Στον Τόλη τον απόστολο

Την 4η Ιανουαρίου, εμείς που πιστεύουμε στην ποίηση, εορτάζουμε τη σύναξη των 70 αποστόλων.

Τον καιρό εκείνο, στην καρδιά του χειμώνα, συνάχθηκαν στην πόλη των Φαντασμάτων οι 70 απόστολοι, για να πιουν μέχρι αναισθησίας και να δουν οράματα. Και αφού κοινώνησαν με κρασί 70 φορές, σηκώθηκε όρθιος ο Τόλης ο Νικηφόρου και ύψωσε το ποτήρι του σε μια πρόποση για τους μπαμπάδες όταν πεθαίνουν.

Τι να χει απογίνει ο πατέρας;
ατμός θαλασσινού νερού
κι ύστερα σύννεφο που ταξιδεύει ανατολικά,
αφράτο χώμα μήπως
της γλάστρας στο περβάζι;

Σε ξένη χώρα γύρισε ο πατέρας
Σε χώρα άγνωστη μα και παράξενα οικεία
Κει που πηγάζει απρόσιτο το φως
μεταγγίζεται στο βλέμμα των παιδιών
και μέσα σε οδυνηρή διαφάνεια
μου γνέφει.

Ο απόστολος Τόλης δεν έγραψε στίχους, δεν τραγούδησε. Σαν την πανούργα θάλασσα έφαγε τον βράχο. Άνοιξε το κλουβί. Φτερουγίσαμε.

Οι άλλοι 69, των οποίων τα ονόματα δυστυχώς δεν σώζονται, έκαναν θαύματα παρόμοια, κι όλο φτερουγίζαμε εμείς που τα ζούσαμε, σαν πουλιά

Στο τέλος αδειάσαν όλοι τους από ένα τσουβάλι ζωγραφιές στα πόδια μας και σπόρπισαν στα πέρατα του κόσμου, ενώ τα ποντοπόρα πλοία ναυλοχούσαν στο βορινό λιμάνι και την Αγνώστου Στρατιώτου τη σάρωνε άγριο το κύμα.

Ι.

Δράττομαι της ευκαιρίας

να γνωρίσω

τον άλλο μου εαυτό

που μετράει την σκιά του

και λιχνίζει το μοιράδι του

μπροστά στο μεσημεριάτικο τραπέζι

με το καρό τραπεζομάντηλο,

ένα καρβέλι χωριάτικο ψωμί

στη μέση

το κρασί από το κελάρι,

το φρέσκο λάδι από το λιοτρίβι,

το πέλαγος

του καθυστερημένου Αύγουστου

στον ορίζοντα

σαν τοπολογικό σύνορο

της επικαιρικής στιγμής και του μετά,

άγγιγμα της σιωπής

στο ημίφως

με τα γερμένα παραθυρόφυλλα

της τραπεζαρίας,

για να κεντάμε τις ώρες μας

μειλίχιοι, ευήνορες

και – κυρίως – φιλήδονοι

ενόψει ενός αδήριτου

fin de pièce.

Δράττομαι της ευκαιρίας

μιας αβρής καληνύχτας

Κυρίες μου και Κύριοι.

MAD POET

Ι.

Αρμενιστής ερμηνευτής εχάθη στ’ απροσδόκητα·

το βάθος απεδείχθη αβαθές στο ρήγμα του πνιγμού του.

*

ΙΙ.

Στην Κερκόπορτα του όντος –εκεί είναι που η γλώσσα

σφαδάζει σε κβαντικούς αναβαθμούς κι ο ποιητής

μετέχει του εκχυλίσματος των μορφογενετικών της πεδίων.

https://www.ming-gallery.com/japanese-erotic-art-painting-for-sale-ERJ0017.html

ΤΟ ΔΟΛΩΜΑ

Πονηρά ποιήματα σε τάισα
Αγνόησες το ενδεχόμενο του δόλου
Στ’ αχόρταγο ένστικτο γαντζώθηκες
–τα μάτια πάρκαρες στα εξωλέμβια πισινά

Τον δόλο μου σε δόλωμα μετέτρεψες
Στ’ απέραντα μπαλκόνια μου
άπλωσες ονειρώξεις

Και να που κρέμομαι ολόλευκη
με τα χείλη στο σκουλήκι

************

Γονατισμένη
δείτε τον ασπάζομαι
σαν εικόνισμα

Αγροτιά

Σφικτή του μόχθου γροθιά
Παλεύει με της Γης τα σωθικά
Ο σπόρος στο αυλάκι να θεριέψει
Την ανάγκη της ζωής να θρέψει
Με τη βροχή με το λιοπύρι
Στης Θεάς Δήμητρας το πανηγύρι
Χέρια από εκείνη ευλογημένα
Βαθιά από το μόχθο ροζιασμένα
Πριν η Αυγή γλυκοροδίσει
Το χωράφι την έχει καλωσορίσει
Ακατάληπτη μυστηρίων προσευχή
Σοδειάς αρχέγονη ηδονή
Αδούλωτη του Κάμπου ψυχή
Περηφάνεια για τη Μάνα Γη
Το υπέρλαμπρό της Φως
Στα χέρια σου ευλογημένος καρπός
Τρυφερό του Κάμπου Εσύ βλαστάρι
Μελόγαλα πίνεις από της Γης το μαστάρι
Η ζεστασιά στο αυλακωμένο της κορμί
Στα γυμνά σου πόδια γίνεται ηδονή
Ρίγη ενός έρωτα μυστηριακού
Πόθος ενός πάθους παντοτινού
Τα τιμημένα χέρια σου να φιλήσω
Με τη μικρότητά μου να τα τιμήσω.