουχτίσει από τσακονιάρικες μετριότητες. Ελπίζω (όσο αναπνέω κι όσο βλέπω για να διαβάζω).
Καληνύχτα κι όνειρα τέλεια να έχεις.
Έρωτα θα σας ήταν εύκολο να μου προσφέρετε μερικά links με αριστουργήματα;
Θα ήθελα να ξεκινήσω με μία απαραίτητη διευκρίνιση: ουδέποτε θέλησα να πάρω οποιουδήποτε είδους ρεβάνς, όχι γιατί έχω ιδιαίτερα καλό χαρακτήρα, αλλά γιατί τώρα πια -στα 40 δυστυχώς- ξέρω πως κανείς δεν μπορεί να έχει ούτε τον τελευταίο λόγο,μα ούτε καν τον πρώτο σε έναν διάλογο.
Παρακολουθώ συστηματικά το ποείν τους τελευταίους μήνες και για αυτό και τόλμησα κάποια στιγμή να στείλω κάποια δείγματα γραφής.Είμαι εκ φύσεως αλλά και λόγω επαγγελματικής ενασχόλησης αρκετά αυστηρός τόσο με τον εαυτό μου όσο και με τους άλλους, τουλάχιστον σε θέματα ΄γλώσσας’ και δομής επιχειρημάτων. Ο λόγος που επέλεξα να κάνω διάλογο μαζί σας ήταν επειδή στα διάφορα κατά καιρούς σχόλιά σας διέκρινα βάθος και ένταση σκέψης, κάτι στο οποίο ανέκαθεν είχα μία αδυναμία.
Σε ό,τι αφορά τώρα τις απαντήσεις σας:
α) Είχα την σπάνια τύχη σε συνέδριο που έγινε στην Οξφόρδη, στις αρχές του Σεπτεμβρίου, να γνωρίσω τον Jon Stewart, ο οποίος είναι αυτή τη στιγμή ίσως ο σπουδαιότερος αναλυτής του Κίρκεγκωρ και του Χέγκελ. Παρόλαυτα,-μόλις μου δόθηκε η ευκαιρία στα διαλείμματα- δεν μιλήσαμε ούτε για τον Δανό ούτε για τον Γερμανό.Αντιθέτως μιλήσαμε για την μεγάλη αγάπη του κ.Παστάκα,τον Μπόρχες. Μου είπε λοιπόν-με παράπονο- πως ο ακαδημαικός χώρος, στην Αμερική κυρίως- δεν είδε με καθόλου καλό μάτι αυτή του την ‘αδυναμία΄. Το αναφέρω αυτό για να σας δείξω πως -δυστυχώς- όπου κυριαρχεί η ‘αναλυτική φιλοσοφία’ ο Νίτσε δεν περνιέται για φιλόσοφος.Από την άλλη και ο Ντεριντά με τις υπερβολές και την αοριστία του καθόλου δεν συνέβαλλε στην υπεράσπιση ενός φιλοσοφικού λόγου διαποτισμένου τόσο από την ποιητική ελευθερία δημιουργίας καινούργιων ‘concepts’ όσο και από την στέρεα λογική επιχειρηματολογία. Ο Ντελέζ ίσως να έχει κάτι να προτείνει για να γεφυρώσει το χάσμα.
Σε ότι έχει να κάνει με τον Ρόρτυ, αυτό
που εγώ τουλάχιστον έχω κρατήσει ως θετική συνεισφορά του είναι η αποδόμηση του μεταΚαντιανού ορθολογισμού υπέρ μίας προσπάθειας να ορισθεί το ‘άτομο’ ως η βασική μονάδα παραγωγής νοήματος(τόσο γνωσιολογικού, όσο και ηθικού-πολιτικού).
Με ενδιαφέρει πάρα πολύ ο Πλάτωνας.Υπάρχει στην καρδιά του έργου και της σκέψης του μία απελπισμένη προσπάθεια να βρει ένα Άρχιμήδειο’ σημείο στο χάος των φαινομένων, αλλά αντί να εμπιστευθεί την ποιητική του ιδιοφυία αναλώνεται (ιδιαίτερα στο όψιμό του στάδιο) σε μία ανέφικτη ΄δεοντολογία’.”Νόμοι” π.χ.
