Διαβάζει ένα βιβλίο προσηλωμένη ψυχή τε και σώματι. Και τι σώματι! Flocafe Aμαρουσίου εννέα και μισή το πρωί. Κάθε τόσο κάνει μια χειρονομία με τακτικότητα εκκρεμούς. Να ʼναι κάποιο μυγάκι που την ενοχλεί, ένας ανεπαίσθητος χαιρετισμός προς τον απέναντι νεαρό ή ένα άπαγε προς εμένα αφού,δεν μπορεί, θα ʼχει πιάσει το βλέμμα μου πάνω της ερωτηματικό, αυμαστικό, αποσιωπητικό.
Πάνω στην ώρα χτυπάει το κινητό της. Το σηκώνει και μιλάει ρώσικα, χειρονομώντας, σαν να τα γράφει στον αέρα. Ακούω, βλέπω, σωπαίνω κι ας μην καταλαβαίνω, μαγεμένος από την ενσαρκωμένη προσωδία της ομορφιάς της. Εύχομαι ποτέ να μην τελειώσει, μα κάποτε τελειώνει.
Ξαφνικά σηκώνει το ανοιχτό βιβλίο με το ένα χέρι στο ύψος του στήθους της και το κλείνει απότομα σαν μυγοπαγίδα. Το ανοίγει μετά προσεκτικά, φυσάει τη σελίδα και με κοιτάζει κατάματα. Χαμογελάω χαζά.
– Πούσκιν; τη ρωτάω.
– Πούσκιν, μου απαντάει.
– Ρωσίδα; της κάνω.
– Ουκρανή, διορθώνει.
Πουτάνα, σκέφτομαι.
– Όχι・ ποιήτρια, μου λέει.
Και ξανακάνει την ίδια χειρονομία-μυγάκι, που τώρα μεταφράζω άπαγε αμέσως, σίγουρος πλέον ότι τόση ώρα διάβαζε τις σκέψεις μου.
Όλο και πιο δύσκολο γίνεται πια να διαβάσει κάποιος που γράφει- μ’ όποιον τρόπο το κάνει- να αφεθεί σ’ ένα κείμενο και να το χαρεί,
δίχως τη διαστροφική ματιά του “επαϊοντα” που τον κάνει να το “ψειρίζει” να (απο)γυμνώσει, να το στεγνώσει
Προσωπικά το απόλαυσα
Ο Μιχάλης Γκανάς είναι από τους λίγους νομίζω που αξιοποιεί με τόση επιμέλεια τον κάθε χωρο που έτυχε να του προσφερθεί μέσα από αυτό που κατάφερε για να γράψει.
Εχεις την εντύπωση πως τίποτα δεν του “ξεφεύγει”λανθασμένα .Και μια αθώα μυγούλα ακόμη θα εχει τον σκοπό της για να διαλέξει να πετάξει κείνη την ώρα στην αρχή μιας μακρινής παρατήρησης προκειμένου να καταπιεί στο τέλος ακόμα και τον ίδιο τον “σεναριογράφο” μέσα στη δίνη της λιτής διασαφήνισης.
Επιπλέον χάρηκα το παραπάνω κείμενο και για το επιτέλους παιχνίδι των δύο.(ανδρός με γυναίκα)
Τι όμορφα και καλά όλα αυτά να ξαναγίνονται σαν να μην σταματήσανε ποτέ τους!
Το κείμενο όντως περιέχει καλλολογικά στοχεία όπως:
“Και τι σώματι!”
“χειρονομία με τακτικότητα εκκρεμούς”
“μαγεμένος από την ενσαρκωμένη προσωδία της ομορφιάς της”
Τώρα αν :
αυτό το σύντομο κείμενο περιλαμβάνει έστω και αυτοβιογραφικά ψήγματα που παραπέμπουν μάλλον σε σεξουαλική στέρηση (;) της γενιάς του 60 και
είναι δημιούργημα ενός υπερ-μεσήλικα επαγελματία για δημοσίευση,
ειλικρινά προτιμώ πολλά άλλα δημιουργήματα εραστών της τέχνης.
Εκτός κι αν εβούλετο να ειπεί ο ποιητής-συγγραφεύς, πολύ καθυστερημένα βέβαια, ότι οι ποιήτριες και ενδεχομένως απόφοιτες σχολών φιλολογίας και ανθρωπιστικών σπουδών κατά την περίοδο του υπαρκτού “σοσιαλισμού” ασκούσαν εκ παραλλήλου το αρχαιότερο επάγγελμα σε επίπεδο εταίρας, οπότε -ο αφελής ερασιτέχνης-ζητώ ταπεινά συγνώμην!
Και στη συνέχεια του προηγούμενου σχολίου μου νομίζω ότι αυτό το σύντομο ποιηματάκι είναι ιδιαίτερα κατάλληλο για την περίπτωση ηχητικής (ή αισθητικής) ενόχλησης όταν κάποιος “κάνει καμάκι”, έστω και κατα φαντασίαν.
Οντως περιλαμβάνει αυτοβιογραφικά ψήγματα που παραπέμπουν σε λιγότερη σεξουαλική στέρηση της έφηβης rock-γενιάς του 70 και είναι δημιούργημα ενός “μεσήλικα” ερασιτέχνη που δεν προορίζεται για δημοσίευση.
Ο κ. Γιάννης Λειβαδάς ως underground καλειται να το σχολιάσει (ενδεχομένως να “με θάψει” στην άμμο του Μυλοπότα).
ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΕΥΚΟΛΙΑ (ΑΦΗΣΤΕ ΜΑΣ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΟΥΜΕ)
Ίος, παραλία Μυλοπότα, καλοκαίρι 1975, 4:00
Σε sleeping bagς πάνω στην άμμο, εκατοντάδες νέοι τουρίστες από την Ευρώπη και την Αμερική κοιμούνται βαθιά μετά από γλέντι στα στενά και στα μπαρ της Χώρας
Μπλα-μπλα ο Pierrangello
Θέλει να θέλξει
Μα αυτή αντέχει
Τρεις ώρες ύπνο
ως το ξημέρωμα
μας απομένουν
Χίππικο μέρος
δεν θέλει προσπάθεια
μα αυτή … απάθεια
Του χρόνου ίσως
με μια ragazza
να ξαναέλθεις
Με δακτυλίδι
χρυσό στολίδι
θα ζευγαρώνεις
Κι εμείς οι άλλοι
στην καταδίκη
της ….ευκολίας
Να κοιμηθούμε
αν μας αφήσεις
και μας αφήσουν
οι …. Ευρωπαίες
……………………
Του χρόνου ήρθε
με την ragazza
άλλαξʼ η πιάτσα
Η παραλία
περιφραγμένη
σαν camping μοιάζει
Kαίει ο ήλιος
βότσαλα κι άμμο
δεν ξαπλώνεις πάνω
Rooms to let βρήκε
Άνετα τώρα
του έρωτα η ώρα
Σοφός ήταν
η ευκολία
εινʼ ….αλητεία.
09.11.2009