Η ΚΑΛΗ ΜΕΡΑ
ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ

Όταν σκέφτομαι ήχο
να βγαίνει από μέσα μου,
σκέφτομαι
εκρήξεις συθέμελες,
φουρνέλα
και άλλα ωραία τέτοια.
Στη σκέψη να ανασύρω
τραγουδιστή φωνή
από μέσα μου,
αυτά γλυκαίνουν λίγο
και η μόνη φωνή
που θα έβγαζα
είναι η ίδια η φωνή
που έβγαλα
όταν ήρθα
στη ζωή.
Κραυγή.

ΟΙ ΛΥΚΟΙ (απόσπασμα)

Οι λύκοι ούρλιαζαν τη νύχτα
Αγόρασα ένα όπλο
Κόκκινους κύκλους άρτιους γέμισε ο ουρανός
Ό,τι αρχίζει είναι κόκκινο
Λοιπόν θα γεμίσεις τον ουρανό με σκάγια
κόκκινες αφορμές

Σε λίγο θα ξεσπάσει η καταιγίδα
Οι κόκκινοι κύκλοι θα πέσουν στη γη

***

[Το δείπνο]

Στριφογυρνούσε προσπαθούσε να λευτερωθεί
Άκουγε τα σχισίματα
ο τράχηλος συντρίβονταν

Έπεφτε μέγα πτώμα
γλυκά και πονεμένα μάτια,
που γίνονταν ερωτικά
όταν τα πλησιάζουν τα μυρμήγκια.
Απάνω μας ο ουρανός πυροβολούσε
Το δείπνο έτοιμο Καθίσαμε να φάμε
Ημέρα πρώτη -δέκα μέρες νηστικοί

πατήστε ΕΔΩ (να ακούσετε το τραγούδι)

ΔΕΝ ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΠΑΡΑ ΓΙΑΤΙ Μ’ ΑΓΑΠΗΣΕΣ

Ποίηση: Μαρία Πολυδούρη

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες

στα περασμένα χρόνια

και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα

και σε βροχή, σε χιόνια.

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες.

Μόνο γιατί τα μάτια σου με κοίταξαν

με της ψυχής το βλέμμα

περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο

της ύπαρξής μου στέμμα.

Μόνο γιατί τα μάτια σου με κοίταξαν.

Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα,

γι αυτό η ζωή μου εδόθη.

Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη,

’μένα η ζωή πληρώθη.

Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα.

Σημείωση Ποιείν: Το τραγούδι αφιερώνεται στον τεχνικό υπεύθυνο του site μας, Γιώργο και στην Ελένη, με τις ευχές μας να ορθογραφούν σωστά στη νέα τους κοινή ζωή, από σήμερα.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ
Η ορθογραφία της αγάπης

Ένα μουσικοθεατρικό παιχνίδι ανατροπής, με δεκατρία τραγούδια και ενδιάμεσες σύντομες πρόζες. Θέμα του, η αναζήτηση της αγάπης στη ζωή μας, σήμερα.
Ένας συγγραφέας εμπνέεται από τον ύμνο της αγάπης (Α´ προς Κορινθίους επιστολή Αποστόλου Παύλου, 13.1) για να σκιαγραφήσει τα δίκτυα και τα πλέγματά της μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις, αναφερόμενος σε καθημερινές, σύγχρονες στιγμές εκδήλωσής της. Η περιπλάνηση στα σχήματα της αγάπης αποκτά ολοένα πιο προσωπικό χαρακτήρα για τον συγγραφέα και για τους αποδέκτες του έργου. Γίνεται λόγος, διάλογος, τραγούδι.

Διαβάζει ένα βιβλίο προσηλωμένη ψυχή τε και σώματι. Και τι σώματι! Flocafe Aμαρουσίου εννέα και μισή το πρωί. Κάθε τόσο κάνει μια χειρονομία με τακτικότητα εκκρεμούς. Να ʼναι κάποιο μυγάκι που την ενοχλεί, ένας ανεπαίσθητος χαιρετισμός προς τον απέναντι νεαρό ή ένα άπαγε προς εμένα αφού,δεν μπορεί, θα ʼχει πιάσει το βλέμμα μου πάνω της ερωτηματικό, αυμαστικό, αποσιωπητικό.
Πάνω στην ώρα χτυπάει το κινητό της. Το σηκώνει και μιλάει ρώσικα, χειρονομώντας, σαν να τα γράφει στον αέρα. Ακούω, βλέπω, σωπαίνω κι ας μην καταλαβαίνω, μαγεμένος από την ενσαρκωμένη προσωδία της ομορφιάς της. Εύχομαι ποτέ να μην τελειώσει, μα κάποτε τελειώνει.
Ξαφνικά σηκώνει το ανοιχτό βιβλίο με το ένα χέρι στο ύψος του στήθους της και το κλείνει απότομα σαν μυγοπαγίδα. Το ανοίγει μετά προσεκτικά, φυσάει τη σελίδα και με κοιτάζει κατάματα. Χαμογελάω χαζά.
– Πούσκιν; τη ρωτάω.
– Πούσκιν, μου απαντάει.
– Ρωσίδα; της κάνω.
– Ουκρανή, διορθώνει.
Πουτάνα, σκέφτομαι.
– Όχι・ ποιήτρια, μου λέει.
Και ξανακάνει την ίδια χειρονομία-μυγάκι, που τώρα μεταφράζω άπαγε αμέσως, σίγουρος πλέον ότι τόση ώρα διάβαζε τις σκέψεις μου.

Cette vision sera peu comprise. Le vulgaire ne discernera que désordre, chaos, incorrection. Et ainsi l’art a évolué depuis […] James Ensor

…
Ποιος Υπηρέτης ερεβνός στοχάζεται, Άρχοντα, την κάτεργη σκηνή σε όλο το δωμάτιο, ποιος λύκος διάδοχος: [ένα κομμένο πόδι φως χωλαίνει στίγματα στο δάπεδο.] Εγώ, ο Βάλας Συμεών, πέτρα σκληρό που ξέσπασα από τα σπλάχνα της μητέρας μου πριν είκοσι εννέα έτη και έκπτωτη κραυγή που μέτρησε το μέσα της απόστασης στο βρέφος σώμα, εγκάτοικος μίας σάρκας Αρνητή όπου ο κτήνος άνθρωπος πληροί την πληγή καταγωγή του, για να μιλήσω το Κακό που ευλογήθηκα εξ Υμών, και έχω πράξει, επικαλούμαι την παράφορη εξουσία του πνεύματος: ό,τι γραφής το τρωκτικό πρόσωπο και σκοτάδι.

…
[Αδύτου μηνός. Νύκτα πρώτη.] Ότι αγρυπνούσα ύπνο ερπετό τον πυρετό οφθαλμό κιʼ επάνω μου κρεμότανε σπαθί γυμνό στην αιχμηρή του ακινησία. Κιʼ αίφνης ο λόγος κραύγασε στήθος ανάσες στη φωνή μου: «Και αν αίμα· και αν όψη· και αν μένος που υπέφερα άνανθο ξύλο τον τροχό κατά τη δαίμονα φορά του, θυμήσου: Αυτός εκδικεί· Αυτός αξιώνει· Αυτός επιβάλλει μια νέα δυναστεία των παθών· σκυφτή, ασάλευτη μορφή, μέσα στην ύστατη παντοδυναμία της, διατάζει: ʽʼΈξω, ο λαός σφαδάζει με γλώσσα ικετήρια την πόλη· αφήστε τον να πεθάνει, αφήστε τον να πεθάνειʼʼ».