β)Κάνω συνεχώς λάθη, ξέρω πως θα συνεχίσω να κάνω.Η μόνη μου αγωνία είναι να μην κάνω τα ίδια λάθη. Θα μπορούσα αν θέλατε να σας στείλω μερικά ιστορικά στοιχεία για το πως χρησιμοπιήθηκε το παράδειγμα του ‘μαύρου κουτιού’ από τους νέο-συμπεριφοριστές αλλά πιστεύω πως και εσείς θα πρέπει να έχετε καταλάβει πως το τελευταίο πράγμα που αποζητώ είναι να ΄σας την πω’ ή΄’να φανώ έξυπνος’.
Να ξέρατε πόσο μου λείπει τόσο η αίσθηση της σκανδαλιστικής αφέλειας! Οι φίλοι μας οι Άγγλοι δεν εκτιμούν τέτοιου είδους συμπεριφορές στους ‘ακαδημαικούς’ τους(με την έννοια του “scholar”).Ενώ εγώ θα ήθελα κάποια στιγμή να πάψω να αποζητώ την τελειότητα στο “argumentation” και να ακολουθήσω τον λατρεμένο μου Αριστοφάνη.Ας πρόσεχα όμως…
ΥΓ 1
Εκτίμησα πάρα πολύ τα σχόλιά σας στα 5 ‘ποιήματα’ που έστειλα. Αυτό όχι γιατί τα έκρινα ως θετικά για την αξία τους, αλλά γιατί διέκρινα μία έντιμη προσπάθεια ‘ανάγνωσής’ τους και κυρίως μία παρεπόμενη -ως πρωτογενής αντίδραση- προσπάθεια να εκθέσετε τις δικές σας ‘πρωτότυπες’ σκέψεις με ερέθισμα τα όσα διαβάσατε. Για αυτό και είμαι κάπως ‘αυστηρός’ από εσάς, έχω απαιτήσεις…
ΥΓ2
Ζητώ συγνώμη αν καμμία φορά-ή και πάντα- ‘ακούγομαι’ σαν ‘δάσκαλος’, επαγγελματική συνήθεια και διαστροφή…
ΥΓ3
Σας παρακαλώ, δεχτείτε τις εκκλήσεις-προσκλήσεις του κ.Λειβαδά, κουράστηκα…
Νομίζω ότι η ένταση δικαιώνεται όταν παράγει αποτέλεσμα.
Και το αποτέλεσμα που πρωτίστως επισημαίνω είναι ότι μπορούμε να έχουμε -με τις όποιες διαφωνίες ίσως- έναν ανοιχτό διάλογο εποικοδομητικό [τουλάχιστον για μένα και από ό,τι συμπεραίνω ίσως και για εσάς].
Ευχαριστώ για την απάντηση σας σχετικά τον Ρόρτυ. [Για να είμαι ειλικρινής όταν είδα ότι αναφέρατε το όνομα του βρήκα μια πρώτης τάξης ευκαιρία να τονίσω την ανάγκη να χαλαρώσουμε λίγο τα φιλοσοφικά δεσμά -που κλείδωσαν προς στιγμήν την κουβέντα- από την αυστηρότητα τους :-)].
Με το Γιάννη έχουμε ήδη συναντηθεί, εδώ 🙂 Οι προσκλήσεις είναι συμβολικές 🙂
[Για τον Πεσόα ξεφύλλιζα πρόσφατα συλλογή ”φιλοσοφικών” κειμένων του που εκδόθηκε πριν μερικούς μήνες. ”Η Ηθική της Δύναμης και άλλα Κείμενα” νομίζω ήταν ο τίτλος.]
