ΟΙ ΛΥΚΟΙ (απόσπασμα)

Οι λύκοι ούρλιαζαν τη νύχτα
Αγόρασα ένα όπλο
Κόκκινους κύκλους άρτιους γέμισε ο ουρανός
Ό,τι αρχίζει είναι κόκκινο
Λοιπόν θα γεμίσεις τον ουρανό με σκάγια
κόκκινες αφορμές

Σε λίγο θα ξεσπάσει η καταιγίδα
Οι κόκκινοι κύκλοι θα πέσουν στη γη

***

[Το δείπνο]

Στριφογυρνούσε προσπαθούσε να λευτερωθεί
Άκουγε τα σχισίματα
ο τράχηλος συντρίβονταν

Έπεφτε μέγα πτώμα
γλυκά και πονεμένα μάτια,
που γίνονταν ερωτικά
όταν τα πλησιάζουν τα μυρμήγκια.
Απάνω μας ο ουρανός πυροβολούσε
Το δείπνο έτοιμο Καθίσαμε να φάμε
Ημέρα πρώτη -δέκα μέρες νηστικοί

***

Πολλές φορές σταθήκαμε στα μάκρη γαλανής ακρογιαλιάς
Να ξεκινήσουμε
για κείνα που ονειρευτήκαμε
για κείνα που μας έταξαν θεοί
Αλλά κρατήσου
Ο χώρος της ψυχής σου είναι σχισμένος σε κομμάτια
Για ν’ αποσπάσεις το τραγούδι
κοίταζε τα σκισμένα σου κομμάτια
κι ως άνεμος δυνάμωσε την κίνησή τους.

***
[…]

Τ’ άλογά μας καλπάζουν
προς την υποσχεμένη γη των οραμάτων
Τ’ άλογά μας στην κόκκινη νύχτα
Τ’ άλογά μας οι πρασινογάλαζοι ήσκιοι της κόκκινης νύχτας
Τ’ άλογά μας ανασαίνουν τα κρυστάλλινα πολύεδρα της νύχτας
Σηκώνουνε τα διάφανα ρουθούνια τους
κι οσφραίνονται όνειρα μακρινά
κόκκινα σύννεφα σε βάθος μαλακό
Το τίναγμα των ποδιών τους στο βράχο
αστράφτει με ζαφειρομπάλασα,
σκύβουνε τον περήφανο λαιμό τους
και χλιμιντρίζουν περουζέδες κι αιμοστάτες
Τα μάτια τους παίρνουν την πολυτιμότερη διαγραφή
Οι χαίτες τους είναι χρυσοκόκκινες
Τα γρήγορα λιγνά τους πόδια
σε μια κομψότατη ακινησία

***
[…]

Φέρνω σε σας την επισφράγιση της καταιγίδας
Είμαι εδώ και πάντα ήμουν
κι αστράφτω σαν την καταιγίδα
κυριάρχησα στα χρώματα Έπλασα τους ρυθμούς
γιατί είμαι ο Κόκκινος
Είμαι ο Παρών
και μόνο η παρουσία μου λέγεται παρουσία
και μόνο το καθήκον μου είναι καθήκον
Είμαι η Δίκη
Όσα θερμά και λαμπερά είναι από αίμα
βγαίνουν από τα σπλάχνα μου στιλπνά και κατακόκκινα
και ο καιρός τους δίνει μύριες αποχρώσεις
Το καθετί μισοπλασμένο το δέχεται η χοάνη
εκεί που πέφτουν οι μισοπλασμένοι

***
[…]

Τώρα την ώρα της ανάστασης
Βγαίνει το μαδημένο ανδρείκελο
προφέρει λέξεις ακατάληπτες
«Ο πόλεμος είναι καθολικός
η Δίκη δολοφόνος
Τα πάντα γίνονται με σκοτωμό και θάνατο
με τάξη αναγκαστική
Τα πάντα αλλάζονται με θάνατο
όπως τα εμπορεύματα με το χρυσάφι
και το χρυσάφι με τα εμπορεύματα
Για τους θεούς και για τους νικητές
τα πάντα είναι δίκαια και αγαθά
ενώ οι δούλοι και οι νικημένοι
άλλα τα θεωρούνε δίκαια και άλλα άδικα
Πρέπει να το χωνέψεις:
το πεθαμένο και το ζωντανό
η συγκοπή και το μαχαίρωμα
ο θύτης και το θύμα είναι ίδια
Είτε τον κάτω δρόμο πάρεις είτε τον επάνω
πάλι θα βγεις στον βόρβορο
Δεν θα ξεφύγεις απ’ τη μοίρα αυτή
όπως ο ήλιος δεν μπορεί
να ξεπεράσει τα καθορισμένα μέτρα
Τα πτώματα και τις κοπριές
να τα πετάς μακριά και να τα κρύβεις
όπως η φύση κρύβει τον εαυτό της και τα πτώματα
Για τους ανοιχτομάτηδες
ο κόσμος είναι ένας και κοινός
ενώ ο καθένας απ’ τους κοιμισμένους
στρέφεται στον δικό του κόσμο:
Θαρρεί πως είναι αθώος!»

