πατήστε ΕΔΩ (να ακούσετε το τραγούδι)
ΔΕΝ ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΠΑΡΑ ΓΙΑΤΙ Μ’ ΑΓΑΠΗΣΕΣ
Ποίηση: Μαρία Πολυδούρη
Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες
στα περασμένα χρόνια
και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
και σε βροχή, σε χιόνια.
Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες.
Μόνο γιατί τα μάτια σου με κοίταξαν
με της ψυχής το βλέμμα
περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο
της ύπαρξής μου στέμμα.
Μόνο γιατί τα μάτια σου με κοίταξαν.
Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα,
γι αυτό η ζωή μου εδόθη.
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη,
’μένα η ζωή πληρώθη.
Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα.
Σημείωση Ποιείν: Το τραγούδι αφιερώνεται στον τεχνικό υπεύθυνο του site μας, Γιώργο και στην Ελένη, με τις ευχές μας να ορθογραφούν σωστά στη νέα τους κοινή ζωή, από σήμερα.
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ
Η ορθογραφία της αγάπης
Ένα μουσικοθεατρικό παιχνίδι ανατροπής, με δεκατρία τραγούδια και ενδιάμεσες σύντομες πρόζες. Θέμα του, η αναζήτηση της αγάπης στη ζωή μας, σήμερα.
Ένας συγγραφέας εμπνέεται από τον ύμνο της αγάπης (Α´ προς Κορινθίους επιστολή Αποστόλου Παύλου, 13.1) για να σκιαγραφήσει τα δίκτυα και τα πλέγματά της μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις, αναφερόμενος σε καθημερινές, σύγχρονες στιγμές εκδήλωσής της. Η περιπλάνηση στα σχήματα της αγάπης αποκτά ολοένα πιο προσωπικό χαρακτήρα για τον συγγραφέα και για τους αποδέκτες του έργου. Γίνεται λόγος, διάλογος, τραγούδι.
Η εναλλαγή πρόζας – τραγουδιού, σε ένα ενιαίο έργο με νοηματική συνέχεια, είναι μία από τις ιδιαιτερότητες της δουλειάς αυτής. Ο συνδυασμός διαφορετικών τεχνών όπως η μουσική, το θέατρο, η ποίηση, ο έμμετρος και πεζός λόγος, οδηγεί στην ανακάλυψη νέων εκφραστικών μέσων, με αποτέλεσμα να ξεπερνιούνται τα όρια που συνήθως εμφανίζει η κάθε τέχνη ξεχωριστά. Έτσι, ένας ηθοποιός τραγουδάει, μια τραγουδίστρια παίζει θέατρο, καθώς η φωνή μιας σοπράνο παρεμβαίνει σαν μουσικό όργανο, συνδέοντας διάφορες συναισθηματικές καταστάσεις.
Ο ήχος της γραφομηχανής του συγγραφέα που ακούγεται στο έργο, παραπέμπει σε μια προηγούμενη εποχή λογοτεχνικής δημιουργίας και λειτουργεί ως ένα ακόμα όργανο, που παράγει αυτοσχέδιες μουσικές φράσεις σε αντίστιξη με το λόγο.
«Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ
και των αγγέλων,
αγάπην δε μη έχω,
γέγονα χαλκός ήχων ή κύμβαλον αλαλάζον.»
Με αυτήν την υπόθεση αρχίζει και τελειώνει το έργο, αφήνοντας ερωτήματα για προσωπική αναζήτηση γύρω από τον τρόπο που εκδηλώνεται η αγάπη σήμερα.