Σε παρακαλώ μίλα μου στον ενικό, το ξέρω πως είμαι μεσήλικας αλλά κάνω ότι μπορώ για να το ξεχάσω…
Στον τελευταίο χρόνο του μεταπτυχιακού μου στην Αθήνα είχα ως ένα από τους διδάσκοντές μου τον Θεόδωρο Γεωργίου.Είχε γνωρίσει από κοντά τον Ρόρτυ μέσω του Χάμπερμας.Τον είχα ρωτήσει θυμάμαι κάποια πράγματα για τον Ρόρτυ και είχε σταθεί στη δίψα του για διάλογο.
Εδώ πρέπει να σημειώσω πως διακατέχομαι από την ίδια δίψα.Αν δεν θεωρούσα ότι κερδίζω μέσα από τον διάλογο μαζί σου δεν θα έμπαινα καν στον κόπο να κάνω κάποιο σχόλιο.Ακριβώς επειδή ωφελούμαι πολλαπλώς επιμένω…
Ο δικός μου πιο αγαπημένος όλων είναι ο Καμύ.Οι φιλόσοφοι με κοροιδεύουν γιατί έχω ‘κολλήσει’ με έναν ΄λογοτέχνη’ και οι υπόλοιποι με μέμφονται γιατί επιμένω σε κάποιον που είχε τη ματαιοδοξία του ‘Λόγου’.
Ο Πεσσόα με ενδιαφέρει κυρίως μέσα από την ‘ετερονυμία’ του και την απέλπιδα προσπάθειά του να απαχωρισθεί κάθε ‘έννοια’ προσωπικής ταυτότητας.Κάτι τέτοιο δεν είναι και ο έρωτας?
Για αυτό και έχω τις αντιρρήσεις μου σε ότι αφορά κάθε είδους ορισμού της γραφής.Άμα είναι έρωτας,δεν χωράει σε καλούπια.
Φιλικά
Γιώργος
Καλημέρα, δεν μπαίνω σε κόπο να σχολιάσω τίποτε γιατί απουσιάζουν οι πολύ βασικές γνώσεις από τους περισσότερους “συνομιλητές” που έχουν στήσει έδρανο. Μια επιστροφή στα κιτάπια θα τους έκανε καλό, εννοώ στα κιτάπια που δεν έχουν όρεξη να ανοίξουν.
Δείχνουν υπερβολική εμπιστοσύνη, τόσο στην πλαδαρή “ενημερωτική γνώση”, όσο και στον εαυτό τους.
Αν έχω λάθος λοιπόν οφείλουν να μην έχουν ενστάσεις – κυρίως για τον κόσμο μέσα στον οποίο ζουν.
Ελπίζω στο αυτί τουλάχιστον…
(Μάτα, μοίρασε κανένα φιλί γιατί έχουν σκάσει…)
Τα λέμε.
Στο αυτί: http://www.youtube.com/watch?v=monaXOpmH1U
ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ Ο ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗΣ, άλλοι νεκροθάφτες τον κηδεύουνε. Εμένα ωστόσο μου αρέσει να φαντάζομαι ότι στην τελευταία του κατοικία τον οδηγούνε οι νεκροί που ο ίδιος έθαψε όσο ζούσε, εις ένδειξιν ευγνωμοσύνης για τις υπηρεσίες που τους προσέφερε, ή ακόμα ότι μόνος του, με το αργό, επίσημό του βήμα, μεταφέρει τον εαυτό του ως το μνήμα όπου χώνεται και από πάνω του τραβά το χώμα σαν κουβέρτα.
Αργύρης Χιόνης, Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ, ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1966-2000
Επειδή θεώρησα και θεωρώ ότι ο κ.Τσαντήλας έχει επηρεαστεί από μερικά ποιήματά μου
χωρίς να κάνει σχετική παραπομπή, ανάρτησα αντικριστά στον καθρέφτη του Ποιείν
τις δημιουργίες μας χωρίς να εξυβρίσω, να χλευάσω ή να λοιδορήσω.
Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσαν οι θιασώτες της βαθιάς, της δημιουργικής ανάγνωσης,
να εκτιμήσουν.
Ο υποφαινόμενος κ.Μίχο, δε ζει από την ποίηση, ούτε ζει για την ποίηση.
