Η ΚΑΛΗ ΜΕΡΑ
ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ
Όταν σκέφτομαι ήχο
να βγαίνει από μέσα μου,
σκέφτομαι
εκρήξεις συθέμελες,
φουρνέλα
και άλλα ωραία τέτοια.
Στη σκέψη να ανασύρω
τραγουδιστή φωνή
από μέσα μου,
αυτά γλυκαίνουν λίγο
και η μόνη φωνή
που θα έβγαζα
είναι η ίδια η φωνή
που έβγαλα
όταν ήρθα
στη ζωή.
Κραυγή.
ΘΕΛΩ ΝΑ
ΓΡΑΦΩ ΚΕΦΑΛΑΙΑ
ΟΛΑ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΟΥ
Όχι στολίδια,
φιοριτούρες
και άλλα τέτοια.
Προκήρυξη
κανονική
με ανάληψη
ευθύνης.
ΘΕΟΣ.
ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ
ΑΛΛΟΣ ΠΑΝΩ
ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ
ΠΟΥ ΤΟΥ ΔΙΝΕΙ ΕΝΤΟΛΕΣ
Όταν ο πανάγαθος
πήρε στα χέρια του
το λυχνάρι,
άρχισε να σκέφτεται
τις 3 ευχές του.
Το ξωτικό
του είπε
‘Δεν κατάλαβες
μία έχεις μόνο’
και αυτός είπε
‘Θέλω ένα ζώο
να με ποθεί
αρρωστημένα
να με λατρεύει
μέχρι τέλους’
…..
..Και έγινε
ο άνθρωπος.
*
Παλιά με δυσκολία
έλεγες σ’ αγαπώ.
Τώρα δεν το
λες καθόλου.
Και όταν
δεις το θηλυκό
δεν το φιλάς,
το δαγκώνεις.
Ούτε το αγγίζεις,
το μυρίζεις.
Κοίτα,
δεν αργεί ο καιρός
που θα σε βρουν
ψοφίμι σε μια γωνιά.
Σκύλε.
Γ.Α/SIKUEL III
Την γλώσσα
που μίλαγαν
οι πρωτόπλαστοι
δεν την μιλάει
κανένας στο πλανήτη.
Μόνο οι μουγκοί
την ξέρουν.
Έχουν συμφωνήσει
με όρκο σιωπής
να μην μάθουμε
ποτέ το μυστικό.
Του ίδιου:
Διαπόμπευση, εκδόσεις Αλφειός, 2004
Γιατί καθετί που πουλιέται δεν έχει καμία αξία, ASHINART, 2007











Με στοίχημα μοιάζει ο τίτλος της συλλογής. Χρίσμα ή Πυρά; Τα ολιγόλεκτα της ανάρτησης προσπαθούν να κατασκευάσουν μύθους όπου μπορεί να προσανατολιστεί μια ποιητική γλώσσα με πεζολογικό ύφος. Είναι πολύ ολιγόλεκτα για αντιπροσώπευση μύθου. Έκθεση ακατέργαστων συλλήψεων που στοχεύουν στο παν. Το στοίχημα, ή έστω το ερώτημα, είναι πολύ σοβαρό.
“Η Θελξινόη τα διάβασε απνευστί
συμφώνησε; διαφώνησε;
ουδόλως τι εξεφώνισε!
Ωστόσο, κι αν διαφωνεί αισθητικώς,
κατί υπόγειο περνάει -λέει- διαισθητικώς!”
Μόνο την πλαγιοσκόπηση της συνθηματολογίας ας προσέξουμε. Κι αλήθεια πώς να βρούμε τις άλλες ψυχές και δουλειές του ποιητή;
Έχεις ερωτηματικά και θαυμαστικά
Λεβαντοφραγκίνε
Θα τα βγάλεις πέρα
Εμπιστεύσου την ιδέα σου
Θα σταθώ σ’εκείνο με τον Θεό (τα υπόλοιπα με αφήνουν αδιάφορο) γιατί δεν μπορώ να καταλάβω αυτή την αθείστικη “μαγκιά” σε ορισμένα σύγχρονα-κυρίως-ποιήματα που βρίσκονται στη λογική:ο μέσος άνθρωπος-ζώο χαμηλής νοημοσύνης που λατρεύει τον Θεό (του) και ο ποιητής-υπεράνθρωπος με αντίληψη και υψηλό IQ που αποκαλύπτει την πλάνη του πρώτου.Θεωρώ πάντως ότι είναι εξίσου δογματικό με το ακριβώς αντίθετο
Μερικές παρατηρήσεις ενός βαριεστημένου και ξινού αναγνώστη:
Στο πρώτο κείμενο, η τελευταία λέξη απαντά στο ερώτημα “τι είναι;”, οπότε το κείμενο διαβάζεται αναδρομικά ως αίνιγμα.
Το ίδιο συμβαίνει και στο τρίτο κείμενο, που αναφέρεται στο θεό. Αν έλειπε η φράση “…Και έγινε ο άνθρωπος”, ίσως τότε ο κος Σφενδουράκης να διέκρινε “μαγκιά” από την ανάποδη – κι εγώ μαζί του.
Μια διαφορετικού τύπου “γειωτική κατακλείδα” διακρίνω στο κείμενο με τον αστερίσκο: η προφητική δήλωση απονευρώνει το κείμενο από την ειλικρίνεια και την αισθαντικότητά του. Ακούγεται σαν την απειλή στριμμένου ιερέα προς το εξομολογούμενο – ενδιαφέρουσα προοπτική, αλλά μάλλον όχι στις προθέσεις του γράφοντα.
Το τελευταίο κείμενο της ανάρτησης, αμιγώς εγκεφαλικό, φαίνεται να συγκεφαλαιώνει με συνέπεια τις προθέσεις του γράφοντα: να δώσει νύξεις για πολλά μυστικά, προκειμένου να διασώσει το Ένα και τρομερό.
Σταύρο Καμπάδαη
Με κέρδισες , γι αυτό ακριβώς τον λόγο
που εξανίσταται ο φίλος μου ο Κωνσταντίνος .
Για την αθεϊστική μαγκιά σου
για τον τρόπο της γραφής σου
για τι ύφος το συγκεκριμένο
την ουσία την προσδιορισμένη
για τον χαρακτήρα τον σαφή .
Ήδη παρήγγειλα την “Διαπόμπευση” .
Τυρταίε δεν είναι σκέτο “αθείστικη μαγκιά” αλλά με την λογική που αναφέρω από κάτω η οποία είναι η ίδια με ορισμένων θρήσκων που μοιράζουν φυλλάδια με ειρωνικά σχόλια για τους άθεους.Αθείστικη μαγκιά πραγματική θα δούμε για παράδειγμα στην “Ασκητική” του καζαντζάκη που κάποιον σαν εμένα που πιστεύει σε Θεό δεν τον προσβάλλει αλλά τον κάνει να σκεφτεί όπως επίσης ένας άλλος αθειστης (σκηνοθέτης και ποιητής) ο Παζολίνι που “σκέφτεται” με ένα κατ εξοχήν θεολογικό έργο το “κατα Ματθαίον ευαγγέλιο” είναι λαμπρά παραδείγματα κατά τη γνώμη μου ότι η τέχνη δεν έχει ούτε παρωπίδες άλλα ούτε ευτελίζει ιδέες και “πιστεύω”.