Σύνθεση – ενορχήστρωση – επιμέλεια παραγωγής: Μιχάλης Ανδρονίκου
Κείμενα – σκηνοθεσία – εικαστική επιμέλεια: Νίκος Αϊβαλής
Στίχοι: Νίκος Αϊβαλής, Βασίλης Γκίκας Ποίηση: Μαρία Πολυδούρη
Μουσικοί: Μιχάλης Ανδρονίκου (κιθάρες, κλαρίνο, μαντολίνο, τζουράς, πιάνο, μπάσο, συνθεσάιζερ, ακορντεόν, φωνητικά), Σωκράτης Γανιάρης (τύμπανα), Αλέκα Εληώτη (κρουστά),
Ερμηνευτές: Σίσσυ Κασσάνδρα, Νίκος Αϊβαλής
Συμμετέχει η σοπράνο Γιολάντα Αθανασοπούλου
Ηχοληψία – Μastering: Δημήτρης Μιχόπουλος
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ & ΕΚΔΟΣΕΙΣ
Λοχία Τριανταφύλλου 13, 173 41, Αγ. Δημήτριος, Αθήνα, Τηλ./Φαξ: 210 97 03 932
www.metronomos.gr e-mail:metro-no@otenet.gr
Ειναι σαν να εχει μελοποιηθει ενα ολοκληρο θεατρικό έργο. Πάρα πολύ ωραία δουλειά.
Μ’ αρέσει !!
Μ’ αρέσει πολύ γιατί , στίχος
και μουσικό μοτίβο , μου φέρνουν
latin bolero στο μυαλό .
Είναι απογοητευτικό αξιότιμε κύριε να διαφημίζετε μέσα από το διαδικτυακό περιοδικό σας μία δουλειά που αξίζει μόνον τον οίκτο μας. Όταν άκουσα κάποια δείγματα τραγουδιών θεώρησα πως έχομε να κάνουμε με κάποιον συνταξιούχο δημοδιδάσκαλο που στα γεράματά του αξιώθηκε να κάμει έναν δίσκο. Μόνον έτσι θα δικαιολογούσα τη άσκοπη φλυαρία, την απουσία φρεσκάδας, τον βεβιασμένο παλιμπαιδισμό, την προσκόλληση στο παρελθόν, την έλλειψη καινοτομίας, τον υφέρποντα χριστιανορθόδοξο συντηρητισμό και την υπερφίαλη ματαιοδοξία του συνθέτη να παραβγεί με την εξαίρετη μελοποίηση του Δημήτρη Παπαδημητρίου. Λυπήθηκα ειλικρινώς όταν διεπίστωσα πως ο άνθρωπος που συνέθεσε το αξιολύπητο αυτό έργο είναι νέος. Καμία επαφή με την πραγματικότητα αλλά ούτε και με το όνειρο. Λυπούμαι πολύ.
Κύριε Καρανίκα,
είναι πιο απογοητευτικό να υπογράφετε “τυποποιημένο” κατηγορητήριο χωρίς προφανώς να έχετε ακούσει το δίσκο παρά κάποια “δείγματα τραγουδιών” που όμως καταλήγουν στο ένα που έχουμε αναρτήσει εδώ…
Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να λάβω την κριτική σας στα σοβαρά.
Εμεις πάλι κ. Καρανίκα πολύ τον χαρήκαμε τον δίσκο. Ειμαστε μια πολύ μεγάλη ομάδα απο συνταξιούχους δημοδιδασκάλους που παλιμπαιδίζουμε κολλημένοι στο παρελθόν (εκει γύρω στους Βαλκανικούς πολέμους να μας υπολογίζετε) χριστιανοι ορδόδοξοι συντηρητικοι -αλλά όχι δεξιοί κιόλας- σίγουρα άξιοι της λύπης σας. Μπορειτε και να στείλετε να μας συλλάβουν αν θέλετε, δε μας πειράζει. Εμεις και στο κελί θα ορθογραφούμε τα συναισθήματά μας με πολύ παθος και καμία εμπάθεια.
Υπεροχος δισκος,πρωτοτυπος και τρυφερος.Τον περιμενα καιρο μεχρι να κυκλοφορησει.Με εξυπνα ευρηματα,οπως του συγγραφεα με τη γραφομηχανη..(Σαστισα με το σχολιο του κ.Καρανικα.Μαλλον για αλλο δισκο τοχει γραψει,καμμια σχεση με την ορθογραφια μας.)Θα μπορουσε να γινει θεατριη παρουσιαση του δισκου.
Είστε όλοι ευπρόσδεκτοι στην παρουσίαση της δισκογραφικής μας δουλειάς, στον Ιανό (Σταδίου 24), την Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου στις 21:00.