Ένας ανειδίκευτος της εκτροφής ωδικών λέξεων είναι, που τα πρωινά σκαλίζει τον κήπο του
και τις παγωμένες νύχτες καίει ξύλα στο τζάκι για να ζεσταθεί.
Όταν όμως τον επισκέπτεται -η Λυσίκομος Ποιητική Κόρη- νοσεί από την ασθένεια της Σελήνης, και «κόβει άλυσο»
Το ανώνυμο σχόλιο το δέχομαι όταν προάγει και εξελίσσει το ποιητικό διάλογο.
Ακόμα κι αν ασκεί σκληρή πλην όμως καλοπροαίρετη και γόνιμη κριτική χωρίς ειρωνείες και χλευασμούς.
Κύριε Μίχο εσείς μπορείτε άνετα να σταθμεύετε παρανόμως στους ταχείας κυκλοφορίας
Λεωφόρους της Κριτικής, αφού γνωρίζετε ότι μπορώ να σας σβήσω την κλήση.
Στο φίλο μου Δημήτρη Μουζάκη και στον κ.Ιωάννη Κυριαζή, ας μου επιτραπεί να αφιερώσω
ένα χάϊ κου του Βόσνιου ποιητή Zarko MILENIC από την Παγκόσμια Ανθολογία ΧΑΪΚΟΥ
σε γενική επιμέλεια της Ζωής Σαβίνα
Ξέχασα την αιτία
αλλ’ ακόμα δεν μιλάω
στον αδελφό μου
Κύριε Ψαραδάκη
Αν κρίνω από τις ευγενικές φράσεις σας που φανερώνουν καλλιεργημένο άνθρωπο
«Σαχλαμάρες, άθλια φάρα ποιητών» έχετε μεγάλη οργή για τους συνανθρώπους σας
που αυτό σημαίνει και θα σας το βεβαιώσει λόγω επαγγελματικής ιδιότητας
και ο κ.Παστάκας , έχετε οργή και για τον εαυτό σας.
Σας ερωτώ, έχετε ποτέ ματώσει πάνω σε ένα ποίημα;
Σας έχει τινάξει στον ύπνο σας ένας αιφνίδιος στίχος
που να σας αφήσει άγρυπνο μέχρι το ξημέρωμα;
Μάλλον όχι, επειδή τα χέρια σας είναι ρακέτες του πινγκ πονγκ
που αποκρούουν το συναίσθημα και το στέλνουν στο φιλέ.
Κύριε Περιηγητή
Σας ξένισαν οι στίχοι μου, δηλαδή είναι έγκλημα ένας
φτωχός να έχει μυρωδάτο κήπο;
Μίλησα για κρεμαστούς κήπους ;
Μήπως σας πέφτει φαρδιά η μάσκα της ανωνυμίας που φοράτε
και σας ξεφεύγουν τόσα θαυμαστικά.
Σας προτρέπω να τα φυλάξετε παρακαταθήκη διότι θα τα χρειαστείτε
να τα βάλετε μόνος σας στα κείμενά σας αν ποτέ τολμήσετε
να εκφέρετε επωνύμως δικό σας λόγο στο Ποιείν
Προσπαθήστε να δούμε τι πουλιά πιάνουν τα χέρια σας!!!
Τέλος Ιgnis
Εσείς άριστα γνωρίζετε ότι τη δύναμη τη φέρει το ποίημα και όχι ο δημιουργός,
κι ότι για να σε ταξιδέψει το ποίημα
απαιτείται κόμιστρο ακριβό των αισθήσεων
ΑΚΡΙΒΟ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ
Το ποίημα
δεν έχει προορισμό
Στοιχειωμένο τρένο
Ακατάπαυστα
πάνω στις ράγες του χρόνου
Περνάει από παντού
και κάνει στάσεις παντού
Άλλοι το βλέπουν
ενώ για άλλους είναι αόρατο
Διαλέγει αυτό τους επιβάτες του
Απαιτείται κόμιστρο ακριβό των αισθήσεων.