Βογκάει η λύτρωση σφυράει
Τινάζεται απ’ τα παράθυρα
Σβήνει στις λάσπες έξω

***

Κλείνουμε πίσω μας τις πόρτες
Σφραγίζουμε τις χαραμάδες
Μα στην κοιλιά της μνήμης
Όπου στοιβάχτηκαν σκουπίδια των καιρών
βουλιάζουνε τα κυπαρίσσια
Oι λύκοι ψαχουλεύουνε
στον σκουπιδότοπο της μνήμης

***
Βιογραφικό

Ο Τά­σος Φάλ­κος γεν­νή­θη­κε στη Θεσ­σα­λο­νί­κη το 1937. Στα φοι­τη­τι­κά του χρό­νια ε­πη­ρε­ά­ζε­ται βα­θύ­τα­τα απ’ τον Αι­σχύ­λο και τον Πλά­τω­να. Στις Βρυ­ξέλ­λες αρ­χί­ζει τη σύν­θε­ση του Δι­γε­νή Α­κρί­τα, ό­που ε­πι­χει­ρεί να πε­ρι­γρά­ψει τη δι­φυ­ή αν­θρώ­πι­νη υ­πό­στα­ση, το γή­ι­νο και το θε­ϊ­κό στοι­χεί­ο. Το 1970-2 βρίσκεται στο Πα­ρί­σι, όπου εργάζεται για τη διδακτορική διατριβή του, ενώ παράλληλα γράφει τη Σο­φί­τα, θε­α­τρι­κό κα­τά της δι­κτα­το­ρί­ας. Με αφορμή τον θάνατο του Μικρασιάτη πατέρα του, γράφει τα αφηγήματα Τουρκές η Νύχτα, καθώς και το μυθιστόρημα Η Λίμνη.

Δίδαξε φιλοσοφία και μεθοδολογία της επιστήμης στη φιλοσοφική και στη θεολογική σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Το επιστημονικό ενδιαφέρον του στρέφεται γύρω από θέματα της ηθικής φιλοσοφίας και της αρχαίας θρησκείας, ενώ το φιλοσοφικό του έργο έχει τιμηθεί από την Ακαδημία Αθηνών.

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ
– La mansarde (θέατρο), Thessalonique 1974.
– Οι Δίκαιοι (μυθιστόρημα), Θεσσαλονίκη 1976.
-Τρεις Μαρτυρίες- Η Κολυμβήθρα (ποίηση), Θεσσαλονίκη 1982.
– Η σοφίτα (θεατρικό), Θεσσαλονίκη 1984.
-Το χρονικό των Δικαίων, (μυθιστόρημα), Αθήνα, Δόμος, 1992.
– Η Νύχτα (διηγήματα), Αθήνα, Δελφίνι, 1995.
– Σχεδιάσματα με φως (15 ποιήματα με γνήσια χαρακτικά της Ingrig Zamecnicova), Bratislava 1997.
– Μαρτυρίες για έναν απόντα φίλο (μυθιστόρημα), Θεσσαλονίκη, Μ. Μπαρμπουνάκης, 1999.
– Ο καθηγητής Πλούτων (θέατρο), Θεσσαλονίκη 2001.
– Σχεδιάσματα με φως (75 ποιήματα), Θεσσαλονίκη, Ζήτρος, 2005.
– Τουρκές η νύχτα (διηγήματα), Θεσσαλονίκη, Ζήτρος, 2009.

ΜΟΝΟΓΡΑΦΙΕΣ
– Η κοινωνικοπολιτική έννοια της φιλοτιμίας στο έργο του Πλάτωνα, Θεσσαλονίκη 1975.
– Σέβας και φόβος των θεών, Θεσσαλονίκη 1984.
– Αιδώς. Η φύση και η σημασία του σεβασμού και της ντροπής στην ηθική ζωή των αρχαίων Ελλήνων, Θεσσαλονίκη 1984.
– Εισαγωγικά μαθήματα Φιλοσοφίας, Θεσσαλονίκη 1985.
– Αγών. Ο αθλητισμός σαν βασική εκδήλωση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, Θεσσαλονίκη 1989.
– Μεθοδολογία και τεχνογραφία της επιστημονικής έρευνας, Θεσσαλονίκη 1992.
– Η κίνηση στο έργο του Πλάτωνα, Θεσσαλονίκη 1996.
– Ηράκλειτος. Πρόλογος, κείμενα, μετάφραση, Θεσσαλονίκη 1999.
– Οι αετοί και τα κοράκια (λογοτεχνική κριτική), Θεσσαλονίκη 1999.
– Ο ελληνικός αθλητισμός (ανάπλαση και σημαντική επέκταση του Αγών), Βόλος 2003.
– Greek Athletics, Volos 2004.
– Greece and athletics (concision of the Greek athletics) Salonica 2004.
– Ελλάς και αθλητισμός (επιτομή του Ελληνικός αθλητισμός) Θεσσαλονίκη 2004.
– Πλάτωνος Φαίδων, Προλεγόμενα, Θεσσαλονίκη 2007.

από Σπύρος Αραβανής
15 Comments