Ι.
Αρμενιστής ερμηνευτής εχάθη στ’ απροσδόκητα·
το βάθος απεδείχθη αβαθές στο ρήγμα του πνιγμού του.
*
ΙΙ.
Στην Κερκόπορτα του όντος –εκεί είναι που η γλώσσα
σφαδάζει σε κβαντικούς αναβαθμούς κι ο ποιητής
μετέχει του εκχυλίσματος των μορφογενετικών της πεδίων.
*
ΙΙΙ.
Με όρους γλωσσολογικούς θα μπορούσαμε να πούμε πως
οι λέξεις «ψυχή» και «συνείδηση» είναι τα συμφύματα
του Πολιτισμού μας. Εκεί είναι που χάνουν τον έλεγχο
των πραγμάτων η Θρησκεία και η Τεχνοκρατία. Αυτή είναι
και η απόδειξη της κοινής τους ρίζας (ή μήπως μοίρας;).
*
ΙV.
Στη φιλοσοφία έχουμε την ευκλείδεια γεωμετρία των Ιδεών.
Στην ποίηση –πάλι- έχουμε τις μη-ευκλείδειες γεωμετρίες τους
διαμέσου της κβαντωμένης γλώσσας.
Που πάει να πει:
φιλόσοφος-ποιητής
όπως
ταξιθέτης-ταμίας
*
V.
Υπάρχει κάτι σήμερα που δεν έχουμε απαντήσει
πρωθύστερα του ερωτήματός του;
*
VI.
Όταν ο φιλόσοφος χάνει τα λογικά του
γίνεται ο Γεωμέτρης του Χάους.
Ένας φυσικός επιστήμονας του ασύλληπτου.
*
VII.
Τα Πανεπιστήμια σήμερα παράγουν/ εξάγουν
μονάχα Schwarzeneggers της Αποδόμησης.
Κι όταν χαθεί το μέτρο, μια χαώδης γλωσσολαλιά
επιβάλλει το άμορφο σαν κανόνα.
*
VIII.
Εάν για τα μαθηματικά τα χαοτικά φαινόμενα
είναι απολύτως ελέγξιμα· για την ποίηση αποτελούν
μια –αποκαλυπτικών διαστάσεων- σύλληψη
της άναρχης πολλαπλότητας του Υποκειμένου.
*
IX.
Αν και άθεος ορθολογιστής –θα προτιμούσα
μια φιλοκαλία των αισθημάτων παρά μια πορνογραφία
θεωρημάτων και ιδεών.