Εύχομαι σε όλους καλή συνέχεια ζωής
Αποστέλλω την εκτίμησή μου
Γιάννης Τόλιας
Υ.Γ. Και τώρα βαράτε βιολιτζήδες.
Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν το πέναλτυ…
Η …γωνία του ατάλαντου που δεν γιατρεύεται ούτε με κόντρα ξύρισμα…
Sic…
Προς Θεού, δεν αναφέρομαι φυσικά σε σας κ.Τόλια και κ.Τσαντήλα.
Άσχημο πράγμα να παριστάνεις τον DJ και να είσαι τελείως άμουσος…
Χικ…
Είχα αποφασίσει να ακολουθήσω τη συμβουλή του/της «αντιποίηση» και να μην ασχοληθώ περαιτέρω. Άλλαξα όμως γνώμη για δύο λόγους:
1. Ακολούθησαν πολλά σχόλια με χαρακτηρισμούς ή/και υπονοούμενα που (άμεσα ή έμμεσα) αφορούσαν το πρόσωπό μου αλλά και διάφορες εικασίες για τις προθέσεις μου.
2. Για να μην σχηματιστεί σε κανένα η εντύπωση ότι κάνω trolling (για όσους καταλαβαίνουν την έννοια του όρου)
Έχω λοιπόν καταλήξει σε μια διαπίστωση. Όχι μόνο απ’ την εμπειρία μου στο ΠΟΕΙΝ αλλά και απο αυτήν σε άλλα σχετικούς τόπους.
Αν σχολιάζεις θετικά είναι όλα μια χαρά. Ο άμεσα ενδιαφερόμενος σ’ ευχαριστεί κι όσοι πιθανόν σχολίασαν αρνητικά δεν σε πειράζουν. Κάνεις και νέα φιλαράκια.
Αν τα σχόλιά σου είναι αρνητικά αλλά «στρογγυλεμένα» τότε ο ίδιος ενδιαφερόμενος –το πιο πιθανόν- δεν θα μιλήσει. Θα βγουν όμως 1-2 να σου πουν ότι δικαίωμά σου είναι να είσαι αρνητικός αλλά είναι απλά η άποψή σου. Την συνέχεια δεν την λένε αλλά την εννοούν σαφώς: Αφού είναι απλά η άποψή σου, κράτα την για τον εαυτό σου. «Αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει, καλύτερα να μη μας πει κανένα», που έγραφε κι ο Νιόνιος πριν γίνει κ.Σαββόπουλος.
Αν η αρνητική σου κριτκή είναι αιχμηρή, τότε γίνεται το σώσε. Είτε έχεις επιχειρήματα είτε όχι δεν μετράει. Αυτοί που αντιμαχούσαν φιλιώνουν προ του κοινού εχθρού (αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό), διάφοροι άλλοι –που δεν τους είχες ξανακούσει- πετάγονται απ’ τις γωνίες και στη λένε και κάποιοι αλυχτούν λες και πέρασες μπροστά απ’ την πόρτα του σπιτιού τους. Γενική επιστράτευση!
Τώρα θα μου πεις πως να τη γλυτώσω εγώ όταν δεν την γλύτωσε ο Νάνος Βαλαωρίτης; Κι ο άνθρωπος δεν σχολίασε κανέναν αρνητικά. Μια συνέντευξή του σε εφημερίδα –στην οποία εξέθεσε της απόψεις του για την ποίηση γενικά- αναρτήθηκε στο ΠΟΙΕΙΝ κι έγινε χαμός. Και τι δεν άκουσε. Μέχρι και στίχοι του χλευάστηκαν .
Δείτε εδω
http://www.poiein.gr/index.php?s=%ED%DC%ED%EF%F2+%E2%E1%EB%E1%F9%F1%DF%F4%E7%F2&submit=%C1%ED%E1%E6%DE%F4%E7%F3%E7
Δεν βγήκε βέβαια κανείς να αποκαλέσει τους χλευαστές «Γριές τσατσάδες των στίχων» ή «ημιμαθείς σαλτιμπάγκους που ξερνάνε χολή» και «πανίβλακες». Ούτε κανείς τους κατηγόρησε έμμεσα ή άμεσα ότι εξυπηρετούν κάποια κατεστημένα συμφέροντα. Αντίθετα ο Νάνος Βαλαωρίτης ήταν που κατηγορήθηκε γι’ αυτό.
Τέλος πάντων. Ας ξαναγυρίσω στο δικό μου σχόλιο. Είναι απορίας άξιο βέβαια γιατί κάποιοι συνεχίζουν να ασχολούνται με το σχόλιο ενός ανώνυμου ημιμαθή ατάλαντου.
Αλήθεια απο πότε η ποίηση αγαπητοί είναι υπόθεση του συναφιού κι όποιος δεν μπορεί να γράψει δεν μπορεί να έχει και άποψη;
Όλα τα πιο πάνω δεν αποτελούν το κυρίως σχόλιό μου. Έχω μπροστά μου 4 σελίδες Α4 και συνεχίζω. Δεν ξέρω αν θα το ανεβάσω όλο ή απόσπασμα. Μπορεί τελικά να μην ανεβάσω και τίποτα (για πρακτικούς ή μη λόγους). Ίδωμεν!
Πρός το παρόν μια «τεχνική» ερώτηση, αν και το κυρίως πρόβλημά μου δεν είναι αυτό.
κ. Τόλια απο κάποια άλλα σας σχόλια αντιλαμβάνομαι ότι γνωρίζετε και εκτιμάτε την ποίηση του Καβάφη. Πείτε σας παρακαλώ ειλικρινά (εσείς αλλά και ο κ.Τσαντήλας και οι υπόλοιποι) πόσους βαρύγδουπους επιθετικούς προσδιορισμούς χρησιμοποιεί για να μας πει αυτό που θέλει στο παρακάτω ποίημα; Πόσες πομπώδεις εκφράσεις, πόσα «άπειρα», «απρόσμενα» και «επέκεινα» χρειάστηκε για να είναι ερωτικός;
«Κι αν για τον έρωτά μου δεν μπορώ να πω —
αν δεν μιλώ για τα μαλλιά σου, για τα χείλη, για τα μάτια•
όμως το πρόσωπό σου που κρατώ μες στην ψυχή μου,
ο ήχος της φωνής σου που κρατώ μες στο μυαλό μου,
οι μέρες του Σεπτέμβρη που ανατέλλουν στα όνειρά μου,
τες λέξεις και τες φράσεις μου πλάττουν και χρωματίζουν
εις όποιο θέμα κι αν περνώ, όποιαν ιδέα κι αν λέγω».
Οφείλω και δυο λόγια για την περιβόητη ανωνυμία. Αν σας έλεγα ότι με λένε Ευριπίδη Σοφοκλέους θα ήταν τ’ όνομά μου; Μπορεί ναι, μπορεί και όχι! Μια χαρά Κυπριακό όνομα είναι. Εσείς θα πιστεύατε ότι αυτό είναι το αληθινό μου όνομα; Κάποιοι ίσως ναι, κάποιοι όχι! Θα μπορούσα βέβαια σας πω ότι «περιηγητής» δεν είναι ένα πρόσωπο, αλλά μια διαδικτυακή τρομοκρατική οργάνωση που βάζει «βόμβες» (ή «γκαζάκια» αν θέλετε) σε sites σχετικά με την ποίηση και ότι πρόσφατα δημιουργήθηκε μια φράξια που οδήγησε σε διάσπαση και ότι δεν αποκλείεται να δείτε σε λίγο καιρό, πολύ πιο αιχμηρά σχόλια με την υπογραφή
«περιηγητής(μ-λ)». Οπότε;
Οπότε κ. Τσούμα, αυτό που κάνω δεν είναι ανέντιμο. Ανέντιμο θα ήταν να ερχόμουν σαν «περιηγητής» και να λέω αυτά και σαν «περιπατητής» να λέω άλλα. Και αυτό – ειλικρινά σας μιλώ- δεν το κάνω!
Και στη νύχτα μέσα των αφρόνων μ΄ ένα μικρό τριζόνι
κατακυρώνει πάλι το νόμιμο του Ανέλπιστου.
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ (Απόσπασμα από το «Λακωνικόν»)
Υ.Γ. Και τώρα βαράτε βιολιτζήδες.
Επιστέψτε μου κ. Τόλια να σας πω πως τους βιολιτζήδες που επικαλείστε τους καλέσατε εσείς..
Για να αποφανθούν τι αλήθεια;
Αν και κατά πόσο ο υποφαινόμενος έχει επηρεαστεί – όπως ισχυρίζεστε από σας – ή το αντίστροφο;
Αστεία πράγματα..
Θα μπορούσατε με ένα προσωπικό μήνυμα να μου εκφράζατε τις όποιες απορίες σας, εκτιμήσεις σας , ενστάσεις σας..
Και με τις απαντήσεις που θα παίρνατε ή δεν θα παίρνατε να πράξετε ανάλογα..
Εσείς προτιμήσατε να σύρετε πρώτος το χορό των εντυπώσεων..
Ή μήπως δεν ξέρατε ότι τυχόν τσαλάκωμα θα άγγιζε κι εσάς;
Η «απογύμνωση» κ. Τόλια γράφτηκε πέρυσι το Φλεβάρη με αφορμή κάποιους τιμητές και κήνσορες, βιολιτζήδες κατ΄ εσένα, που είχαν ανοίξει μέτωπο με σένα, με μένα και κάποιους κοινούς μας φίλους και φίλες στο όνομα των ιερών και όσιων της ποίησης.. Θυμάσαι θαρρώ..
Την επανάληψη της τότε ιστορίας μόνο σαν φάρσα μπορώ να τη δεχτώ..
Θα μπορούσα να παραθέσω εδώ κάμποσα γραπτά δικά σας, δικά μου, άλλων με κοινές ή παρόμοιες αφετηρίες..
Το μόνο που θα επιτύγχανα θα ήταν να καλλιεργήσω κι εγώ εντυπώσεις..
Στο σχόλιο 30 απάντησα ξεκάθαρα και ευθέως..
Η επανάληψη θαρρώ πως κουράζει..
Καταλαβαίνω απόλυτα – να είστε σίγουρος γι αυτό – την ευαισθησία σας πάνω στο χάραγμα ενός στίχου..
Ξέρω πολύ καλά τι είναι να τινάζεστε το βράδυ από τον ύπνο και να σκοντάφτετε πάνω ξάγρυπνα ποιήματα.. Να ανεβάζεται θερμοκρασία, να ματώνεται..
Τούτο όμως συμβαίνει όχι μόνο σε σας, σας διαβεβαιωθώ..
Και για να τελειώνω ο «εξαγνισμός» είναι θαρρώ «άχραντος» έτσι κι αλλιώς..
Είτε «επιθυμία» αφορά είτε «βλασφημία»..
Και η «παντάνασσα» των στίχων είναι πάντα άμωμη..
Είτε σαν «μούσα» είτε σαν «λήθη»..
Για τα σχόλια των επώνυμων κι ανώνυμων φίλων, άσπονδων και μη, θα προτιμήσω να σιωπήσω..
Και να δεχτώ την κριτική, όσο αιχμηρή κι επώδυνη φαντάζει αυτή..
Εκείνο που ξέρω να κάνω εδώ και 30 περίπου χρόνια θα συνεχίσω να κάνω..
Γι άλλους καλά, γι άλλους λιγότερο καλά, γι άλλους άσχημα..
Γούστα είναι αυτά.. και τα γούστα ουδέποτε είναι μονοσήμαντα..
Ευτυχώς..
«Το φεγγάρι
αλώβητο θα ξεπροβάλει πάντα
μέσα στην αγκαλιά της νύχτας
χαμογελώντας γενναιόδωρα
ακόμα και σ’ αυτούς
που το λιθοβολούν»
Καλές δημιουργίες σε όλους σας..
Και δεξιότητα – όσο γίνεται τουλάχιστον – στις κριτικές σας..